Zoeken

Het is herfstvakantie en ik heb een weekje vrij genomen om me uit te kunnen leven met mijn camera. Hoe het op de foto moet komen weet ik al, maar ja... gaat dat ook lukken? Tot nu is het zoeken. Gisteren was ik in de Hortus. Een mooie plek om te oefenen op allerlei verschillende onderwerpen. Het effect dat ik zocht zit in deze foto. Het tegenlicht vouwt zich als het ware om de blaadjes.

Ook deze heeft wel wat. Al vind ik de bovenste mooier. Dit is wat ik zoek. Gewoon een beetje onscherp dus... maar het is lastig en vaak is het geheel niet om aan te zien. Daar kan ik me de komende tijd wel in vastbijten.

In de Hortus staan allerlei Hortensia soorten die vooral, of ook... mooi zijn in de winter wanneer de bloemblaadjes alleen nog maar uit nerven bestaan. Nu was het nog te vroeg. Wel vond ik deze juffer hangend aan een roze exemplaar. Later zag ik ook nog een vlindertje en beide waren ze gehavend - na een zomer lang ronddollen waarschijnlijk.

Vanochtend hoopte ik veel paddenstoelen te vinden in het bos bij Drouwen. Ik kon niet veel moois vinden. Veel was al over het hoogtepunt heen. Maar deze stinkzwam was nog vers. De vliegen heb ik even verjaagd voor de foto. Ze hadden nog niet alle sporen eraf gelikt. Mooi of niet, het blijft een rare zwam.

Het pakte wat anders uit dan ik had gehoopt, dus ik verbrede mijn blik.... Nou ja, naar druppels.

Meer van bovenaf vind ik het mooier.

Tot slot heb ik het kleurige elfenbankje opgezocht. Ik denk tenminste dat dit hem was - hij was groter en niet meer zo kleurig. De laagjes waren donkerder en grijzer geworden. Gelukkig was daar ineens deze mier, voor wie deze paddenstoel een wereld op zich was. Hij bleef steeds even stilstaan om te poetsen of te bepalen waarheen nu... en dat gaf mij de kans om hem er enigszins scherp op te zetten.

En zo vertrek je met een plan en kom je thuis met iets geheel anders.

Morgen maar eens kijken bij De Braak en Vennebroek. Daar staan ook bijzondere soorten. Al gaat het mij vooral om de fotogenieke. We zullen zien..

Het begin van kleur

Vandaag liep ik het hetzelfde rondje als vorige week. Voor paddenstoelen vind ik het bos bij Drouwen (het Boomkroonpad) toch het mooist. Opnieuw lagen er langs het fietspad, onder de beuken, een aantal losse takken met porseleinzwammen. Oude beukenblaadjes zorgen voor wat kleur en de camera doet de rest, die maakt dat alles in vuur en vlam lijkt te staan.

En wat een geluk dat dit vliegje voorbijkwam. Hij is ook nog eens prachtig! Dit is wel mijn mooiste foto van vandaag. En dat ik daarvoor in een onelegante pose langs het fietspad moet liggen... dat moet dan maar :) Hier ben ik blij mee!

Wat eerder zag ik deze paddenstoel op een afgezaagde boomstronk. Na vorige week heb ik gezocht naar paddenstoelen die wat beter zijn te fotograferen. Als ze op een boomstronk staan is het makkelijker om op paddenstoelhoogte te komen en ook nog een stukje lucht of licht mee te pakken. Dat opwippende hoedje vond ik wel vrolijk. Voor het mooiste licht zat de boomstronk helaas te veel in de weg. Tsja...

De achtergrond geeft wel sfeer aan deze paddenstoelen die zo aardig tegen elkaar aan geleund staan. Hier mis is ook een beetje het mooie licht. Licht is toch alles in een foto.

Elfenbankjes loop ik meestal voorbij, te strak en te saai... Daar kan ik niet zoveel mee. Hier heb ik snel een foto van bovenaf genomen. Er viel wat schaduw op van een aantal dunne takjes en ik vond het wel best. Nu zie ik dat het prachtige kleurrijke details heeft. Als hij er een volgende keer nog zo mooi bij staat, ga ik er wat meer werk van maken. Het lijkt wel of elk randje er met een ander kleur aan is gebreid.

Vanochtend was het heel erg mistig. Vreemd genoeg was daar in het bos niet zoveel meer van te merken. Wel was alles mooi bedauwd. En ik kon het niet laten om toch ook een foto van het gras te maken, omdat er wat kleur tussen zit. En terwijl ik dat deed...

... zag ik twee hele kleine bloempjes staan. Echt heel klein.

Tot slot nog twee porseleinzwammen. Als ze op een losse tak zitten kun je ze natuurlijk optillen. Opeens had ik het licht zowel door als op de de hoed. Of is het toch alleen tegenlicht... Dit is een van de mooiste uit een hele serie.

Al met al was het weer zeer de moeite waard om voor op te staan. En vandaag ging het allemaal ietsje relaxter. Heerlijk genoten dus!

Een nieuwe herfst

Vrijdag was ik vrij en een betere dag had ik me niet kunnen wensen. De ochtend begon hier met nevel en zon. In het bos hing een prachtige sfeer. En net als vorig jaar barst het van de paddenstoelen.

Een overdaad aan prachtig spul en al te veel enthousiasme is vragen om moeilijkheden. Ik moest er echt weer even inkomen en mezelf toespreken: 'geen tijd besteden aan onmogelijk projecten' en 'eerst goed te kijken', maar dat lukte niet echt. Bovendien, als je ergens net mooi licht hebt en teveel treuzelt is je licht weg! Hierboven had ik toch een iets kleiner diafragma moeten kiezen. Al heeft het wel het vroege ochtend sfeertje. Het zouden fopzwammen kunnen zijn.

Deze staan natuurlijk veel te veel in de zon. Het contrast is te groot. Maar wat ik er mooi aan vind is het strijklicht over de hoed. Ik kan de zon op mijn gezicht voelen bij deze foto.

Dan dit drietal. Het kleintje lijkt zich te verschuilen.

Op een afgezaagde boomstronk groeide een forse zwam met... drùppels! Nou, dat moest natuurlijk uitgebreid op de foto. Maar dacht je nu dat me dat lukte... een onmogelijk project dus.... Alles was te groot, de zwam, de druppels...

Uiteindelijk met iets meer afstand heb ik deze maar zo gefotografeerd. In het groot kun je de druppels zien, maar dit is niet wat ik voor ogen had. Moeilijk, moeilijk.

 Even een plaatjeszwam proberen met heel weinig scherptediepte. Het ziet er uit om in te bijten.

Een paddenstoel met een mooie steel. Ik dacht dat dit de streepsteelmycena was, maar begin nu toch te twijfelen. Hij lijkt te donzig.

Vorig jaar heb ik mij verbaasd over de schoonheid van de spekzwoerdzwam. Ook nu trof ik hem op een boomstronk. Het lijkt alsof deze paddenstoel zijn vorm niet kan vinden. Het is het allemaal net niet: geen echte steel, geen echte hoed en ook de plaatjes lijken er maar half in te zitten... Vermoedelijk is dit nog een jong stadium.

Na een uur of twee besloot ik een kopje koffie te gaan halen bij de Woudstee. Onderweg daarheen kwam ik alweer van alles tegen in de berm. Deze parelstuifzwam-familie bijvoorbeeld.

En porseleinzwammen op een losse boomtak. Met druppel! Ik dacht eerst: dat kan op de terugweg ook nog... Maar je weet nooit hoe het licht dan is, dus opnieuw op de knieën. Het was kiezen tussen de hoed met druppel scherp of een mooiere vage achtergrond. Dat laatste werkte niet. Dan maar zo.

Hier heb ik juist wel een groot diafragma gebruikt. Een beetje spelen met de achtergrond. Daar moet nog op geoefend worden!

Om een groepje mensen te ontlopen die op dezelfde route liepen, maakte ik een omtrekkende beweging en kwam zo bij een stukje waar de zon nog niet was geweest. Alles was nog nat en in de hei hingen ontelbare kleine spinnenwebben als strakke hangmatjes te schitteren in de zon. Prachtig om te zien. En van druppels krijg ik nooit genoeg.

Tot slot een foto van dit tweetal dat op een losse tak groeide. Zo waren ze makkelijk op te tillen en tegen het licht te houden. Het valt me op dat ze vaak tegen elkaar aangroeien zonder elkaar weg te duwen. Maar het is natuurlijk ook familie!

Een dagje Schier

Het is iets om vaker te doen: een dagje naar Schier. De natuur is er prachtig en je kunt er wandelen langs het Noordzeestrand. En voor mij is het een heel nieuw gebied om te ontdekken met plantjes die je in het bos niet zult vinden. Daarvoor ga ik wel op pad! Het meest genoot ik nog op het strand met deze kleine plasjes zeewater met... ja, met wat eigenlijk?

Waterdruppels in lucht of luchtbelletjes in water, ik kan er altijd van genieten.

Het doet me denken aan oersoep. Ergens zullen wel wormen zitten. En dat groene zijn waarschijnlijk algen? Ik heb het niet kunnen vinden.

En dan de golfjes in het zand, al die prachtige vormen. To See a World in a Grain of Sand...

En in de poeltjes wat verder van zee zag ik deze kleine vulkaantjes. Daar doet het me aan denken tenminste. Veel is het niet en toch kan ik hier lang naar kijken.

Paddenstoel en kikkers

Het werd tijd om de aandacht weer eens te verleggen en ik had zin in paddenstoelen. Zo viel mijn oog op deze mycena die op een vermolmde boomstronk stond. Het mooie van mycena's is dat ze klein zijn en een dun hoedje hebben waar het licht nog doorheen kan.

Dit is dezelfde mycena met opvallend licht. Maar toen ik vanaf de andere kant het licht erdoorheen zag vallen...

... zag ik dit. Om de lichtvlek mooi rond te houden is dit met f 2,8 gefotografeerd. Wel met pittenzak en draadontspanner (op de tas gestapeld bleef het gelukkig allemaal liggen).

Het lichtje onder de hoed is nog wat aangedikt en ik heb wat met de kleuren zitten spelen. Maar je kunt ook teveel spelen... Wat in het ene programma goed lijkt is weer te veel te veel in een ander. Zal wel met de kleurruimte te maken hebben. Maar dit vind ik mooi.

In het bos trof ik ook een klein kikkertje. Als hij niet was weggesprongen had ik hem nooit gezien. En ook daarna moest ik goed kijken waar hij zat.

Terwijl ik de kleine probeerde te fotograferen stond ik ineens oog in oog met deze, wat grotere kikker. Ik dacht eerst dat het een pad was, maar hij heeft lange poten en weinig wratten. Hij bleef doodstil zitten. Zijn rare houding viel me op. Maar als je goed kijkt zie je dat hij op een dennenappel zit.... Vandaar!

Je ziet wel eens foto's van paddenstoelen met kikkers erop. Ik dacht altijd dat dat in scene was gezet. Nu zit een forse paddenstoel vast veel lekkerder dan zo'n ruwe dennenappel, dus wie weet...

Licht leren lezen

Afgelopen zondag was ik alweer op de hei. Zolang ik er nog steeds met iets moois vandaan kom, blijft het trekken. Mijn eerste stop was het middelste vennetje waar de juffers in het wiegende gras hangen. Deze keer zag ik er vele. Tegenlichtfoto's maken lukte die dag echter niet. Ik denk dat ik vorige keer geluk had dat het zonlicht iets gesluierd was waardoor het licht mooi zacht bleef.

In eerste instantie vond ik de foto's tegenvallen toen ik thuis kwam. Dat is eigenlijk vaste prik. Ik weet ook dat het na een paar dagen ineens weer beter lijkt. Of het nu komt omdat foto's mooier lijken op het kleine camerascherm of dat de beleving van de plek alles rooskleuriger maakt...  ik heb dat vaak. Foto's moeten even liggen om ze weer met frisse ogen te kunnen zien.

Zo ook dit juffertje. Ze mag er best zijn.

Dit sierlijke gras heb ik ook al meerdere malen voor de lens gehad. Met druppels is het heel mooi met tegenlicht. Ik had wat problemen met de kleuren. Dit is niet helemaal natuurlijk, maar ik vind het wel kunnen zo.

De struikheide begint de bloeien en je kunt er prachtige foto's van maken. Ik probeerde het zachte licht een beetje op te zoeken door de zon voor te blijven. Te lang treuzelen was fataal.

Hier is het licht zachter en mooier vind ik.

Dit is mijn favoriet, al is er wel heel weinig in focus. Zo vroeg op de morgen is een statief wel heel handig. Hier ging dat niet (tijd voor een ander statief!) en heb ik mijn fototas als steun gebruikt. Die was precies hoog genoeg.

De kleurtoon is heel verschillend in mijn foto's. Deze foto is weer veel koeler. Ik had in sommige foto's een lelijke kleurzweem die ik er niet uit kon krijgen. Daar moet ik me ook eens in verdiepen. Ik denk altijd dat je alles nog kunt corrigeren, maar ik vraag het me af... Zou het helpen om ter plekke de juiste kleurtemperatuur in te stellen? Vieze kleuren vind ik niet om aan te zien.

Twee variaties, omdat ik niet kon kiezen. Een koele...

En een wat warmere. Ik zag later dat er een druppel op mijn lens zat en die zie je hier waarschijnlijk terug. Je moet ook overal op letten!

En toen de zon te dichtbij kwam zag ik dit. Maar zelf vind ik dit een beetje té worden.

Zacht gefilterd licht is het mooist, vooral met druppels. Tussen het gras is dat nog te vinden.

Het beeld van dit sprinkhaantje dat naar het licht toe lijkt te klimmen vind ik mooi. Ook al is  het geheel wat rommelig.

Het is voor mij de kunst om tijdens het fotograferen goed te kijken hoe het licht precies valt en wat het effect op de foto is. Dan lukt het steeds beter om die plekjes op te zoeken en in te kunnen schatten wat kan en wat niet. Ik geloof dat ik daar vat op begin te krijgen. Het fotoplezier is momenteel weer erg groot. En stiekem verheug ik me ook alweer op de paddenstoelen!

Als een lenteochtend

Alles gaat voorbij... zo ook vier heerlijke zonovergoten vakantieweken. En ik had niet verwacht dat ik nog zou vinden waar ik naar zocht. Zeker gisterochtend niet, toen het om 6 uur al waaide en de juffers en libellen al rondvlogen. Tsja... dan maar terug naar de zonnedauw. Bij het middelste vennetje, waar ik meestal aan voorbijloop, stond gras te blinken in het gesluierde zonlicht. Zal ik dan maar een foto van dit gras maken?

En toen zag ik haar hangen, nog drijfnat van de dauw.

Deze foto geeft mij het gevoel wat ik had toen ik net begon met fotograferen. Het voelt als een vroege lenteochtend, de zon net op en alles schittert. Met mijn de neus dicht bij de grond ruik ik de geur van bedauwd gras...

Wat is dit toch een mooie plek om te vertoeven, zo vroeg in de ochtend.

Als je op de eerste foto klikt komt hij groter in beeld. Voor het echte lentegevoel (hoop ik ;-)).