Opklaringen :)

Misschien de mooiste vondst van vandaag. En toen ik het eenmaal gezien had, zag ik het overal. Het lijkt een klein nestje en het zal wel van een spin zijn. het was me nog nooit eerder opgevallen. Bij een volgende gelegenheid wil ik er meer foto's van maken, het is zo sierlijk.

Dit is het rag van een spin die hangmatten maakt (in elkaar ragt, zou je haast zeggen). De hei hangt er vol mee en ik kon het niet laten om de druppels te fotograferen. Nou ja, je moet ervan houden...

De omstandigheden waren perfect vanochtend: opklaringen en nevel. Maar je moet snel zijn 's ochtends want te fel licht maakt alles hard. Vanochtend ontdekte ik dus dat in het sierlijke gras ook van alles verstopt zat, maar inmiddels stond de zon al vrij hoog. En ook de wind had er weer zin in.

Ik kon mijn geluk niet op toen ik ook nog een blauwtje zag zitten.

Ik heb er heel veel foto's van gemaakt. Lastig...

Ze hing scheef en niet erg stabiel. Het was de bedoeling om de héle vlinder in focus te hebben...

Hier is dat helaas niet gelukt, maar ik vind dit sfeertje zo mooi.

Ik kon er naar hartenlust omheen draaien. Jammer dat er wat gras voor zit, dat zie je dan thuis pas. Of ben ik een kniesoor.

Afijn, een volgende keer ga ik dus meteen naar het gras. Misschien morgen al, als het een beetje afkoelt vannacht. We zullen zien. Dit is echt vakantie voor mij - vroeg op pad kunnen en weten dat daarna niets meer hoeft.

Druppels

De zonnedauw is nu op z'n hoogtepunt en iedere keer als ik er voorbij kom doe ik een poging. Soms zit er dan iets moois tussen wat naderhand niet te reproduceren is. Dit is een detail, want zelfs met de camera erbovenop is dit maar een deel van de foto. Ik heb sindsdien geprobeerd om nog zo'n plaatje te maken, maar zo zacht krijg ik het niet meer. Raar is dat toch. Zo verging het me in het begin altijd - 'hoe heb ik dit gedaan?'

En zo ben ik nu ook weer juffertjes aan het fotograferen. Hier door wat bladeren heen, waardoor de voorgrond wat wazig is. Dit was aan het eind van de middag maar het liefst fotografeer ik 's ochtends natuurlijk!

Voor zondagochtend was mist voorspeld en dat was genoeg motivatie om weer eens extra vroeg op te staan. En mistig was het! Toch was het door de warme nacht minder nat dan ik had verwacht. Sommige juffertjes vlogen al. Dit is een koraaljuffer (Ceriagrion tenellum). Ze heeft zelfs haar ogen nog niet drooggewreven.

Zelfde juffertje. Mijn aanwezigheid veroorzaakte wel wat onrust. Ik voelde mij als een olifant in een porseleinkast met mijn grote stappers tussen dat fijne spul.

Ook rood, maar geen rode ogen. Dit moet een vrouwtje zijn die, in tegenstelling tot het mannetje, niet altijd helemaal rood is. Er bestaan verschillende tussenvormen.

Er vlogen ook veel pantserjuffers. Dit is een vrouwtje (houtpantserjuffer?). Ik had het statief mee en heb het hier gebruikt, maar het begon lichtelijk te waaien. Ze wiegde mooi heen en weer door mijn beeld. Goed excuus om toch maar lekker uit de losse hand te fotograferen, al vind ik dit toch wel de mooiste foto... Met een beetje geduld wil het wel. Maar ja...

Mannetje van de gewone pantserjuffer? Als je de naam erbij zet moet het wel kloppen natuurlijk. Ik kom er alweer helemaal in om - pterostigma's, schoudernaadstreep, berijping... het is wel een mannetje! Ik zal het nog eens helemaal uitpluizen.

Nog een pantserjuffer... De zon wilde er maar niet bijkomen. Aan de ene kant maakte het dat makkelijker - maar ik had graag wat sprankelender foto's willen maken. Lukt vast nog wel voor mijn vakantie ten einde is (inderdaad, vakantie ;)).

Dit is een onfortuinlijk koraaljuffertje. Ze hing doodstil - heel verstandig. Ik heb haar eruit gevist en hoop dat ze het heeft gered. 'Hij' moet ik zeggen.

Dit is dan weer een 'zij'. Een variant die niet helemaal rood is. Wat bijzonder is zo vroeg, als het nog heel stil is, is het geluid van de vleugeltjes van talloze juffertjes die alvast proberen te vliegen.

Even een ander plaatje tussendoor om een idee te geven van de sfeer. De zon wilde er niet door komen. 'Zo lijken de juffertjes ineens héél klein!' had ik eerst geschreven. Bij nader inzien heb ik eigenlijk het omgekeerde gevoel: de planten lijken enorm!

En alsof het nog niet gevaarlijk genoeg was met al dat spinrag en die plakkerige zonnedauw - hing daar een vette tijgerspin in een enorm web. Het web heeft extra versterking - de witte zigzaglijn die naar beneden loopt. Ze noemen dit een 'stabilement', maar de functie is onbekend. Misschien is het een laddertje voor de mannetjes die het niet makkelijk hebben bij deze soort. Ze zijn veel kleiner dan het vrouwtje en kunnen hooguit twee keer paren. Maar als ze pech hebben (en dat is meestal) dan zijn ze niet meer dan een lekker hapje, in alle betekenissen van het woord.

Zoeken

Het is herfstvakantie en ik heb een weekje vrij genomen om me uit te kunnen leven met mijn camera. Hoe het op de foto moet komen weet ik al, maar ja... gaat dat ook lukken? Tot nu is het zoeken. Gisteren was ik in de Hortus. Een mooie plek om te oefenen op allerlei verschillende onderwerpen. Het effect dat ik zocht zit in deze foto. Het tegenlicht vouwt zich als het ware om de blaadjes.

Ook deze heeft wel wat. Al vind ik de bovenste mooier. Dit is wat ik zoek. Gewoon een beetje onscherp dus... maar het is lastig en vaak is het geheel niet om aan te zien. Daar kan ik me de komende tijd wel in vastbijten.

In de Hortus staan allerlei Hortensia soorten die vooral, of ook... mooi zijn in de winter wanneer de bloemblaadjes alleen nog maar uit nerven bestaan. Nu was het nog te vroeg. Wel vond ik deze juffer hangend aan een roze exemplaar. Later zag ik ook nog een vlindertje en beide waren ze gehavend - na een zomer lang ronddollen waarschijnlijk.

Vanochtend hoopte ik veel paddenstoelen te vinden in het bos bij Drouwen. Ik kon niet veel moois vinden. Veel was al over het hoogtepunt heen. Maar deze stinkzwam was nog vers. De vliegen heb ik even verjaagd voor de foto. Ze hadden nog niet alle sporen eraf gelikt. Mooi of niet, het blijft een rare zwam.

Het pakte wat anders uit dan ik had gehoopt, dus ik verbrede mijn blik.... Nou ja, naar druppels.

Meer van bovenaf vind ik het mooier.

Tot slot heb ik het kleurige elfenbankje opgezocht. Ik denk tenminste dat dit hem was - hij was groter en niet meer zo kleurig. De laagjes waren donkerder en grijzer geworden. Gelukkig was daar ineens deze mier, voor wie deze paddenstoel een wereld op zich was. Hij bleef steeds even stilstaan om te poetsen of te bepalen waarheen nu... en dat gaf mij de kans om hem er enigszins scherp op te zetten.

En zo vertrek je met een plan en kom je thuis met iets geheel anders.

Morgen maar eens kijken bij De Braak en Vennebroek. Daar staan ook bijzondere soorten. Al gaat het mij vooral om de fotogenieke. We zullen zien..

Een glimp

s'Ochtends vroeg op en dan naar de hei is de rode draad van mijn vakantie geworden. Ik had iets voor ogen wat me nog niet helemaal is gelukt, al zie ik er af en toe een glimp van. Dat maakt dat ik het steeds weer wil proberen. Deze foto is daar een voorbeeld van. Op de terugweg zag ik ineens dit blauwtje zitten met op de achtergrond druppels. En dat alles met een beetje tegenlicht. Maar de situatie was niet helemaal ideaal en dat was ook niet op te lossen. Het is dus een glimp en een aanmoediging. Het zal ooit wel eens allemaal op z'n plek vallen.

Zo mogelijk wil ik nog wel iets vervagen of wegklonen maar hier gaat me dat niet lukken. Ik zal geduld moeten hebben.. en een beetje geluk.

Vorige week vond ik deze uitsluipende libel. Ik dacht dat het daarvoor al te laat was. Het is de eerste keer dat ik zoiets zag! Hier heb ik het statief maar even voor gezet. Het hele proces duurt een tot enkele uren volgens libellennet en deze libel is al vrij ver. Is hij dan al voor zonsopgang naar boven gekropen?

Opvallend vind ik dat zijn kop nog onder de dauw zit. Bij alle andere libellen was die al droog. Later vond ik nog een exemplaar in hetzelfde stadium. Ook met dauw op zijn kop (of het is zweten om zover te komen).

Door te spelen met de achtergrond en het licht probeer ik sfeer in de foto te krijgen. Uit de hand heb je dan meer bewegingsvrijheid. Kennelijk een beetje té veel, want de meeste foto's zijn iets bewogen. Lastig is dat.

Dit pantserjuffertje is zijn ogen aan het poetsen. Het lijkt nu net of hij me de gek aansteekt. We bewegen dus allebei, en kennelijk niet dezelfde kant op.

Om mij heen hoorde ik zacht geritsel. Het bleken juffertjes te zijn die met hun vleugels fladderden om het vocht eraf te schudden. Een prachtig geluidje op de stille hei.

Het licht op de achtergrond vind ik hier mooi. Heel helder en toch zacht.

Als een olifant in een porseleinkast, zo voelt het om te manoeuvreren tussen deze fragiele beestjes. Voor je het weet sta je er bovenop. En daar is zelfs een pantserjuffer niet tegen bestand.

Een volgende keer toch ook maar met statief... Kijken of dat beter wil.

Tot slot nog twee libellen. Ik dacht eerst dat het twee dezelfde waren maar hun lijf verschilt. Nu ben ik niet meer zo gespitst op soorten en heb alleen een foto van de zijkant. Thuisgekomen wil ik dan toch graag weten wat dit is, maar kom er niet uit. Het lijkt me een rombout met zijn forse lijf, maar ja...

d.d. 1/8/13 Inmiddels weet ik dat dit de zwarte heidelibel is (Sympetrium danae). En wat extra leuk is, is dat de foto hierboven van een vrouwtje is - en de foto hieronder van een mannetje. Kenmerkend voor deze libel is de zwarte band op de zijkant van het borststuk, waarin drie gele vlekjes staan (bron: Libellennet). 

En deze zit in een wat te aanwezige achtergrond te wachten tot hij helemaal droog is. Zijn lijf is veel smaller dan de rombout hierboven. Toch een andere soort? Ik moet nog even verder puzzelen, tenzij iemand het weet.

Nog een paar dagen vrij. Ik ga mijn geluk nog zeker een keer beproeven. Het punt is dat ik af en toe op 1xcom kijk. Daar staan zulke mooie foto's op.... Dat is het nieuwe streven. Aan mijn apparatuur kan het niet liggen.... en ik hoop dat ik ooit zover kom. En ondertussen blijft het een geweldige bezigheid. Het heeft me al heel wat gebracht.

Juffers

Het vrouwtje van de houtpantserjuffer (Lestes viridis) als ik het goed heb gedetermineerd... Ik ben blij met deze foto. Ze kijkt op deze foto net in de lens en het licht is mooi. Daar had ik geluk mee want op de foto's ervoor en erna ziet het er heel anders uit.

Er waren nog veel meer juffers te zien. En ik heb dan ook veel foto's. De meeste zijn echter toch onder de maat. Wel leuk om op te puzzelen! Een rode juffer is wat dat betreft een makkie. Dit is de koraaljuffer (Ceriagrion tenellum). Je kunt hem niet verwarren met de vuurjuffer want die heeft zwarte poten. Dit is volgens mij een mannetje... en dan waarschijnlijk eentje die nog niet helemaal is uitgekleurd. Dat maakt het determineren van juffers zo lastig. Ik zag zelfs een juffer die helemaal geen kleur had.

En omdat drie leuker is dan twee... ook nog een gewone pantserjuffer (Lestes sponsa).

In het begin vond ik alles op elkaar lijken, maar zo langzamerhand ga ik steeds meer beestjes herkennen. Deze juffer behoort tot de pantserjuffers waarvan er zeven soorten in Nederland voorkomen. Dit is de houtpantserjuffer (Lestes viridis).

Deze pantserjuffer onderscheidt zich van de andere door zijn gele pterostigma's. Dit zijn de vlekjes in de vleugels. Dat is handig, want er zijn duidelijke verschillen tussen de soorten!



En zijn achterhoofd is donker, dat klopt ook.

Er zijn gelukkig altijd weer juffers die gewoon even blijven zitten, zodat je rustig je gang kunt gaan.

Deze houtpantserjuffer (Lestes viridis) liet zich gewillig fotograferen. Bijzonder hoe sommige juist heel schrikkerig zijn en anderen juist onverschrokken!

Even een close up van voren...

... en een plaatje van haar mooie, ietwat gehavende, uitstaande vleugels.

Zo'n pottenkijker kan ze hebben. Al ziet ze natuurlijk wel alles met die grote ogen.

Een poging om die er van de achterkant scherp op te krijgen is maar half gelukt. Eén oog... Nou ja, volgend jaar maar weer proberen. Of zou ik binnenkort nog een kans krijgen?