Zoeken

Het is herfstvakantie en ik heb een weekje vrij genomen om me uit te kunnen leven met mijn camera. Hoe het op de foto moet komen weet ik al, maar ja... gaat dat ook lukken? Tot nu is het zoeken. Gisteren was ik in de Hortus. Een mooie plek om te oefenen op allerlei verschillende onderwerpen. Het effect dat ik zocht zit in deze foto. Het tegenlicht vouwt zich als het ware om de blaadjes.

Ook deze heeft wel wat. Al vind ik de bovenste mooier. Dit is wat ik zoek. Gewoon een beetje onscherp dus... maar het is lastig en vaak is het geheel niet om aan te zien. Daar kan ik me de komende tijd wel in vastbijten.

In de Hortus staan allerlei Hortensia soorten die vooral, of ook... mooi zijn in de winter wanneer de bloemblaadjes alleen nog maar uit nerven bestaan. Nu was het nog te vroeg. Wel vond ik deze juffer hangend aan een roze exemplaar. Later zag ik ook nog een vlindertje en beide waren ze gehavend - na een zomer lang ronddollen waarschijnlijk.

Vanochtend hoopte ik veel paddenstoelen te vinden in het bos bij Drouwen. Ik kon niet veel moois vinden. Veel was al over het hoogtepunt heen. Maar deze stinkzwam was nog vers. De vliegen heb ik even verjaagd voor de foto. Ze hadden nog niet alle sporen eraf gelikt. Mooi of niet, het blijft een rare zwam.

Het pakte wat anders uit dan ik had gehoopt, dus ik verbrede mijn blik.... Nou ja, naar druppels.

Meer van bovenaf vind ik het mooier.

Tot slot heb ik het kleurige elfenbankje opgezocht. Ik denk tenminste dat dit hem was - hij was groter en niet meer zo kleurig. De laagjes waren donkerder en grijzer geworden. Gelukkig was daar ineens deze mier, voor wie deze paddenstoel een wereld op zich was. Hij bleef steeds even stilstaan om te poetsen of te bepalen waarheen nu... en dat gaf mij de kans om hem er enigszins scherp op te zetten.

En zo vertrek je met een plan en kom je thuis met iets geheel anders.

Morgen maar eens kijken bij De Braak en Vennebroek. Daar staan ook bijzondere soorten. Al gaat het mij vooral om de fotogenieke. We zullen zien..

Gewone steekmier

Ik heb er ineens schik in om mieren te fotograferen, bij voorkeur als er eentje alleen rondscharrelt. Ook vond ik wat meer informatie over de bouw van mieren. Wat me bij de zwartbruine wegmier opviel was het schijfje tussen zijn borsstuk en achterlijf. Deze rode mier heeft er zelfs twee.

Dit deel van de mier heet de achterlijfsteel. De schubmieren (Formicinae) hebben daar één knoop of schub. De knoopmieren (Myrmicinae) hebben twee knoopjes. Dit miertje is een knoopmier. Wat ook opvalt zijn de spitse doorns op het einde van het borststuk. Dit miertje zal wel de gewone steekmier zijn (Myrmica rubra). Al is de naamgeving wat verwarrend. Is het nu de gewone of de rode steekmier?

Soms pak ik met één hand een steel vast om beter te kunnen focusseren. Nu was dit miertje nogal snel. Toen hij bij mijn vingers aankwam vond ik het mooi geweest. Het blijft een mier... en deze schijnen ook nog een angel te hebben.

Heen en weer op een blaadje. Was hij het spoor bijster?

Misschien wordt dit het jaar van de mier. Er lopen er genoeg en het blijft een uitdaging. En ze spreken tot de verbeelding...

Nog een toevoeging... Op 11 april tilde ik een steen op en zag een heleboel mieren rondrennen met hun larven. Ter illustratie één mier die redelijk scherp is. Later kon ik die steen niet weer vinden om foto's te maken bij betere lichtomstandigheden.

Snuiter

De snuitkever hield het alweer voor gezien. En hoe dat zo kwam?

De rust werd verstoord door een indringer...

De mier was bezig aan de klim naar boven. Hij had nog wel zin in een drupje nectar.

Deze taferelen doen me denken aan de verhalen van Toon Tellegen. Hij heeft vast ook veel naar klein grut zitten turen. En zo te zien heeft de kever vandaag even geen zin in de mier.

Zwartbruine wegmier

Mieren zijn fascinerende beestjes om naar te kijken. En ik heb er ook al vaker een foto van proberen te maken zonder veel succes. Ze zijn klein, erg beweeglijk en lopen vaak op plekken (takjes) waar je geen stabiele positie kunt innemen. Goed focusseren is dan een ramp. Althans... dat is mijn ervaring.

Hier kon ik mijn armen laten rusten op de fototas en deze mier was niet ál te snel. Zo is het me toch eindelijk gelukt. Hoe doen anderen dat toch?

Het lijkt erop dat hij iets eet van deze plant. Gaat het om die kleine druppeltjes?

Hij heeft stevige kaken en daaruit hangen rare draadjes. Dit roept weer allerlei vragen op. Iets om uit te zoeken. En wat dit voor plantje is moet ik ook nog even nagaan. Hij staat in de Hortus en heeft een kenmerkende geur. Het lijkt op wolfsmelk (Euphorbia). Wordt vervolgd!

Naschrift d.d. 12 mei 2012
Het betreft hier hoogstwaarschijnlijk de zwartbruine wegmier (Lasius niger) die zich inderdaad tegoed doet aan de nectar van wolfsmelk (Euphorbia). De sliertjes zijn vermoedelijk de tasters - al is het erg lastig om informatie over de monddelen te vinden. Ergens las ik de mooie vergelijking dat de monddelen van een mier lijken op een Zwitsters mes; voor elke handeling heeft hij een stuk gereedschap.