Zonder handen!

Snuiter

De snuitkever hield het alweer voor gezien. En hoe dat zo kwam?

De rust werd verstoord door een indringer...

De mier was bezig aan de klim naar boven. Hij had nog wel zin in een drupje nectar.

Deze taferelen doen me denken aan de verhalen van Toon Tellegen. Hij heeft vast ook veel naar klein grut zitten turen. En zo te zien heeft de kever vandaag even geen zin in de mier.

Dat was lachen met deze snuitkever. Een goed acteur en ik trapte er ook nog bijna in...

Toen hij mij in de gaten kreeg ging hij pardoes 'dood' liggen.

Hij stak al zijn pootjes recht omhoog. Wat grappig was dat ik zag hoe hij een pootje liet zakken en hem toen toch weer schielijk de lucht in stak. Ja, het moest natuurlijk wel echt lijken!

Nou, het was me een dramatisch gezicht. Hij hield het zo lang vol dat ik waarachtig begon te denken dat hij echt dood was. Kan een kever zich dood schrikken? Zelfs bij aanraken vertrok hij geen spier. Niet dat een kever spieren heeft, maar ik bedoel maar!

De voorstelling duurde maar liefst 9 minuten (nu snap ik ook waarom ik vier uur doe over een klein ommetje....). Toen kwam er weer beweging in.

Hij leeft!

Om de testen of dit reproduceerbaar was (klein onderzoekje) liet ik hem nog een keer schrikken. Beetje gemeen...dat wel. Hier had ik veel gehad aan mijn statief. Zo stil zitten ze normaal nooit!

Dit is een vrij forse snuitkever (phyllobius) en zeker wel 10 - 15 mm lang. Hij bivakkeerde in het groen langs het pad.

Oefening baart kunst, ook met fotografie... Dus heb ik nog maar even op de lissnuitkever 'geoefend'. Het ging me al beter af dan de vorige keren. Dit kevertje was op gateninspectie.

Even kijken... is het wat? Zouden het ook luie kevers zijn? Het is vast makkelijker verder boren in een bestaand gat.

Als je in de foto's naar de stand van de antennes op zijn neus kijkt kun je zien hoe hij ze beweegt. Hij houdt ze mooi in de lucht. Na een korte inspectie ging de reis verder.

Om het plaatje compleet te maken, ook nog een (rommelige) opname van de gele lis.

Nu ik dit kevertje heb 'ontdekt' zie ik hem overal. Het is de lissnuitkever (Monochynus punctum-album), te vinden op de gele lis. Kijk maar eens als je een polletje ziet staan dat er niet meer zo florissant uitziet... Het is een geinig snuitkevertje en verhipte lastig te fotograferen.

Hij is niet snel, maar wel klein en donker. En tot overmaat van ramp verstopt hij zijn snuit graag strak tegen zijn kleine lijfje. Ik kan soms niet goed zien wat nu de voorkant is, laat staan scherpstellen op een van zijn oogjes!

"Moi!" ..... "Moi...." Een lissnuitkever is meestal niet alleen.


Dit kevertje van amper 5 millimeter, doet hier zijn bijnaam 'lissenboorder' eer aan. Zo te zien smaakt het hem goed!

Deze olijke snuiter vond ik vanochtend op de vruchtjes van een boterbloem. Het was er maar één, voorzover ik kon zien. Een wonder dat ze me opviel. Het is waarschijnlijk een Curculio venosus of een hazelnootboorder (C. nucum) of eikelboorder (C. villosus). Voor de eerste latijnse benaming vond ik geen nederlandse naam, vreemd genoeg. In dit geval dus een boterbloemboorder. Of ze was gewoon verdwaald.

Ik heb een zwak voor snuitkevers. Ze zijn zo koddig. En ze liet zich goed fotograferen, al ging ze wel aan de wandel. Gelukkig niet al te snel...

Omdat ik het steeltje van de bloem vasthoudt kon ze op mijn hand klimmen. Niet echt de bedoeling. Je krijgt zo wel een indruk van de grootte.

Ik wilde haar weer op een boterbloem zetten. Toen viel ze eerst op de grond, de arme ziel. En daarna pootte ik haar in een rijpe boterbloem, vandaar al het stuifmeel op haar rug. Het leek haar niet te deren. Gelukkig maar! Als je zo een tijdje met zo'n beestje bezig bent, schept dat een band.

Ik vind haar prachtig zo. Dit is mijn eerste 'Curculio'. Hoe je oog kan vallen op één klein beestje in een zee van gras en bloemen... Het is een mirakel!

Het is een vrolijke snuiter, de groene snuitkever. Deze vond ik op de els. Ze zijn nogal beweeglijk en het lijkt erop dat ze goed doorhebben dat er iets dreigt. Ik stel me voor dat de lens van een camera voor een insect lijkt op een heel groot oog. Kevers hebben er een handje van om je hun achterwerk toe te keren of naar de onderkant van een blad te wandelen. Het is een kwestie van snel opereren.

Met de ene hand het blad vasthoudend en met de andere de camera, lukte het me om een aantal foto's te maken. En het woei ook nog eens hard. Ik ben tevreden (maar het kan natuurlijk altijd beter :-))

Toen ik even lekker op een bankje zat, bleek daar ook weer een groene kever te lopen. Dat was ook weer een mooie kans. Ook deze kever hield niet van stilzitten. Hij had er stevig de sokken in.

Hebben ze geen leuk koppie? Van veel insecten kun je dat niet zeggen, maar deze hebben 'iets'.

Deze kever liep over mijn hand. Dit is de eerste keer dat ik een kever met uitgeslagen vleugels hebben gefotografeerd.

Nog even de officiele naam: Phyllobius argentatus (L. 1758) uit de familie der Curculionidae (snuitkevers). In het Duits heten ze Silberner Grünrüssler en in het engels: Silver-green Leaf Weevil.... Je vindt wat informatie als je op Internet gaat zoeken...

PS Nu heb ik dezelfde kever gevonden onder de naam: groene struiksnuitkever ofwel Polydrusus sericeus. En Curculionidae word ook anders geschreven. Tsja... wat is nu waar? Of zijn er twee sterk op elkaar lijkende soorten. Misschien toch een boekje aanschaffen?