Het is een vrolijke snuiter, de groene snuitkever. Deze vond ik op de els. Ze zijn nogal beweeglijk en het lijkt erop dat ze goed doorhebben dat er iets dreigt. Ik stel me voor dat de lens van een camera voor een insect lijkt op een heel groot oog. Kevers hebben er een handje van om je hun achterwerk toe te keren of naar de onderkant van een blad te wandelen. Het is een kwestie van snel opereren.

Met de ene hand het blad vasthoudend en met de andere de camera, lukte het me om een aantal foto's te maken. En het woei ook nog eens hard. Ik ben tevreden (maar het kan natuurlijk altijd beter :-))

Toen ik even lekker op een bankje zat, bleek daar ook weer een groene kever te lopen. Dat was ook weer een mooie kans. Ook deze kever hield niet van stilzitten. Hij had er stevig de sokken in.

Hebben ze geen leuk koppie? Van veel insecten kun je dat niet zeggen, maar deze hebben 'iets'.

Deze kever liep over mijn hand. Dit is de eerste keer dat ik een kever met uitgeslagen vleugels hebben gefotografeerd.

Nog even de officiele naam: Phyllobius argentatus (L. 1758) uit de familie der Curculionidae (snuitkevers). In het Duits heten ze Silberner Grünrüssler en in het engels: Silver-green Leaf Weevil.... Je vindt wat informatie als je op Internet gaat zoeken...

PS Nu heb ik dezelfde kever gevonden onder de naam: groene struiksnuitkever ofwel Polydrusus sericeus. En Curculionidae word ook anders geschreven. Tsja... wat is nu waar? Of zijn er twee sterk op elkaar lijkende soorten. Misschien toch een boekje aanschaffen?

En toen liep ik tegen een boom vol kevers aan. Het eerste wat me opviel waren de gaatjes in de bladeren. En als ik het goed heb opgezocht, waren het bladeren van de berk. Daarna zag ik pas de blauwe kevers. Nu ben ik niet zo thuis in kevers en ik dacht dus dat het blauwe veelkleurige goudhaantjes waren. Bij nader inzien zal het wel niet zo zijn. Goudhaantjes/bladhaantjes zijn ietsje kleiner en ronder van vorm. Ze zijn ook koddiger dan deze stevige kevers van wel een centimeter lang. Na enig speurwerk denk ik nu toch dat het misschien het berkenhaantje is (laat het -tje maar weg...) ofwel Altica aenescens. Hij schijnt vrij algemeen te zijn. Er zijn nogal wat kevers. Dus het blijft natte vingerwerk.

Als je een tijdje naar insecten kijkt, worden ze steeds menselijker. Gaan wij op pad voor een hapje eten dan weten we meestal precies waar we heen gaan en hoe we daar moeten komen. Kevers zie je rondscharrelen over takjes en bladeren. Vaak houdt het pad abrupt op en is de sprong naar het volgende blad te ver. Dan is het altijd leuk om te zien wat ze gaan doen.

Deze stap was goed te doen. Maar waarnaar is deze kever op weg? Een lekker jong en fris blaadje voor het ontbijt?

Dit vrouwtje zit lekker te peuzelen. Zo'n geel achterlijf had ik ook nog nooit bij een kever gezien. Alweer een aanwijzing dat dit geen veelkleurige goudhaantjes zijn. En goudhaantjes schijnen zich te laten vallen bij onraad. Deze kevers waren onverstoorbaar. Voor fotografie wel ideaal.

Dit was het blad van de struik/boom waar ik ze op vond. En langs het pad stonden meer struiken vol met deze kevers. Dus kennelijk hebben ze een voorkeur voor de ... berk?