Blue grass

Soms vind je een nieuw onderwerp, heel gewoon en toch mooi met het juiste licht. Dit is gras van een kleine meter hoog. In de Hortus staat het onder de bomen waar het licht er doorheen speelt. Het is prachtig voor macrofotografie. De structuur in de achtergrond komt van de onscherpe bloempjes van de rest van het gras.

In Photoshop heb ik de kleuren veranderd en zo nodig wat contrast of licht bijgesteld. De foto's zijn gemaakt met de lensbaby twist 60 of de lensbaby sweet 50, beide in combinatie macroconverters. Ben ook met de Edge 80 aan de gang geweest. Een vignet duidt op de Twist, zoals hierboven.

Op alle foto's is het oil paint effect van Photoshop toegepast. Het maakt het geheel zachter en afhankelijk van de sterkte van het effect ook schilderachteriger.

Twist 60. Met macroconverters wordt het effect van de swirl in de achtergrond minder zichtbaar. Ik weet niet meer of ik hier een converter heb gebruikt. Afgezien van de groene zijn geen van de foto's gecropt. Dat is ook jammer bij een lensbaby foto omdat dan het effect grotendeels verloren gaat.

Twist 60

Twist 60

Sweet 50

Sweet 50

Edge 80

Edge 80 and odd one out. Gecropt, groen maar ook een extra laagje toegevoegd voor het evenwicht.

Het veranderen van kleuren, het olieverf effect en het toevoegen van laagjes geeft me de mogelijkheid om de sfeer te krijgen die ik mooi vind. Het is nog steeds zo dat ik voor één mooie foto wel honderd maak. Dat las ik ook in de laatste Zoom. Veel foto's maken en dan thuis lekker uitzoeken en uitproberen. Ik vind het heerlijk om te doen.

In de bloei

Het heeft even geduurd maar deze foto heeft alles wat ik zocht: zachtheid, bijzonder licht en volle romige kleuren. En het mooiste is, ik weet precies wat er voor nodig was.

De foto's zijn gemaakt met de Lensbaby sweet 50 met macroconverters (8 + 16) en met de lens wijd open voor weinig scherptediepte. Dit is de voorjaarszonnebloem (Doronicum). Als stinsenplant groeit hij graag onder loofbomen op halfopen plaatsen (Wikipedia). Precies!

De bloemen groeiden tegen een helling en het (tegen)licht kwam van de andere kant van die helling. Ze stonden op meerdere plekken maar nergens viel het licht zo goed.



Hier zijn de kleuren bewerkt met 'selective color' (selectieve kleur?) in photoshop.

En er stond natuurlijk heel veel daslook (Allium ursinum) en ook daar wilde ik schilderachtige foto's van maken. Dat betekende heel veel proberen en het meeste kon dan ook rechtstreeks de prullenbak in, maar dat geldt voor mij altijd. Behalve dan dat ik het meeste gewoon bewaar...

Door de zoeker is het niet helemaal goed in te schatten of het te rommelig wordt. Of moet ik zeggen: ik kan dat nog niet goed inschatten.

De compositie moet in balans zijn. Ik las ergens het woord 'vlakverdeling' en dat helpt me geloof ik meer. Want donker en licht en structuur en ruimte - het is pas mooi als de balans klopt. Je zou denken dat deze foto's vlak na elkaar zijn gemaakt, maar ze zijn van verschillende dagen. En het zijn verschillende bloemen!

Close-ups zijn makkelijker - je hoeft met minder elementen rekening te houden.

Verder viel mijn oog nog op deze muurbloempjes die elkaar in de armen zijn gevallen...

En ik trof deze Johanneskever die zich vreselijk druk maakte. In de natuur zijn geen wegen of bruggen aangelegd, dus wil je van de ene bloem naar de andere dan heb je soms een probleem. Zes pootjes en niet één was lang genoeg. En hij had zijn grootste talent - vliegen - nog niet onder de knie.

Ik vind de lensbaby sweet 50 toch wel een heel mooi lensje hoor! Bijkomend voordeel is ook nog eens dat hij heel licht is en je de camera met één hand kunt vasthouden. Maar komende week wil ik de hei op achter de juffers aan. En dan pak ik eerste maar weer de gewone macrolens..... denk ik.

Laagjes

Nu had ik er eens profijt van dat ik niet gauw iets weggooi. Een mislukte foto neemt immers niet zoveel ruimte in. En je kunt nooit weten! Het uitproberen van meerdere lagen op een foto is enigszins verslavend. Ik moet me 's avonds wegrukken van het scherm. Van alle projectjes deze week is dit mijn favoriet, een paddestoel in een storm.

Of deze, in de wolken.

Een laagje gras pepte deze foto helemaal op.

De foto's van blad vind ik erg mooi als extra laag. Ik ga meer verzamelen als het er weer is. Klein en fijn met zachte contrasten heb ik nodig.

Maar zo kan het ook. Kwestie van smaak.

Een heel andere sfeer, alsof de sprinkhaan voor een doek met waterverf hangt. Het ruwe komt door een foto van gladde schors.

Tot slot een kikkertje (eigenlijk drie kikkers als je goed kijkt).

Alle lagen zijn van eigen foto's. Door uit proberen krijg je vanzelf voorkeur voor bepaalde structuren (blad is mooi, en fijn gras). Mijn voorraad is nog beperkt - veel van hetzelfde. Wat ook leuk kan zijn is water in allerlei vormen. Maar dan zo dat het opgaat in de foto. Eens even denken hoe ik dat ga doen..

Als je op de foto's klikt komen ze groter en mooier in beeld.

En ondertussen valt buiten ook een laag...
sneeuw!

Wit op wit

In de Hortus bloeit nu daslook (Allium ursinum). Op Hemelvaartsdag was de lucht behoorlijk grijs maar ik weet dat het bijna altijd de moeite waard is. Met al dat wit was het misschien ook wel zo goed.

Door de camera iets te verplaatsen ontstaan er kleine verschillen in compositie. De bovenste vind ik geloof ik het mooist - al vraag ik me af of hij niet wat gecropt moet worden. De middelste is erg soft geworden (een softie).

En bij deze komt de achtergrond juist wat harder over. Hoewel er enorm veel bloemen staan om uit te kiezen is het toch niet zo makkelijk om een goede combinatie te vinden. Vaak staat er teveel omheen. Gras wurmt zich ook overal tussen. Dat pluk ik dan wel weg hoor als het zo uitkomt. Moet kunnen, alleen het gras.

Ik hou meer van landschapsformaat maar misschien is hier juist portretformaat beter.

Vandaag wilde ik weer op pad en het klaarde maar niet op. Uiteindelijk ben ik maar gewoon gegaan - het miezerde nota bene. Eigenlijk was het prachtig met al die druppeltjes al lukte het niet omdat heel mooi te fotograferen.

Een mier schuilt onder een van de bloempjes. Mieren zitten werkelijk overal! Het zal deze niet zijn geweest, maar even later viste ik er een uit mijn nek. Hij beet gemeen, het begint nu weer te jeuken. Het is vreemd dat ik altijd overal in de mieren ga zitten. En een mier is nooit alleen...

Hier had het bloempje naar de mooie schaduwen moeten wijzen - dat lukte helaas niet. Ik laat het zien omdat ik de achtergrond mooi vind - daar wil ik meer van zien.

Ik heb ook geprobeerd om wat meer afstand te nemen maar al die foto's zijn te rommelig geworden. Voorlopig ben ik klaar met de daslook. Volgend jaar weer!

Er stond ook een boom met bloesems en ik heb geprobeerd om tussen de takken door te fotograferen. Er was eigenlijk maar één bloem waarmee dat goed lukte (vandaar dat deze in alle foto's figureert), de rest was buiten mijn bereik. Deze is genomen op Hemelvaart, met de grijze lucht.

En deze is van vandaag (inmiddels gisteren), nat van de hele fijne regen. Dat vind ik wel wat toevoegen. Hier valt het licht net een beetje op de bloem. Precies goed.

Het kan natuurlijk ook zo, al zorgt de bovenkant voor iets dreigends.

Aan het eind van de middag heb ik de 100 mm lens verwisseld voor de lensbaby (sweet 50). Inmiddels was de zon erbij gekomen dus de lichtomstandigheden zijn wat anders. Als het goed is is deze foto niet overbelicht, al lijkt dat hier nu wel zo.

Ander formaat....
Eigenlijk vind ik de eerste foto met de gewone macrolens het mooist. Wat me ook opvalt is dat alle druppels zijn verdwenen. Dat is snel gegaan!

Tot besluit nog een andere bloesem. Wat ik hier mooi vind is dat de lichtvlek dezelfde vorm heeft als de bloem. En dat is puur toevallig. Alsof ze samen dansen.

Het virus heeft me goed te pakken. Als het niet lukt wil ik terug om het nog eens te proberen. Als het wel lukt wil ik terug voor meer... En zo hoort het!

Je moet misschien een macrofotograaf zijn om dit te kunnen waarderen, maar een vliegende vlieg er scherp op krijgen is een uitdaging! En zoals je ziet, is er ruimte voor verbetering. Ofwel: hij is niet helemaal scherp. De sluitertijd was 1/2500. Dit is de hommelbijvlieg, Eristaris intricaria. Om het makkelijk te maken mogen insecten graag lijken op andere insecten (net mensen). Dit is dus een zweefvlieg, maar hij lijkt op een hommel.

Ik heb dit wel eens eerder geprobeerd met een zweefvlieg die me uit leek te dagen. Als ik mijn camera erop had gericht en snel probeerde scherp te stellen, vloog hij een stukje verder. De hommelbijvlieg heeft ook een beetje het karakter van een hommel: rustig aan... even lekker hangen (en poepen) en dan weer een stukje verder zweven.

En dit is gefotoshopt, als je het niet al gezien had. Twee vliegen in één klap, dat zou wel heel knap zijn!

Dit zwartpootsoldaatje zat met zijn achterwerk vast aan het kleefkruid. Ik dacht: wat zit ie nou te doen? Hij rekte en strekte zich, maar niets hielp. Ja, wie gaat er dan ook op kleefkruid zitten?

Met zijn poten probeerde hij zich af te zetten. Al het gewriemel ten spijt... hij kwam maar niet los. Toen ik hem in allerlei standen had gefotografeerd kon ik het niet langer aanzien en heb hem bevrijd.

Om toch nog een aardig plaatje te kunnen maken, zette ik hem op een bedauwd rietstengeltje. En hij leefde nog lang en gelukkig... (hoop ik).

Wat een zalige zomerdag! Koffie op een terras aan de Drentsche Aa... En vanavond ben ik toch nog even met de macrolens op stap geweest. Kon het niet laten. Avondlicht, en vooral tegenlicht, is ook erg mooi.

Dit juffertje wist ik nog te snappen. Een snelle blik in de insectengids doet vermoeden dat dit een breedscheenjuffer is. Haar pootjes lijken mij nogal breed, vergeleken met die van de juffers van een paar blogs geleden.

Het zal wel een beproefde tactiek zijn om zo te gaan zitten. Twee lodderige oogjes kijken in de lens. Niet alleen haar ogen maar ook haar grote poten vallen op. Toch een breedscheenjuffer?

Het is dat hij wegsprong, anders had ik hem waarschijnlijk niet eens gezien. Ik denk dat dit de nimf van een sabelsprinkhaan is. Hij had nog geen vleugels, vandaar. Volgens mijn boekje zijn er 6 nimfale stadia. Wat een werk om een mooie sprinkhaan te worden...

Ik had hem gezien en hij mij. Hij probeerde zich te verschuilen. Uiteindelijk zaten we elkaar een beetje aan te kijken. Als fotograaf wil je graag dat je 'onderwerp' een beetje vrij staat, zodat je een mooie dof (depth of focus) met een rustige achtergrond kunt maken. Deze jongen bleef mooi tussen de sprieten zitten, dus dat was lastig.

Voor eerst vond ik het mooi zo en liet hem weer alleen. Misschien zocht hij een plekje voor de volgende vervelling. En daar wil je geen pottenkijkers bij hebben natuurlijk!

Oefening baart kunst, ook met fotografie... Dus heb ik nog maar even op de lissnuitkever 'geoefend'. Het ging me al beter af dan de vorige keren. Dit kevertje was op gateninspectie.

Even kijken... is het wat? Zouden het ook luie kevers zijn? Het is vast makkelijker verder boren in een bestaand gat.

Als je in de foto's naar de stand van de antennes op zijn neus kijkt kun je zien hoe hij ze beweegt. Hij houdt ze mooi in de lucht. Na een korte inspectie ging de reis verder.

Om het plaatje compleet te maken, ook nog een (rommelige) opname van de gele lis.