Pieken en dalen

Het Watermolenveen na een heldere nacht. Dit is een panorama van een aantal foto's. Je ziet dat de toppen van de bomen net worden verlicht door de opkomende zon. En ja... het was een prachtige ochtend met nevel over de velden. Ik kan daar enorm van genieten (even in het groot bekijken, is mooier).

Dit is het stukje waar de juffers in het gras zitten. Het gras heet bochtige smele (Deschampsia flexuosa). Hoe kon ik dat vergeten... ik vond het altijd zo'n grappige naam. Bovendien zitten er bochtjes in het gras. In het bos liggen veel bomen om. Ze zijn gesneuveld tijdens een van de laatste stormen.

De vorige keer ging het fotograferen zo perfect. Ik dacht dat het nog even dunnetjes over te doen. Maar vaak gaat zoiets met ups en downs. Niet teveel verwachten... dan valt het ook niet tegen.

Al heel lang wil ik een mooie close-up maken van ogen met dauw. Daarvoor heb je een statief nodig en veel scherptediepte (lange sluitertijden). Het mag dus absoluut niet waaien. Ook het juffertje moet zich gedeisd houden en het liefst natuurlijk met allemaal kleine druppeltjes op haar ogen. Ik vrees dat ze al vrij snel beginnen te wrijven zodra de temperatuur het toelaat. Vandaar ook dat er soms enorme druppels aan de poten zitten (vermoed ik). Nou ja, ik vind het nog best een mooi plaatje zo. In de vleugels zijn de bruine pterostigma's te zien. Dit is weer een gewone pantserjuffer (Leste sponsa).

Behalve juffertjes zat er nog meer verstopt in het gras: zwarte vliegen...

... maar vooral ook sierlijke gaasvliegen: het goudoogje (Chrysoperla carnea). Hier heb ik geprobeerd om door het gras heen te fotograferen. Helaas zat er toch nog iets voor de lens. Omdat ze zo'n prachtig kleedje krijgen met dauw, wilde ik dat nog eens overdoen.

En hoewel ik dacht dat het goed gelukt was... thuis vond ik het allemaal nogal tegenvallen. De sfeer ontbrak in de foto.

Terwijl ik hier een tijdje geleden toch vreselijk blij mee zou zijn geweest.
Erg is dat toch... Soms moet het ook even liggen om het met een frisse blik opnieuw te bezien.

Hier is de achtergrond egaal geworden. Waarom viel me dat ter plekke niet op?

Na de gaasvlieg ben ik rond gaan neuzen naar andere onderwerpen, inmiddels hongerig nam ik eerst een lekker plakje (Groninger!) koek. Terwijl ik al etend wat heen en weer liep zag ik ineens dit blauwtje. Een kadootje! Ze hing heel stil, evenwijdig aan de grond aan pitrus (?). Uiteindelijk heb ik het statief er maar bijgezet.

De achtergrond is de bodem. Het licht streek net langs de druppels op haar vleugels. Het is een vrij somber plaatje geworden maar dat kon niet anders. De achtergrond maakt het een beetje goed met het toefje roze en oranje van de dophei en nog wat andere schakeringen. Ik ben blij met elk blauwtje dat ik nog vind. Ik heb ze dit jaar gemist.

Na dit succes (dacht ik) mocht ik wel weer druppels fotograferen van mezelf. Het leek me aardig om van alle soorten spinrag een plaatje te maken. In theorie leuk, in de praktijk vrij saai. Dit vond ik dan wel weer grappig. Het is een web vlak boven de grond waarbij netjes om het mos is heen gewerkt. Als een oude boom die midden in een nieuw huis mag blijven staan.

Degene die voor het eerst knikkers heeft gemaakt van glas heeft hier misschien zijn inspiratie vandaan gehaald. Onder sommige hangmatten hingen spinnetjes. Het leek me leuk om ze vanonder het web te fotograferen maar dat was niet te doen. Dan had ik eerst een kuil moeten graven.

Vervolgens heb ik me nog even op de struikhei gestort (Erica tetralix). Lastig spul - want er zit altijd wel een scheef sprietje tussen in de achtergrond. De kleuren zijn wel heel prachtig. Daar ga ik misschien toch nog eens beter mijn best op doen. Dit zijn allemaal uitsneden. Nou ja, wat is daar eigenlijk mis mee Kram?

Nog een fris plaatje. Druppels, daar word je blij van.

Bijna bij de auto moest ik dit juffertje nog even op de foto zetten. Nu viel me op dat ze toch wel goed zijn gecamoufleerd ook al steken die bolle ogen altijd mijlenver uit. Even wegkijken en ik kon haar haast niet terugvinden.

Al met al vind ik het toch wel een leuke serie geworden. Het moeilijkst vind ik het om een foto te maken waar veel aan te beleven is, die sfeer heeft én waar je niets van af hoeft te snijden. Daar streef ik naar. Maar als dat niet lukt moet je ook een keer tevreden zijn... en daarna weer je lekker op pad om het nog beter te doen.

Druppels

De zonnedauw is nu op z'n hoogtepunt en iedere keer als ik er voorbij kom doe ik een poging. Soms zit er dan iets moois tussen wat naderhand niet te reproduceren is. Dit is een detail, want zelfs met de camera erbovenop is dit maar een deel van de foto. Ik heb sindsdien geprobeerd om nog zo'n plaatje te maken, maar zo zacht krijg ik het niet meer. Raar is dat toch. Zo verging het me in het begin altijd - 'hoe heb ik dit gedaan?'

En zo ben ik nu ook weer juffertjes aan het fotograferen. Hier door wat bladeren heen, waardoor de voorgrond wat wazig is. Dit was aan het eind van de middag maar het liefst fotografeer ik 's ochtends natuurlijk!

Voor zondagochtend was mist voorspeld en dat was genoeg motivatie om weer eens extra vroeg op te staan. En mistig was het! Toch was het door de warme nacht minder nat dan ik had verwacht. Sommige juffertjes vlogen al. Dit is een koraaljuffer (Ceriagrion tenellum). Ze heeft zelfs haar ogen nog niet drooggewreven.

Zelfde juffertje. Mijn aanwezigheid veroorzaakte wel wat onrust. Ik voelde mij als een olifant in een porseleinkast met mijn grote stappers tussen dat fijne spul.

Ook rood, maar geen rode ogen. Dit moet een vrouwtje zijn die, in tegenstelling tot het mannetje, niet altijd helemaal rood is. Er bestaan verschillende tussenvormen.

Er vlogen ook veel pantserjuffers. Dit is een vrouwtje (houtpantserjuffer?). Ik had het statief mee en heb het hier gebruikt, maar het begon lichtelijk te waaien. Ze wiegde mooi heen en weer door mijn beeld. Goed excuus om toch maar lekker uit de losse hand te fotograferen, al vind ik dit toch wel de mooiste foto... Met een beetje geduld wil het wel. Maar ja...

Mannetje van de gewone pantserjuffer? Als je de naam erbij zet moet het wel kloppen natuurlijk. Ik kom er alweer helemaal in om - pterostigma's, schoudernaadstreep, berijping... het is wel een mannetje! Ik zal het nog eens helemaal uitpluizen.

Nog een pantserjuffer... De zon wilde er maar niet bijkomen. Aan de ene kant maakte het dat makkelijker - maar ik had graag wat sprankelender foto's willen maken. Lukt vast nog wel voor mijn vakantie ten einde is (inderdaad, vakantie ;)).

Dit is een onfortuinlijk koraaljuffertje. Ze hing doodstil - heel verstandig. Ik heb haar eruit gevist en hoop dat ze het heeft gered. 'Hij' moet ik zeggen.

Dit is dan weer een 'zij'. Een variant die niet helemaal rood is. Wat bijzonder is zo vroeg, als het nog heel stil is, is het geluid van de vleugeltjes van talloze juffertjes die alvast proberen te vliegen.

Even een ander plaatje tussendoor om een idee te geven van de sfeer. De zon wilde er niet door komen. 'Zo lijken de juffertjes ineens héél klein!' had ik eerst geschreven. Bij nader inzien heb ik eigenlijk het omgekeerde gevoel: de planten lijken enorm!

En alsof het nog niet gevaarlijk genoeg was met al dat spinrag en die plakkerige zonnedauw - hing daar een vette tijgerspin in een enorm web. Het web heeft extra versterking - de witte zigzaglijn die naar beneden loopt. Ze noemen dit een 'stabilement', maar de functie is onbekend. Misschien is het een laddertje voor de mannetjes die het niet makkelijk hebben bij deze soort. Ze zijn veel kleiner dan het vrouwtje en kunnen hooguit twee keer paren. Maar als ze pech hebben (en dat is meestal) dan zijn ze niet meer dan een lekker hapje, in alle betekenissen van het woord.

Een glimp

s'Ochtends vroeg op en dan naar de hei is de rode draad van mijn vakantie geworden. Ik had iets voor ogen wat me nog niet helemaal is gelukt, al zie ik er af en toe een glimp van. Dat maakt dat ik het steeds weer wil proberen. Deze foto is daar een voorbeeld van. Op de terugweg zag ik ineens dit blauwtje zitten met op de achtergrond druppels. En dat alles met een beetje tegenlicht. Maar de situatie was niet helemaal ideaal en dat was ook niet op te lossen. Het is dus een glimp en een aanmoediging. Het zal ooit wel eens allemaal op z'n plek vallen.

Zo mogelijk wil ik nog wel iets vervagen of wegklonen maar hier gaat me dat niet lukken. Ik zal geduld moeten hebben.. en een beetje geluk.

Vorige week vond ik deze uitsluipende libel. Ik dacht dat het daarvoor al te laat was. Het is de eerste keer dat ik zoiets zag! Hier heb ik het statief maar even voor gezet. Het hele proces duurt een tot enkele uren volgens libellennet en deze libel is al vrij ver. Is hij dan al voor zonsopgang naar boven gekropen?

Opvallend vind ik dat zijn kop nog onder de dauw zit. Bij alle andere libellen was die al droog. Later vond ik nog een exemplaar in hetzelfde stadium. Ook met dauw op zijn kop (of het is zweten om zover te komen).

Door te spelen met de achtergrond en het licht probeer ik sfeer in de foto te krijgen. Uit de hand heb je dan meer bewegingsvrijheid. Kennelijk een beetje té veel, want de meeste foto's zijn iets bewogen. Lastig is dat.

Dit pantserjuffertje is zijn ogen aan het poetsen. Het lijkt nu net of hij me de gek aansteekt. We bewegen dus allebei, en kennelijk niet dezelfde kant op.

Om mij heen hoorde ik zacht geritsel. Het bleken juffertjes te zijn die met hun vleugels fladderden om het vocht eraf te schudden. Een prachtig geluidje op de stille hei.

Het licht op de achtergrond vind ik hier mooi. Heel helder en toch zacht.

Als een olifant in een porseleinkast, zo voelt het om te manoeuvreren tussen deze fragiele beestjes. Voor je het weet sta je er bovenop. En daar is zelfs een pantserjuffer niet tegen bestand.

Een volgende keer toch ook maar met statief... Kijken of dat beter wil.

Tot slot nog twee libellen. Ik dacht eerst dat het twee dezelfde waren maar hun lijf verschilt. Nu ben ik niet meer zo gespitst op soorten en heb alleen een foto van de zijkant. Thuisgekomen wil ik dan toch graag weten wat dit is, maar kom er niet uit. Het lijkt me een rombout met zijn forse lijf, maar ja...

d.d. 1/8/13 Inmiddels weet ik dat dit de zwarte heidelibel is (Sympetrium danae). En wat extra leuk is, is dat de foto hierboven van een vrouwtje is - en de foto hieronder van een mannetje. Kenmerkend voor deze libel is de zwarte band op de zijkant van het borststuk, waarin drie gele vlekjes staan (bron: Libellennet). 

En deze zit in een wat te aanwezige achtergrond te wachten tot hij helemaal droog is. Zijn lijf is veel smaller dan de rombout hierboven. Toch een andere soort? Ik moet nog even verder puzzelen, tenzij iemand het weet.

Nog een paar dagen vrij. Ik ga mijn geluk nog zeker een keer beproeven. Het punt is dat ik af en toe op 1xcom kijk. Daar staan zulke mooie foto's op.... Dat is het nieuwe streven. Aan mijn apparatuur kan het niet liggen.... en ik hoop dat ik ooit zover kom. En ondertussen blijft het een geweldige bezigheid. Het heeft me al heel wat gebracht.

Juffers

Het vrouwtje van de houtpantserjuffer (Lestes viridis) als ik het goed heb gedetermineerd... Ik ben blij met deze foto. Ze kijkt op deze foto net in de lens en het licht is mooi. Daar had ik geluk mee want op de foto's ervoor en erna ziet het er heel anders uit.

Er waren nog veel meer juffers te zien. En ik heb dan ook veel foto's. De meeste zijn echter toch onder de maat. Wel leuk om op te puzzelen! Een rode juffer is wat dat betreft een makkie. Dit is de koraaljuffer (Ceriagrion tenellum). Je kunt hem niet verwarren met de vuurjuffer want die heeft zwarte poten. Dit is volgens mij een mannetje... en dan waarschijnlijk eentje die nog niet helemaal is uitgekleurd. Dat maakt het determineren van juffers zo lastig. Ik zag zelfs een juffer die helemaal geen kleur had.

En omdat drie leuker is dan twee... ook nog een gewone pantserjuffer (Lestes sponsa).

Deze pantserjuffer is blauw berijpt. Dat is de grijzige kleurzweem die over een deel van het lijf zit. Het schijnen microscopisch kleine wasschilfertjes te zijn. Geen wonder dus dat het mij aan wasco doet denken!

De mate van berijping is een determinatiekenmerk. Al vond ik het met deze wel weer lastig, zo van de foto. Ik denk toch dat het de gewone pantserjuffer is (Lestes sponsa).

Waar zou die berijping goed voor zijn? Maakt het ze extra waterafstotend zodat ze veiliger vlak boven het water kunnen vliegen en het water kunnen raken? Nou ja, misschien moet je ook niet alles willen weten...