Magisch gras

Dit fijne gras met dauwdruppels en het effect van de Lensbaby Twist 60 hebben mijn hart gestolen. Ik heb er heel veel foto's van gemaakt en denk erover om eentje uit te vergroten voor aan de muur. Het licht en de hoeveelheid detail vind ik mooi. Ik denk dat het me niet gaat vervelen als ik dit groot afdruk. Maar wie weet wat er de komende weken nog uit de camera rolt.

Hier zijn alle foto's van dit gras verzameld. De meeste zijn gemaakt met de Lensbaby Twist 60 met macro converters (F 2.5), afgezien van de eerste vijf - het staat eronder. De kleur heb ik aangepast in Photoshop en als dat mooier was is ook het oil paint effect (filters/ stylize) toegepast. Maar dan subtiel om de scherpe kantjes uit de foto te halen.

Als je op de eerste foto klikt komen ze groter en mooier in beeld.

Edge 80 met macro converters (F 4 of 5.6)

Edge 80 met macro converters (F 4 of 5.6)



Edge 80 met macro converters (F 4 of 5.6)



Edge 80 met macro converters (F 4 of 5.6)

Edge 80 met macro converters (F 4 of 5.6)

Twist 60 met macro converters F 2.5 (en alle foto's hieronder)

Druppels maken alles mooier

Na een lente en zomer oefenen op bloemen ben ik weer terug bij mijn favoriete onderwerp: druppels. Ik had het effect van de Sweet 50 geprobeerd maar vond dat niet mooi, vooral niet als het licht al wat feller werd en de contrasten groot. Maar met de Twist 60 vind ik het effect mooi bij verschillende lichtomstandigheden. Nu fotografeer ik mijn favoriete onderwerpen opnieuw met deze lens met macro converters. Het is net even anders dan met een strakke 100mm macrolens. Wat je ''See in a new way'' noemt! Op deze foto is ook nog het oil paint effect toegepast (Photoshop) omdat dat ook de scherpe kantjes eraf haalt. Soms is dat mooier.

Deze foto is iets gecropt. Dat doe ik liever niet met deze lenzen, maar hier is het een verbetering.

Misschien wat druk, maar omdat het licht zo mooi is hoort hij hier toch bij.

Het mooiste is het toch als het licht net sterk genoeg is maar toch gefilterd. Hier zat ik te ploeteren onder een grijze lucht toen de zon net iets sterker werk - dus snel naar het gras en ik kon nog net een foto maken toen het weer gedaan was. Geen tijd om nog een hele mooie spriet te zoeken, zoals op de bovenste foto.

Dit is weer een heel andere foto. Het tegenlicht was vrij sterk waardoor de achtergrond donker werd en de bokeh hard. Ook de druppels op het plantje maakten het geheel vrij hard en daarom is het oil paint effect toegepast.

's Ochtends zijn de juffers nog te nat om te vliegen en zo kun je ze goed fotograferen. Nu alleen nog een goede compositie vinden. In het iele gras (hierboven) heb ik ze weinig gezien. Dit is wat strakker. Maar twee bij elkaar is dan wel weer leuk.

Dit is dan weer een experiment dat ik leuk vind. Het oil paint filter probeer ik vaak uit om te zien wat er gebeurd. De kop van het juffertje moet wel scherp zijn en daar is het effect weer weggehaald.

In het gras zag ik ook veel langpootmuggen in deze houding. Ik vermoed dat ze getroffen zijn door een vergelijkbare ziekte die ook vliegen treft. Het doet er in ieder geval aan denken. De dauwdruppels maken van dit drama toch iets bijzonders.

En toen zag ik hele kleine polletjes gras met druppels staan en ik kon me er niet van losrukken.

Het licht was eigenlijk wat te fel maar ik kon gewoon niet ophouden. Dat is iets wat ik bij mezelf bespeur: als ik rare dingen ga fotograferen dan wordt het tijd om op te houden...

Hondstand

Het was drie dagen geweldig weer en ik heb veel gefotografeerd, vooral met de Lensbaby sweet 50. Zacht licht en mooie achtergronden daar was ik naar op zoek. Het ging steeds beter. Scherpstellen met een gebogen lens lukt me nog niet echt, maar verder gaat het eigenlijk goed! Een paar keer ben ik terug gegaan naar deze bloemen, Erythronium of hondstand. Deze zijn iets van 5 centimeter in doornsnede, grof geschat.

Voor zachte belichting moeten ze in de schaduw staan. Daar had ik geluk mee, want ik heb wel een paraplu maar durf die niet midden in de Hortus op te zetten. Een hand erboven of zelf in de zon gaan zitten werkt ook. Nu moest ik nog het licht in de achtergrond zien te vinden. Die witte bollen in de achtergrond zijn muurbloempjes die in de volle zon staan.

Deze is wel mooi zacht maar toch nog iets gewoontjes. En dus ben ik aan het experimenteren geslagen en vond in photoshop bij filters het olieverf effect. Dat vond ik leuk uitpakken. Hieronder staat dezelfde foto, bewerkt.

Soms krijg je penseelstreken langs de randjes en dat vind ik mooi. Ik heb het fijntjes gehouden (vind ik ;)). In het groot is het beter te zien.

Ook wilde ik het wat abstracter maar dat vind ik toch erg moeilijk. Al gauw zet ik alweer 'iets' op de foto.

Je kunt dezelfde bloem honderd keer anders fotograferen, dat blijkt wel.

En hier weer ietsje dichterbij iets zachter.

Soms vallen de kleuren tegen en dan kun je altijd naar zwart wit met een tintje gaan.

Dit vind ik zelf een van de mooiere door het zachte dromerige en de mooie omgekrulde bloemblaadjes.

Toen bleek dat een spin deze bloem ook had uitgekozen. Gelukkig voor mij bleef hij even zitten midden op de bloem en precies in de sweet spot.

Het scheelt wel als je een paar dagen achter elkaar met dezelfde lens en dezelfde onderwerpen kunt spelen. Thuis is het altijd beter te beoordelen en dan kun je terug om het nog even anders te proberen. Deze bloemen zijn over hun hoogtepunt heen. Ik denk dat volgende week de daslook bloeit. De knoppen zijn al dik.

Lentekriebels

Overal zag ik ze staan, de bosanemoontjes. Het lukte me niet om een mooie foto te maken met meerdere en mooie achtergronden. Maar met deze ben ik blij. Zoekend naar een fraaie achtergrond moest ik me helemaal in een bocht wringen en toen zag ik het. Het loont dus wel de moeite om vanuit alle richtingen te kijken en te zoeken!

Het is steeds hetzelfde bloempje, want deze was mooi gaaf. Dit zijn de natuurlijke kleuren.

Maar ik vind ze ook mooi met aangepaste kleuren.

Zelfde foto maar iets anders bewerkt. Ik kan niet kiezen.

Ook de kievitsbloemen stonden er in overvloed. Omgezet naar zwart wit. De bolletjes in de achtergrond zijn gele sleutelbloemen. Ik vond het lastig.

Ook jong blad vind ik altijd mooi om te fotograferen. Dit is gemaakt met de lensbaby sweet 50.

Vleugels

De lens maakt dat er beweging in de foto komt.

De klokjes beginnen ook al te bloeien. Ze stonden nog te ver van elkaar om te kunnen schilderen.

En daarom heb ik hier een laag toegevoegd. Misschien lukt het nog om wat schilderachtiger foto's te maken als ze volop bloeien.

Ik merk dat ik anders ben gaan fotograferen maar het blijft zoeken. Het kijken gaat het beste door de lens, omdat die de wereld toch anders ziet dan ik. Door me dan even los te rukken van het toestel en te kijken wat er nu zo speciaal is probeer ik te dit te leren zien met mijn eigen ogen. Maar lastig blijft het.

Ik heb een instagram account gemaakt (kramanita). Kan ik jullie daar ook vinden?

Lensbaby (2)

Momenteel lukt het niet zo om met de gewone macrolens wat andere beelden te maken en zo kwam de lensbaby weer tevoorschijn. Ik heb in april de composer pro gekocht met sweet 50 en macroconverters. Meer over dit systeem vind je op de site van Lensbaby.

De eerste foto's lukten wonderwel (beginnersgeluk?) maar scherpstellen en belichten bleek vreselijk wennen. Je kunt geen gebruik maken van de diafragmavoorkeuzestand waarbij de belichting automatisch wordt ingesteld. En nee dus, ik gebruik eigenlijk nooit de M-stand - lastig met steeds wisselend licht.

Buig je de composer dan verleg je de sweetspot. Tegelijkertijd vang je minder licht en moet je de belichting aanpassen. Teveel gedoe als je al moeite hebt om iets überhaupt scherp te krijgen. Simpel beginnen en gevoel krijgen voor de juiste belichting was mijn doel. Deze foto's zijn daarom gemaakt met de sweet 50 + macroringen (8 + 16 mm) en met de composer ongebogen. De camera ondersteunen bij de lens heb ik afgeleerd om het ongemerkt buigen te voorkomen. Hier is gekozen voor F 2.5 - de lens helemaal open.

Ik heb in tijden niet zoveel schik gehad in het fotograferen! Afhankelijk van de hoeveelheid licht - normaal of ineens veel zon - moest ik 1 tot 2 stoppen overbelichten (center weighted average). Het was zonnig met een wolkje, dus dat heb ik goed kunnen oefenen. 

De struik hierboven was de grootste verrassing door zijn kleuren en wollige bloempjes. Ik vond hem in de Hortus - geen idee hoe het heet.

De hostas vormden ook een mooi onderwerp. Het blad dient hier als achtergrond.

In de rozentuin kon ik een beetje door de bladeren heen fotograferen.

Het licht in deze lens is heel bijzonder. Hier was de zon wat fel waardoor de vertekening duidelijker zichtbaar wordt.

In de schaduw met weinig contrast. Licht is alles en soms is het onderwerp heel mooi maar is er weinig in de directe omgeving om te gebruiken. En misschien is het onderwerp dan ook ongeschikt...  Waar ik vroeger intuïtief achter het licht aanliep (vooral tegenlicht), ben ik nu meer gericht op het onderwerp. Ik merk dat dat de omgekeerde wereld is.

Deze foto's zijn een dag eerder gemaakt. Ik denk dat ik hier een ander diafragma had gekozen (F4?) maar dat kun je dus niet terugvinden. En welke converters ertussen zaten heb ik niet bijgehouden. Jammer dat het licht niet mooier was. Om het onder de knie te krijgen probeer ik nu wat systematischer te werk te gaan (i.p.v als een kip zonder kop....).

Wat ik vooral mooi vind aan deze lens is dat er soms een parelachtige glans, een gloed zichtbaar wordt.

Tot slot een bijtje op een zonnehoed (?). Waarschijnlijk ook een groter diafragma want de bij is mooi in focus (joehoe!). 

Ik heb nu ervaren dat ik met deze lens mooie foto's kan maken zonder het gevoel te hebben dat het toeval is dat er iets goeds tevoorschijn komt. Ik sta te trappelen om het weer te proberen. Heerlijk!