Paddenstoelencursus

Geïnspireerd door een aantal bloggers die veel over de natuur weten te vertellen, ben ik lid geworden van de IVN. Momenteel volg ik een paddenstoelencursus bij de lokale afdeling en geniet met volle teugen. Op onze eerste excursiemiddag zagen we deze mooie grote bloedsteelmycena. Naast de helmmycena (grijs hoedje, komt veel voor), is dit een goed herkenbare soort. Als je hem kneust komt er rood vocht tevoorschijn.

Bij het determineren van paddenstoelen is een spiegeltje handig om onder de hoed te kunnen spieken. Daarnaast is voelen, kneuzen, ruiken en ook proeven (voorzichtig) nodig om de soort op naam te brengen. Dat proeven vind ik wel griezelig, moet ik zeggen. Tot voor kort raakte ik ze niet eens aan. Een gewoonte die er in de kindertijd is ingestampt en onbewust doorwerkte. Voor kinderen heel verstandig want de dodelijke soorten staan echt overal.

Deze werd gevonden bij het omkeren van een vermolmde stam. De steel van deze mycena is gestreept; een duidelijk kenmerk van de streepsteelmycena. Op de tweede foto zijn de streepjes duidelijker te zien. De hoedjes zijn nog niet open. Ik hoop ze nog eens in volle glorie te zien.

Paddenstoelen kunnen parasitair zijn. Hier is een (opengebarsten) aardappelbovist te zien waar een aantal kostgangersboleten op groeit.

Ook deze vind ik heel bijzonder. Het is de rupsendoder die groeit op poppen of rupsen. Hij is zo groot als een flinke lucifer en waarschijnlijk groeien dit drietal uit dezelfde pop of rups. Ik denk niet dat ik hem zelf als paddenstoel had herkend en toch is hij vrij algemeen.

Gaan we verder met moederkoren in een grasaar. Dit moet je weten om te herkennen. Zelfs als ik een foto van gras had gemaakt had ik hier geen paddenstoel in gezien. Het is het zwarte dingetje wat in de aar groeit. Graan waar moederkoren in zit is giftig.

Vrijdagavond had ik zo het heen en weer dat ik nog even snel het bos in ben gegaan. Het kon nog net een uurtje. Op een vermolmde boomstam vond ik een aantal kleine mycena's. De geur van zo'n boomstam en dan zo'n paddenstoeltje... ik kan daar zo van genieten. Mycena's vind ik erg mooi. Vooral de kleine doorschijnende soorten. Ik denk dat dit een chloormycena is. Hij ruikt een beetje naar chloor als je hem kneust.

Eigenlijk was het te donker. Echt scherp kreeg ik het niet maar ik vind het sfeertje mooi.

Daar waar nog wel voldoende licht was stond deze flamboyante gele amaniet te pronken.

Er stond er meer dan één. De velumresten op de hoed zijn bruin verkleurd.

Vanmiddag was de tweede excursie. Als je denkt dat je al wat weet dan blijkt ineens weer alles op elkaar te lijken. Alles is bruin met plaatjes... Maar toch, ik vind het net schatzoeken. En het was ook nog eens fantastisch weer.

Close

Meestal moet je juist je best doen om dichtbij te komen... Deze libel pakte het anders aan plofte pardoes op mijn shirt. Zo dichtbij dat ik er nooit een foto van zou kunnen maken. Tsja...

Hij zag mij niet als een bedreiging en streek vervolgens neer op mijn hand. Was het een jong nieuwsgierig exemplaar dat nog niet beter wist?

Of  gewoon een waaghals...

Door de lens leek hij enorm en zo kon ik zijn kop goed bestuderen. Zijn mond zit verder naar onderen dan je (ik) zou denken. En nu zie ik ook allemaal details op zijn snuit.

Wikipedia zegt het volgende:
Het opvallendste aan de kop zijn de samengestelde ogen, die uit 10.000 tot 50.000 facetjes bestaan. Met deze ogen nemen libellen bewegingen waar, het bovenste gedeelte ziet scherp op afstand en het onderste dichtbij. Om licht en donker te kunnen onderscheiden heeft de libel nog drie enkelvoudige ogen. Hoogstwaarschijnlijk functioneren ze als een optisch evenwichtsorgaan. De vervorming van de antennes stelt de libel in staat snelheid te meten. Met de forse monddelen kan een libel hard bijten, maar ze steken niet, zoals wel vaak wordt beweerd.

Dit verklaart waarom hij zijn kop steeds opzij draaide - om beter van dichtbij te kunnen zien...

Hij was tenger met een rood achterlijf. Je kunt ook zien dat hij ook een hangsnor en zwart-gele poten heeft. Grote kans dat het de steenrode heidelibel is (Sympetrum vulgatum). Bovendien... het is zijn tijd.

Houtpantserjuffer

Terwijl ik dacht: 'Kan ik nog iets leuk maken van dit uitgebloeide vingerhoedskruid? Verder komt er toch niet veel voorbij....' ging deze houtpantserjuffer voor mijn lens zitten. Wat een toeval!

Zoals gewoonlijk had ik geen statief mee en moest alles vanuit een wiebelige houding. En zo heb ik mij een half uur vermaakt. Ze bleef zo stil zitten...  Ik kon er helemaal onder kruipen en zelfs de plant vastpakken.

De kleurencombinaties van deze juffertjes zijn altijd zo prachtig. Ze heeft zelfs een beetje blauw op haar snuit.

Vanmiddag regende het af en toe flink. Vanuit huis zag ik een duif op een tak zitten. Ik kreeg waarachtig een beetje meelij met hem... Toen zag ik tot mijn verbazing hoe hij z'n best deed om de onderkant van z'n vleugels ook lekker nat te laten regenen. Hij stak eerst de ene hoog de lucht in, zijn lijf een beetje draaiend zodat het water er goed op viel. Toen kwam de andere vleugel aan de beurt. Is dit gewoon duivengedrag? Ik had het nog nooit gezien.

Juffers

Het vrouwtje van de houtpantserjuffer (Lestes viridis) als ik het goed heb gedetermineerd... Ik ben blij met deze foto. Ze kijkt op deze foto net in de lens en het licht is mooi. Daar had ik geluk mee want op de foto's ervoor en erna ziet het er heel anders uit.

Er waren nog veel meer juffers te zien. En ik heb dan ook veel foto's. De meeste zijn echter toch onder de maat. Wel leuk om op te puzzelen! Een rode juffer is wat dat betreft een makkie. Dit is de koraaljuffer (Ceriagrion tenellum). Je kunt hem niet verwarren met de vuurjuffer want die heeft zwarte poten. Dit is volgens mij een mannetje... en dan waarschijnlijk eentje die nog niet helemaal is uitgekleurd. Dat maakt het determineren van juffers zo lastig. Ik zag zelfs een juffer die helemaal geen kleur had.

En omdat drie leuker is dan twee... ook nog een gewone pantserjuffer (Lestes sponsa).

Gewone dopheide

Dit is Gewone dopheide (Erica tetralix). Soms zie je pas hoe mooi iets is als je er een foto van maakt. Deze is genomen aan het eind van de middag. Ik ben teruggegaan om er 's ochtends nog eens naar te kijken.

Die kleine klierhaartjes en dauw. Dat leek me wel wat.

In het zuiden des lands wordt dit plantje hommelehèij genoemd omdat dophei een belangrijke nectarplant is voor hommels. Als de hommel een opening heeft gemaakt kan ook de honingbij ervan snoepen (Wikipedia). Het zou kunnen dat de beschadiging in deze bloem is gemaakt door een hommel.

De achterkant van een bloemkroon vond ik ook de moeite waard.

Dophei is de waardplant van het heideblauwtje. Het viel me op dat de oranje kleur in de vleugels precies overeenkomt met de kleur van de uitgebloeide bloemen.

Dophei... kijken en zien zijn twee verschillende dingen. Het is mooi spul.

Heideblauwtje

Zondag rond een uur of vier reed ik naar het Watermolenveen bij Drouwen. Het plan was om bloeiende zonnedauw te fotograferen. Maar ik kwam thuis met heel veel foto's van juffers, het heideblauwtje en van dopheide. Vooral het heideblauwtje (Plebejus argus) heeft mijn hart gestolen. Wat een prachtig vlindertje.

Het is dat ze rondvlogen, anders had ik ze niet gezien. Eenmaal geland vielen ze amper op, ondanks de mooie kleuren.

Inwendig roep ik dan 'ga nou 's even op een mooi takje zitten!'. Iets uit de weg buigen gaat niet. Je moet het nemen zoals het komt.

En dan is het nog de kunst om ze evenwijdig aan de lens te krijgen...

Het zachte namiddaglicht maakte het mogelijk om de zon in de vleugels te vangen. Dat was ook wat het blauwtje probeerde. Zodra hij zat spreidde hij langzaam zijn vleugels. Dit blauwtje is niet meer zo piep als ik zo naar zijn gehavende vleugel kijk.

Helemaal blij met zoveel moois en met de nog onvervulde wens van bedauwde vlinders, ging ik vanochtend weer naar het ven. Een onverwacht dagje vrij, dus het was vandaag of niet (of zaterdag, maar het is maar weer de vraag wat voor weer het dan is). Het was er heerlijk. Het zoeken naar bedauwde blauwtjes heb ik echter vrij snel opgegeven. Bang om overal bovenop te gaan staan en zie ze maar eens te vinden... zo klein en vermoedelijk diep verscholen. Ik heb me toen gestort op de dopheide. Een erg mooi plantje en helemaal met wat druppeltjes erop. Dat is voor het volgende blog... Ondertussen moet ik ook even uitzoeken hoe mijn juffers heten.

Die juffers kon ik vanochtend ook niet terugvinden. Fotograferen is één ding... weten wanneer je wat waar kunt vinden is het andere. Het mooiste vind ik het nog wel om te worden verrast. Alsof je een kadootje krijgt omdat je de moeite hebt genomen om te komen kijken.

De zweefvlieg en de mol

Zaterdagochtend liep ik een vroeg rondje. Soms lijkt het wel of zelfs de insecten het niet de moeite waard vinden om op te staan. Er scharrelden alleen wat slakken rond. Met de poses van deze zweefvlieg was ik al heel blij.

Het is altijd leuker als ze iets 'doen' en 's ochtends is dat poetsen. Was dat om van die vervelende druppels af te komen? Het hele lijf kwam aan de beurt.

Ze was lenig en handig met al die pootjes en erg secuur. Onderkant vleugels....

De bovenkant droogwrijven...

En ze was natuurlijk begonnen met haar kop.

Aan de naam van deze zweefvlieg waag ik mij maar niet. Er zijn er te veel en ze lijken op elkaar.

Onderweg zag ik ook nog een dood muisje en een dode mol. Het was de tweede keer dat ik een dode mol zag liggen en ook nog wel midden op het pad. Hij leek niet gewond, al heb ik hem niet heel goed bestudeerd. Het 'geen dode dieren aanraken' is er vroeger bij mij goed ingestampt. Wat ik wel heb gedaan is een foto van zijn pootje maken. Die zijn toch wel heel bijzonder om te zien.

Het is net een klein handje.

En wat ik me nu afvraag... Hoe is die mol op het pad terechtgekomen? De muis had een bloedneus. Wat spoken die beesten toch uit 's nachts?