Om tureluurs van te worden

Ken je dat? Dat je je foto's op de computer zet en dan denkt... mmmh is dat alles? Vast!

De afgelopen weken ben ik vaak op pad geweest. De weersomstandigheden waar heel verschillend. Van mistig en grijs - perfect voor mosjes en druppels - tot stralend zonnig met rijp op de velden.

Bij gebrek aan ander materiaal was het gewoon muursterretje een geduldig model.

Vooral met dikke druppels erin mag ik ze graag zien.

De eerste foto vond ik aanvankelijk wat saai en daarom zijn er nog wat laagjes aan toegevoegd.

De week daarop hadden we een aantal koude nachten. Na zoveel grijze dagen is het zo heerlijk om de zon en dat zachte stralende licht weer te zien! Als ik hier de snelweg opdraai dan heb ik links de opgaande zon en wijds uitzicht over de velden. Het tochtje naar het bos is al genieten.

Er groeit nog weinig en dus zocht ik naar vormen die me aanspraken - heel vaak vind ik het toch te bedacht, maar dan pas als ik thuis ben. Ter plekke geniet ik enorm van al dat spul en door de lens zoeken naar beelden.

Een balanceeract. Zag ik ook thuis pas. Met deze foto's heb ik steeds een paar gecombineerd om voldoende scherpte te krijgen. Ik ben driftig aan het stacken geweest en ontdekte zo ook: alles met mate - niet meer dan nodig is.

Na het zoveelste takje stond daar ineens dit bekermos met rijp. Het probleem is echter dat er weinig kleur in zit. Kan ik hier nog wat van maken?

Met een laagje bijvoorbeeld? De conclusie is dat het wel een mooie vondst is, maar dat de foto het niet echt heeft.

En dit stond ernaast en is ook vrij hard en kleurloos. Wel mooie ijskristallen!

En toen zag ik dit paddenstoeltje (is het nu met of zonder n?! Spellingscontrole wees eens consequent!!) staan. Je moet het maar treffen. Ik heb er heel veel foto's van gemaakt, van alle kanten. Heb ook nog even gewacht of het licht er extra mooi overheen zou strijken. En toch zijn het allemaal harde foto's geworden.

Tot slot drie foto's van zaterdagochtend, toen het nog mistig was. Ik ga nu regelmatig naar de Hortus om de eerste tekenen van de lente niet te missen. De hele tuin voor mij alleen?

Dat dachten deze reeën ook... Het lijkt wel of ik ze elke week opschrik. Ze houden zich op ergens in de Laarmantuin en steeds lukte het maar niet om ze op de foto te krijgen. Ik heb dan mijn camera niet goed staan en tegen de tijd dat ik zover ben, zijn zij hem al gesmeerd. Maar gisteren had ik geluk!



Het zijn er drie, twee vrouwtjes en een mannetje met een prachtig vers gewei. Voor hen is de Hortus een grote snoepwinkel. En toch, om dit te zien zo vlak bij de stad vind ik mooi.

Goed, volgende week nieuwe kansen! Ook als de foto's niet zo mooi blijken te zijn als ze in mijn fantasie waren, dan nog is het lekker om buiten te zijn. Ik kikker er helemaal van op.

O, en die paarse stipjes in de verte? Dat zijn ontelbare krokusjes ;)

koud als ijs

Bij het parkeren zag ik tot mijn verrassing een dun laagje rijp. Het was al 11 uur, het tijdstip dat de Hortus opengaat in deze maanden. Snelheid was geboden, want wie weet wat er allemaal voor moois stond te ontdooien! Op sommige heel dunne takjes zat nog ijs. Deze foto vind ik het  mooist, dus die staat bovenaan.

Dit waren de katjes. Even snel, snel, daar had ik misschien meer van kunnen maken, letterlijk en figuurlijk. Toen de temperatuur iets op begon te lopen vielen er dikke druppels en klontjes ijs uit de bomen. Op de rest van de planten was het al ontdooid. Wat had ik gemist?

De lucht was behoorlijk grijs tot af en toe de zon een beetje doorbrak. Ineens was het licht prachtig. Een kleine sfeerimpressie. Geen mens te zien, afgezien van versteende.

De eerste tekenen van het nieuwe seizoen (of is dit een winterbloeier?). Het lukte niet om hier een schilderachtig plaatje van te maken. Dit lijkt me een sleedoorn.

Op een muurtje rond een vijver. Ik kon het niet laten om er nog een foto van te maken. Het valt me altijd op hoe weinig er niet begroeid is, want zelfs op mijn auto groeit mos... maar ik moet hem ook vaker wassen.

Tot slot een snelle foto van druppels aan de glasharen van dit mos. Nu zie ik pas hoe mooi de kleuren in dit mosje zijn met dat rood aan de puntjes.

Het was een koude maar heerlijke ochtend met een glimp van de lente. Ik verheug me enorm op de explosie van jong groen en de kans om alles wat vorig jaar geleerd is opnieuw te proberen.

Muurbloempjes

Januari is een goede maand om mos te fotograferen. Vooral na een mistige koude nacht. Het is overal te vinden maar ik ging naar de rotstuin in de Hortus. En daar stond het gewoon muursterretje (Tortula muralis). Gewoner kun je het niet krijgen! Die dag lagen er nog sneeuwresten en de zon scheen fel. Wat ik hier wel leuk vind zijn de lichtbolletjes die van de rots af lijken te buitelen. Achteraf is het nogal grijs, niet zo'n wonder in een rotstuin. Verder naar onder staat nog een kleurrijke variant.

Ik zie hier twee figuurtjes die zich aan elkaar vastklampen. Maar je kunt ook zeggen: twee sporofyten en een druppel dauw... Hier schoot mij te binnen wat ik afgelopen jaar heb geleerd: achtergrond, achtergrond, áchtergrond! De enige kleur in mijn achtergrond was een struik met rode besjes. Helaas was de hoek waaronder ik dat erin kreeg niet gunstig. En dit heeft toch ook wel wat.



De gesteelde haarmuts (Orthotrichum anomalum) was ook van de partij. Hij stond, nog in zijn eentje, te glimmen in de zon... de blije eikel.

Het licht was fel en soms levert dat best mooie plaatjes op. Een hele optocht daalt de helling af.

Omdat één mosje ook maar alleen is heb ik de twee foto's gecombineerd. 

En zo kan het ook. En nu is het maar net wat je fantasie hiervan maakt. Ik kan er van alles in zien, maar ja... dat ben ik.

Al glibberend over de ijsresten kwam ik bij de knoppen van een lis.

Ik prees me gelukkig dat ik de enige was in de hele Hortus. Volgens mij heeft niemand gezien hoe ik bijna in de knoppen kroop om die druppels te fotograferen. Een paar bloemen waren al uit en het blauw en geel met al die druppels en die zon... prachtig! Ik wilde dat heel graag een beetje artistiek fotograferen en dat lukte maar niet.

Ik probeer dan snel foto's te maken zonder veel denken om zo gevoelsmatig composities te maken. Ik had gewoon teveel in beeld. Om een idee te geven twee uitsnedes. Het had zo mooi kunnen zijn...

Die haartjes rechts die zo mooi oplichten. Daar smul ik van, van zulke details.

De mossen op steen vond ik nogal kleurloos en dus heb ik de kleuren aangepast. Voor mij hoeven kleuren niet natuurlijk te zijn. Bij anderen vind ik juist onwereldse kleuren heel erg mooi. Hoe zij dat doen weet ik niet. Dit heb ik gedaan met photoshop: selectieve kleur.

Ook in deze foto vind ik het blauw mooi.

Als je op de eerste foto klikt komen ze groter en mooier in beeld. Ik hoop tenminste dat het werkt want ik heb zo zitten prutsen met het uploaden. Dat zie je pas als het online staat.
Allee, tijd voor de warme hap. Als ik met foto's bezig ben bestaat er geen tijd.

Warmlopen

Het kriebelde de hele week al. De lente is aanstaande en er werd zon voorspeld. Vanochtend was het dan zover en het kostte mij geen enkele moeite om uit bed te springen. Ik wist ook precies waarheen (en waarvoor..), want ik wilde nu wel eens weten hoe rond mijn diafragma was! Niet zo rond als ik had gehoopt... en dit is F2.8. Maar ja, een mens moet ook een keer tevreden zijn (cognitieve dissonantie).

Iets anders uitgesneden. Met dit soort foto's wil ik meer experimenteren. Dus dat wordt vroeg op straks en heerlijk door de natte grasvelden banjeren.

Hortus Haren is sinds 1 maart weer open. Er bloeit nog niet zo veel en dus deed ik eerst een rondje mossen onderwijl speurend naar parapluutjesmos of ten minste dan toch iets met broedkorrels (zie het blog van 'Bij Duin'). Dat laatste is gelukt. Ik vond ze in het zand. Het is halvemaantjesmos (Lunularia cruciata). De naam dankt hij aan het halvemaanvormige flapje rond zijn broedkorrels. Voor meer informatie vind ik de 'British mosses and liverworts - a field guide' een aanrader. Je moet dan wel eerst de naam weten. Zo leuk om iets te vinden wat je nog nooit eerder hebt gezien!

Verder kwam ik vooral de oude bekenden weer tegen, zoals het gewoon muursterretje (Tortula muralis). Op de vierkante meter is wel veel variatie te zien maar ik heb geen idee wat het allemaal is of wordt. Er is nog veel te ontdekken.

Gewoon muisjesmos (Grimmia pulvinata) stond overal vol met kapsels. Deze keer maar eens een heel polletje.Iets meer scherptediepte was mooier geweest (en mooier licht).

En dit alles staat gezusterlijk naast elkaar. Op de achtergrond lijkt ook nog de gewone haarmuts te groeien, zonder kapsels.

Op de stenen groeit ook veel korstmos. Dit zou het steenpurperschaaltje (Lecidella stigmatea) kunnen zijn . De zwarte kommetjes zijn apothecia: vruchtlichamen met sporen. Het was mijn plan om me daar in de winter wat meer in te verdiepen. Het is wonderlijk spul en het groeit overal.

Ook een korstmos. Ik hou het op smal bekermos (Cladonia coniocreae). Het is vrij onooglijk... behalve als er een druppel aanhangt of op ligt.

Ook het gewoon sterrenmos (Mnium hornum) kapselt volop. Ik dacht even dat ik iets nieuws te pakken had want die bobbelige bovenkant was me nog nooit opgevallen. Maar nee...

En ook dit staat tussen het andere mos. Wat een verschil in grootte!

Dit was de oogst van dit weekend. Het waren vooral oefeningen in kijken en lenigheid. Het wordt hoog tijd om de conditie weer wat op te vijzelen. Met al die kniebuigingen gaat dat ongemerkt de goede kant op. Want sjonge... een hark is er niets bij!

Geluk hebben

Een aantal maanden geleden werd het idee geboren om over te stappen naar een full frame camera. Ook wilde ik graag een macrolens met een ronder diafragma, zodat onscherpe lichtpuntjes zoveel mogelijk rond blijven (bokeh). De Canon EF 100mm F2.8 L Macro IS USM heeft negen lamellen en daarmee een ronder diafragma dan mijn huidige 100 mm macrolens van Canon. Zou het verschil het geld waard zijn.... Ik nam de stap. In combinatie met mijn 50D camera zag ik meteen al duidelijk verschil. Het beeld leek helderder en scherper (ik heb geen testjes gedaan). Gisteren ben ik ook overgestapt op full frame en hiermee is het feest compleet!

Hierboven heb ik muisjesmos gefotografeerd met de 50D en de nieuwe macrolens. Het beeld is voor mijn gevoel veel helderder. De glasharen van dit mos lijken op te lichten. Weggedoken tussen de blaadjes zitten de groene kapsels.

Terwijl ik scherpstelde op het kapsel met behulp van de 5x vergroting in live view, kwam er een dun zwart pootje in beeld. Een piepkleine aanwijsstok.

Gisteren heb ik mijn oude camera ingeruild en ik stond te popelen om het uit te proberen. Het was hier vandaag flutweer en half in de regen heb ik opnames gemaakt. Men zei al: 'Je weet niet wat je ziet!' En inderdaad, het is zó prachtig! Wat ga ik hier een plezier van hebben. Deze foto is gemaakt van hetzelfde mos en hetzelfde kapsel. Dit is een uitsnede.

Een ander mosje dat op steen groeit is het gewoon muursterretje (Tortula muralis). Ook die is nu aan het kapselen. Het is nu helemaal niet moeilijk meer om details te zien.

Om te laten zien hoe mooi het kapsel met huikje eruit ziet, nog een uitsnede. Ik kan me niet heugen dat ik het ooit zo haarscherp in beeld had.

Ook de gesteelde haarmuts (Orthotrichum anomalum) stond overal te pronken. Kenmerkend is dat de sporenkapsels ver buiten de bladen uitsteken.

Vandaag heb ik ook nog een detailopname gemaakt. Ook dit is een uitsnede. Het scherpstellen op het kapsel was gewoon een makkie. Ook hier heb ik live view gebruikt. Bij de 50D zat ik altijd nog heen en weer te draaien met de lens om te bepalen waar het nu het scherpst was. Ik dacht dat het aan mijn ogen lag...

Ik kwam er trouwens achter dat je er niet van moet uitgaan dat je automatisch kunt vergroten met live view. De nieuwe Canon 6D heeft wel live view, maar lekker inzoomen en scherpstellen met 5x of 10x kan niet. Dat verbaasde me zeer. Ik kan het eigenlijk niet geloven, zo suf vind ik dat. Voor mij is dat juist het handige van live view. Daarom heb ik ook geen 6D gekocht, want dat was aanvankelijk het plan. Het is de 5D geworden.

En dan had ik vandaag nog een akkefietje dat gelukkig goed afliep. Meestal loop ik met mijn camera in de hand. Maar omdat het vrij glad was op de stenen en ik vorig jaar al een enorme smak in het bos heb gemaakt bóvenop mijn camera - was ik zo wijs om de camera in de tas te stoppen. Dat ging allemaal goed. Verderop - de camera nog steeds in de tas - gleed ik echter uit over een aantal glibberige stenen traptreden. Ik viel pardoes voorover. Wat een geluk dat ik mijn camera nog in de tas had en mijn handen vrij! Ik prijs me gelukkig met alleen een bult op mijn been.