Dauwtrappen op de hei

Weer werd ochtendnevel voorspeld. Ik dacht, nog één keer vroeg op... Maar het was toch weer zo leuk dat ik vast nog wel een keer ga. De blauwtjes waren er nog, op dezelfde polletjes dopheide.

Het oranje in zijn vleugels kleurt mooi met de uitgebloeide hei. Ik heb een aantal foto's uit de losse hand gemaakt maar met statief gaat het toch een stuk beter. Vandaag was er iets minder dauw en bij aankomst zag ik ze al voorzichtig bewegen.

Het licht was heel diffuus, er waren geen schaduwen. De zon kwam er pas later door.

Als je weet dat ze er zijn zie je ze wel. Ze zijn echter klein en zo van voren haast onzichtbaar.

De schapen waren er ook. Tot mijn verrassing kwam er een op mij aflopen, niet zozeer dreigend maar nieuwsgierig. Snel probeerde ik wat foto's te maken. Mijn camera-instellingen stonden niet goed - veel te trage sluitertijd. Ik had geluk dat deze scherp was. Hij heeft weinig ruimte, maar hij stond dan ook vlak voor me.

Een mooie kop. Een foto ruikt gelukkig niet. Pffff...

Een sfeerplaatje van het andere ven. Hier zitten veel libelles.

De juffertjes waren niet bedauwd. Niet genoeg nevel.

Prachtig hoe ze kleurt met haar omgeving. Ik probeer iets meer van de omgeving mee te nemen, al is een goede close-up vaak ook mooi. Iets voor de volgende keer.

Zelfde foto, andere uitsnede.

Toen zag ik deze heidelibel. Ik kon er alleen van achter en opzij bij. Waarom maak ik dan alleen foto's van de achterkant, denk ik dan als ik allang weer thuis ben... Ik heb bijna nooit een statief mee, maar nu ik hem wel bij me had kon ik dat mooi uitproberen. Stukken beter, al begon het inmiddels een beetje te waaien. Vaak zijn het windvlagen en kun je tussendoor net een foto maken.

De vleugels zijn zo fragiel. Zo te zien is het geen verse libel die nog niet op kleur is en zal dit een vrouwtje zijn van een heidelibel.

Ook het haarmos ziet er nu prachtige uit. De kapsels zijn bijna rijp en sommige hebben hun harige muts al verloren. Als het dekseltje eraf gaat zit daar nog weer een mooie structuur onder. Ik vind die details erg mooi. Het geheel is een wonder van vernuft. De meeste foto's waren te rommelig, maar deze vind ik mooi.

Inmiddels was ik weer op weg naar het eerste vennetje met de zonnedauw en de vlinders. Tussen de zonnedauw stond nog een ander rood plantje. Het doet me denken aan rus, maar ik kan het zo snel niet vinden. Moet nog even verder zoeken.

Tot slot nog een plaatje van nat gras. Ik zag een foto voor me van zo'n achtergrond met daarin een mooie vlinder of zo... Of dat op de hei lukt is de vraag. Er is wel veel te beleven op die plek en waarschijnlijk ga ik nog een keer terug. Want ik wil nog graag wat meer tijd besteden aan de juffers en libelles... en het mos.

Heideblauw... en dauw

Afgelopen zaterdag was ik bij het Watermolenven. De zonnedauw zat nog in knop, nog even geduld hebben... Wat wel al bloeit is de dopheide. En op die warme namiddag fladderden er talloze heideblauwtjes. Vorig jaar vond ik ze ook in juli, maar niet in zo grote getale.

En tsja, hoe maak je daar nu iets moois van? Het was wel al laat in de middag maar de zon had vrij spel. Met beide handen bezet kon ik alleen gebruik maken van mijn eigen schaduw. De achtergrond valt nog in het zonlicht. Dit is ongeveer wat ik zoek. En dan wat mooiere takjes...

Nog maar eens geprobeerd. De achtergrond is wat rommelig. Het is de kunst om eerst goed zó te kijken en niet meteen door de camera - wat ik nog steeds doe. Ongeduld...  Een beetje draaien om de takjes in de achtergrond wat te ontwijken. Vaak is dat meer geluk dan wijsheid.

Vlinders met dauw fotograferen was al lang een wens. Nu ik wist dat hier veel blauwtjes waren zou ik die 's ochtends terug moeten kunnen vinden. Dinsdag werd ik om vijf uur wakker. De auto's in de straat waren beslagen - een teken dat er voldoende dauw was. Toen ik om half zes wegreed hing de zon als een vuurrode bol boven de horizon. Flarden nevel dreven over de weilanden en soms over de weg. Eenmaal in het bos renden twee marters vlak voor me de weg over. Ik kon hun witte befjes zien. Wat prachtig! De nevel hing ook nog boven het water. Het was een magische ochtend zoals ik ze dit jaar nog niet had meegemaakt.

De blauwtjes zaten bovenin de dophei. Met statief en draadontspanner in de aanslag ging ik aan het werk. Het was stil op het geluid van een krakend takje na... gelukkig waren het alleen maar een paar schapen. We keken elkaar even aan. Goed volk? Ja, goed volk.

Ik heb natuurlijk heel veel foto's gemaakt. Je zou denken dat je met een statief alles wel in de hand hebt maar het was toch lastiger dan ik dacht. Veel foto's zijn leermateriaal maar niet mooi genoeg om te plaatsen. Vaak waren ze te rommelig en bij het nabewerken vond ik ze vaak té hard. Hier heb ik een tijdje op zitten puzzelen en volgens mij ligt het aan de combinatie van al die waterdruppeltjes, een kleiner diafragma en het licht. Het licht was misschien al te hard, ondanks de sluierbewolking. In elk waterdruppeltje zie je de lucht en als je waterdruppels fotografeert is zacht gefilterd licht (als een softbox) het mooist, anders worden het harde knikkers... Ik denk dat ik dat hier ook zie.

Een uitvergroot detail omdat ik het toch wel fascinerend vind, zoveel water op zo'n teer beestje. De foto is omgedraaid. Met nabewerken heb ik in RAW bij alle foto's de verscherping minimaal gehouden om pas op het laatst in photoshop nog een tikje te verscherpen.

Vlak na 8 uur waren ze al zover opgedroogd dat sommige al begonnen te vliegen. Je moet er dus echt vroeg voor op. Als ik de moed kan vatten ga ik binnenkort nog een keer voor de herkansing en al het andere moois op die plek. Het was vroeg, maar o zo de moeite waard!

Wat ik eigenlijk zocht was het gevoel in deze foto. Zacht licht en mooie onscherpe tegenlichtbollen... Met elk nieuw onderwerp is het weer even zoeken en kijken wat werkt en wat niet... Maar ja, als alles vanzelf gaat wordt het maar saai (houd ik mezelf dan voor...).

Meeldraden

De afgelopen tijd kwam er weinig van wandelen en fotograferen. Voor mijn gevoel  moet de lente nog komen en het is al zomer... Nu kreeg ik onlangs een prachtige bos bloemen met daarin alstroemeria's. De meeldraden intrigeerden mij. Eén voor één worden ze rijp en ik heb het proces proberen te volgen.

Hier is slechts één rijpe meeldraad te zien. Hij is teruggebogen en opengesprongen.

Een meeldraad bestaat uit vier helmhokjes met stuifmeel. Is hij rijp dan splijt hij open en vouwt zich als het ware binnenstebuiten. Een tussenstadium zie ik eigenlijk niet - het is dicht ... of open. Ik heb het gewoon gemist natuurlijk.

De laatste meeldraad wacht geduldig zijn beurt af.

Tot slot komt de stamper tevoorschijn met aan de top van een van de stempels een druppeltje. Waarschijnlijk om stuifmeelkorrels mee te vangen...?

Na een week op een vaas is het hele proces voorbij. Nu heb ik geen bloembezoekende insecten in huis, dus het was eigenlijk voor niets... Behalve dan dat ik er veel plezier aan heb beleefd.

Binnenkort hoop ik buiten weer iets moois te vinden. De vakantie nadert en het weer lijkt goed.... duimen!

Thuiskomst

Het Dwingelderveld is een werkelijk schitterend natuurgebied. Zaterdag heb ik er gefietst en kwam toen o.a. langs het uitnodigende Bezoekerscentrum. Het was er echt weer voor en dus reed ik vandaag opnieuw naar Ruinen voor een wandeling. Het hoogtepunt kwam aan het eind en was een onverwachte verrassing (dat is meestal met verrassingen ;-)). Er hing een bordje: 'Thuiskomst 17:00'. Nu was het bijna vijf uur en het maakte me nieuwsgierig. Ik besloot om maar eens te gaan kijken.

Het bleek de thuiskomst van de kudde heideschapen te zijn! In de verte doemde de herder met de kudde al op. Er stonden meer fotografen en natuurlijk ouders met kinderen.

Bij zoiets gaat het helemaal kriebelen. Hopen dat de instellingen een beetje kloppen.... de camera op autofocus, want dat doet hij geweldig! De kudde kwam snel dichterbij. Het zijn prachtige beesten met karakteristieke koppen.

Het is net of ze twee aan twee lopen, alsof ze richting de Ark gaan. Het zou kunnen dat broertjes en zusjes bij elkaar blijven. Ik heb geen idee....

 Het schaap voorop lijkt me een echte leider. Heel cool met nog een sprietje gras tussen zijn tanden.

Ten bewijze dat er meer fotograferen waren. Ik gebruik nooit een zonnekap, maak het eigenlijk veel uit?

Een uitsnede om te laten zien hoe mooi ze zijn.

Drie vriendinnen die samen optrekken?

Met zijn allen liepen ze de kooi in. Het was een geblaat van jewelste. Ze pasten er net in en stonden dicht opgepakt.

Beetje op goed geluk tussen de menigte door gefotografeerd.

Eén van de herdershonden en de benen van de herder, die wel érg schone schoenen heeft.

Tot slot nog even een momentje tussen schaap en hond.

Toen ik de herdersschoenen zag dacht ik even: is het een echte herder en blijven die schapen echt in dat hok? Want verderop stonden ook nog schapen in de wei... Dus het lijkt bijna alsof dit schaap naar de hond kijkt met een blik van: je denkt toch zeker niet dat ik in dit hok blijf vannacht!

Kleine zonnedauw

Op de kalender stond 'zonnedauw'. Tijd om poolshoogte te nemen. En hoewel de lente laat was, lijkt het erop dat niet alles twee weken opschuift maar dat het hele menu in één keer wordt opgediend. Alles is er ineens. Dit is kleine zonnedauw (Drosera intermedia). De plantjes waren 1-2 centimeter hoog.

Het zijn kleine rozetjes. Eerst heb ik ze van zij proberen te fotograferen met verschillende diafragma's. Je ziet dan ook de rommelige bodem en achtergrond. Al heb ik met een pincet heel wat ontsierend spul weggeplukt, het resultaat vond ik niet echt mooi. Als je ze van boven fotografeert blijft dat allemaal buiten beeld. Dit is dezelfde foto als hierboven trouwens...

Toen ik er genoeg van had en wegliep, kwamen er twee kinderen aan. Die vroegen wat ik aan het fotograferen was. Vleesetende planten zijn natuurlijk wel spectaculair. Hoop niet dat ze teleurgesteld waren toen ze de piepkleine plantjes zagen. Veel vlees zat er nog niet in (gelukkig ;-))

Bèèèèh....

Omdat we langs een veld met lammetjes kwamen en ik mijn camera toch bij me had, moest ik even wat foto's maken. Tijd om te wachten tot ze iets 'leuks' gingen doen was er niet - althans, die gaf ik mezelf niet. Het is wel de moeite waard om dat nog eens te proberen. De foto's komen erg wollig uit de camera!

Beetje flaneren voor de fotograaf.

Waarom lopen dieren toch altijd weg als je een foto van ze wilt maken?

Dit lijkt er meer op, al moet ik wel op de sluitertijd letten. Met mos en bloemen is dat makkelijker.

Het ging op een holletje naar ma die hier wel erg veel poten lijkt te hebben.

Helemaal fout natuurlijk dat er geen ruimte aan de rechterkant is en de lammetjes onscherp... Maar dit schaap heeft zo'n mooie kop - die mag er ook bij. Er kwam net een hond aan en ze is op haar hoede.

Voor een goede of bijzondere foto moet je vaak je best doen - dat is mijn ervaring tenminste. Het zou leuk zijn om springende lammetjes te fotograferen of een serie portretten. Misschien iets voor volgend jaar...

Kievitsbloemen

In de Hortus bloeien kievitsbloemen (Fritillaria meleagris). Vorige week heb ik daar een tijdje op zitten zwoegen en zwoegen was het. Het waaide, en hoewel ik dacht dat er wel wat goeds tussen zat ging thuis bijna alles in de prullenbak. Uit de hand fotograferen is ook weer wennen en dan ineens van die grote bungelende bloemen.... Vandaag was het gelukkig prachtig én rustig weer en met wat ik had opgestoken van de mislukkingen van vorige week was ik vastbesloten om er iets moois van te maken. 

Dit is een foto van vorige week toen het ook nog even regende. Daar hoopte ik eigenlijk op: regen en dan een zonnetje - maar dan zonder wind. Hier zie je wat licht in een foto doet - of niet doet!

Het mooist vind ik ze toch met een beetje tegenlicht.

De eerste foto is van vorige week, de enige die er echt uitsprong. Vandaag wilde ik ze daarom vanuit een laag standpunt fotograferen, tussen de andere bloemen door. Er groeit veel gras tussen en zo te zien heeft hier iets voor de lens gezeten. Het geel is van sleutelbloemen.

Dit was meer de bedoeling. Dit op een bedauwde ochtend... dat zou helemaal geweldig zijn.

Er groeien witte en paarse bloemen en ook deze met een streepje. Een variatie op de witte?

Een plant doet er acht jaar over om in bloei te komen (Wikipedia), maar dan heb je ook wat.

Vooral met deze laatste foto ben ik blij. Hij doet denken aan een vakantie van vroeger in Oostenrijk. In mijn herinnering zaten we in een veld vol wilde bloemen ergens op een Alp.

Zo, wat betreft de kievitsbloemen ben ik eerst weer rustig :-) Op naar het volgende project!