Padden

Ik was al een paar keer op onderzoek uit geweest. Op zondag 3 april was het zover. Ze waren kleiner dan in mijn herinnering en zo goed gecamoufleerd! En wat ik ook was vergeten waren de kleine piepgeluidjes.

Het was laat in de middag en de zon begon al te zakken. De padden waren nogal springerig. Ik wilde ze graag tussen het blad fotograferen maar zag ook dat ze soms nog onder blad verscholen zaten. Voorzichtig opereren dus.

Uiteindelijk kon ik een portretje maken van deze twee padden die nog een beetje wilden poseren. Dat moet het zijn voor dit jaar!

Langs de waterkant stond speenkruid. Misschien lukt het nog om daar wat leuks van te maken. Het is in deze periode net een snoepwinkel, je weet niet waar je moet beginnen.

Paddentrek

Het is zover! Gistermiddag was er nog niet zoveel loos bij het ven maar toen ik er om zes uur weer kwam was er sprake van een ware optocht. Vanuit het bos trokken ze richting water.

De vrouwtjes waren allemaal voorzien. Wat los liep waren, voor zover ik het kon bekijken, de mannetjes. Die zijn iets kleiner. Voor de vrouwen is dat wel fijn, want ze krijgen al vroeg een passagier die ze de hele weg mee moeten dragen. Ik zal hier verder maar niet over uitwijden ;-)

Als een pad eenmaal stil zit kun je rustig een foto nemen. Het was zelfs mogelijk om er eentje te aaien, ze zijn verrassend zacht. Het beestje stond waarschijnlijk doodsangsten uit, dus ik heb me ingehouden...

Ze hebben prachtige boskleuren. Van een afstandje zijn ze bijna onzichtbaar.

Gelukkig springen ze wel weg als het nodig is. En nodig was het, ondanks mijn voorzichtigheid.

Zo kwamen ze steeds dichter bij het water.

Aan de waterkant ligt een dikke laag zwart zand. Alles voor een foto, dus op de knieën in de modder! Gelukkig was er niemand in de buurt... en heb ik een goede wasmachine. Dit is mijn favoriete pad, hij heeft iets aandoenlijks.

Het zand is niet aangestampt waardoor er wat hoogteverschil is ontstaan. Hij zal zich heel groot hebben gevoeld. Na een paar foto's sprong hij naar voren, nog net niet op mijn toestel.

Hij klemt zich vast met zijn poten onder haar oksels. Het is maar goed dat ze niet kietelig is.

Uiteindelijk duikelen ze met z'n tweeën het water in. Als zij dan een mooie streng eieren legt doet hij de rest.

Alle foto's zijn uit de hand gefotografeerd met een vrij groot diafragma, vaak zelfs met f2.8. Ik heb tegenwoordig de ISO zo laag mogelijk (100 - 200) maar voor dit soort opnames is dat misschien niet nodig. Niet dat ik ontevreden ben, want ik word heel blij van deze foto's! Het is wel iets waar ik de volgende keer rekening mee zal houden.

Paddenvervolg

En hoe was het vandaag met de padden? Nou... het was beslist minder druk dan een paar dagen geleden, maar een paar feestgangers hadden nog steeds energie. Op het pad naar het ven zat dit stel. De neuzen stonden in de goede richting maar het schoot niet erg op. En dan ook nog bespied worden...

Het verschil tussen kikkerdril (kluiten) en paddendril (strengen) was nu heel mooi te zien. De padden hadden goed hun best gedaan. Overal hingen slingers.

En altijd mooi gedrapeerd om een takje of een blaadje.

Wat ik de vorige keer nog niet zeker wist is me nu duidelijk geworden. Dit is een kikker bij een kluit kikkerdril. Eén verschil tussen kikker en pad is hier duidelijk te zien. Een kikker heeft veel langere poten. En een oplettende kijker ziet dat sommige zwarte stipjes in het dril al een kikkervisjesvorm krijgen!

Dit padje hing lekker onder water in het zonnetje te soezen.

Wie het eerst lacht is af.

Nog een foto van de vorige keer... Terwijl ik zat te kijken kroop er een beestje op zijn kop. Vermoedelijk een larve van het een of ander. Hij doet wel heel stoer met zijn bodybuilderspose... :-)

Deze foto wilde ik eerst weglaten maar ach... zo eng is het nu ook weer niet. Minder luguber dan wat ik vandaag zag... een mannetje die een dode pad omklemde. Eentje voor het boek van Kees Moeliker.

Wordt vervolgd!

Padden!

In de hoop parende kikkers te zien, ging ik naar het Galgwanderveen in Eext. Op het paadje naar het ven zat deze snuiter. Het is geen kikker maar een pad: de gewone pad (bufo bufo). Al blij met deze foto liep ik nietsvermoedend door. Toen bleek het ven te wemelen van de padden! Veel zwommen er vlak bij de kant om er af en toe uit te klimmen. Soms vlak voor mijn lens.

Dit was echt een geweldige kans om mooie foto's te maken. Wat een verrassing! Het is dan zo moeilijk voor mij om rustig te blijven, eerst goed te kijken, dan te denken (hoe stel ik mijn camera in) en vervolgens een foto te maken. Maar het gaat steeds beter.

Het hoekje met het mooiste licht. Maar volgens mij alleen mannetjes. Een beetje hangen...

Andere mannetjes achter de broek zitten... want misschien is het wel een vrouwtje. Ze schijnen een sterke klampreflex te hebben en alles te omarmen wat ze tegenkomen. Ook andere soorten.

Toen ik even de tijd nam om goed te luisteren hoorde ik ook het geroep van de mannetjes en, wat ik nu weet, de signalen van mannetjes die door andere mannetjes worden aangeklampt. Het 'laat los ik ben een man' signaal.

En... succes! Deze houding heet amplexus (Wikipidia). De mannetjes hebben speciale kussentjes op hun poten, paarkussens, voor beter grip. De paarkluwens van vrouwtjes met meerdere mannen zagen er wat enger uit. Die foto laat ik maar weg, al schijnt het meer voor te komen.

En samen op het land. Je moest zo oppassen dat je er niet bovenop ging staan. Ze hebben een geweldige schutkleur. Ik geloof dat het goed ging. Je moet er toch niet aan denken.

Er was ook dril te bewonderen. Of dit nu kikkerdril of paddendril is kan ik niet goed zien. Paddendril wordt afgezet in strengen en zo ziet het er niet uit.

Tot slot nog een eenling op het pad. Alleen in de paringstijd zoeken padden het water op. Hoe lang dit spektakel duurt weet ik eigenlijk niet. Wat een geluk om dat net te zien! Wat nu ook leuk is, is om het dril terug te vinden en straks de jonge padjes. En zo is er altijd meer...

Lente!

De laatste foto van bijna 400... ik had de middag van mijn leven bij een vennetje vol met padden. Gewéldig! Ik heb nog nooit zoiets gezien. Op de knieën in de modder. Proberen zo laag mogelijk te komen. Ze waren een beetje schuw maar kwamen daarna weer gauw dichtbij. Soms zelfs té dichtbij voor mijn lens, maar ik genoot. Je moest ook goed opletten waar je je voeten neerzette. Op het pad zag je ze haast niet door hun perfecte schutkleur. Gelukkig sprongen ze altijd net op tijd weg. En nu de mooiste uitzoeken. Het is lente!

De kikkers weet ik inmiddels te vinden. Maar tot mijn verrassing zag ik vandaag ook nog een pad tussen de stenen zitten.

Hij is goed gecamoufleerd.

Jammergenoeg voelde hij zich toch niet veilig...

En na een paar foto's was hij dan ook uit zicht. Mooi beestje...