Paddenvervolg

En hoe was het vandaag met de padden? Nou... het was beslist minder druk dan een paar dagen geleden, maar een paar feestgangers hadden nog steeds energie. Op het pad naar het ven zat dit stel. De neuzen stonden in de goede richting maar het schoot niet erg op. En dan ook nog bespied worden...

Het verschil tussen kikkerdril (kluiten) en paddendril (strengen) was nu heel mooi te zien. De padden hadden goed hun best gedaan. Overal hingen slingers.

En altijd mooi gedrapeerd om een takje of een blaadje.

Wat ik de vorige keer nog niet zeker wist is me nu duidelijk geworden. Dit is een kikker bij een kluit kikkerdril. Eén verschil tussen kikker en pad is hier duidelijk te zien. Een kikker heeft veel langere poten. En een oplettende kijker ziet dat sommige zwarte stipjes in het dril al een kikkervisjesvorm krijgen!

Dit padje hing lekker onder water in het zonnetje te soezen.

Wie het eerst lacht is af.

Nog een foto van de vorige keer... Terwijl ik zat te kijken kroop er een beestje op zijn kop. Vermoedelijk een larve van het een of ander. Hij doet wel heel stoer met zijn bodybuilderspose... :-)

Deze foto wilde ik eerst weglaten maar ach... zo eng is het nu ook weer niet. Minder luguber dan wat ik vandaag zag... een mannetje die een dode pad omklemde. Eentje voor het boek van Kees Moeliker.

Wordt vervolgd!

Toch weer gelukt! Ik loop altijd langs de plek waar ik ze het eerst zag en ga dan even op een steen zitten. Hij verschool zich tussen de rotsen. Het was er vrij donker, maar flitsen scheelde net ietsje.

Het vreemde was dat hij totaal niet schrok van de flits, maar wel van het geritsel van mijn jas. Dan moest ik even geduld hebben voor hij weer tevoorschijn kwam.

Uiteindelijk waagde hij zich zelfs uit zijn veilige omheining en klom omhoog in een rotsspleet.

Hij voelde zich redelijk op zijn gemak en zo kroop ik voorzichtig dichterbij.

Meer oog in oog kon ik niet komen...

Gisteren stond ik weer oog in oog met een kikkertje.

Verscholen in het struikgewas bleef hij me strak aankijken. Dat ik alle takjes opzij bewoog liet hij nog net toe.

Hier is goed te zien hoe perfect hij in zijn omgeving past. Een kameleon is er niets bij.

En omdat hij lekker stil bleef zitten, kon ik ook nog een stereofoto maken. Deze is bijzonder goed gelukt. Even scheelkijken voor het beste resultaat...

Wat een geluk. Ik was al bijna op weg naar huis en zag dat ik nog een klein stukje van het vennetje had overgeslagen... En daar zaten ze, een aantal kleine kikkertjes. Ze waren maar een paar centimeter en zaten vlak bij de kant. Dat was genieten. Ik merkte niet eens dat mijn knieën en ellebogen nat werden.

Ze voelden zich kennelijk wel veilig en bleven stil zitten, ook al waren ze op hun hoede.

Prachtige ogen hebben ze.

En nu zie ik ineens dat de pupil van deze kikker niet helemaal rond is. Wonderlijk...