Frosty

Na de euforie vorige week, in de motregen nog wel... ging ik ook nog even naar de suikermycena's (Mycena adscendens, frosty bonnet). Sinds ik ze ontdekt heb is het fotograferen van deze paddenstoeltjes een uitdaging gebleven. Ik weet ze ook maar op één plek te vinden. Zonder statief wordt het niks, dat heb ik inmiddels wel geleerd. En omdat ze zo klein zijn, moet je er zo dicht mogelijk op. Mijn beste truc tot nu toe is zoeken naar exemplaren onderop de stam, dan een toren bouwen van fototas en pittenzak en dan met een draadontspanner - héél voorzichtig - afdrukken met f8, ISO200. Hier is dat aardig gelukt. Ik ben tevreden.
De kleine witte bolletjes op de schors worden ook nog paddenstoelen. Je kunt daar de vlokjes zien die op de hoed achterblijven. De verdikking aan de voet is kenmerkend voor deze soort.

Nu het gevroren heeft hebben ze een echte frosty bonnet. En zo zat ik vanochtend weer bij de boom met m'n tas en pittenzak en dacht.... waarom heb ik nu niet een statief meegenomen? Al vraag ik me wel af of ik dan dicht genoeg bij de boom kan komen. Om ze in het vizier te krijgen moest de pittenzak iets omhoog gericht worden en dat was natuurlijk niet stabiel. Wat zou het heerlijk zijn als je je camera gewoon stil in de lucht kon hangen. Kan iemand even een anti-zwaartekracht camera uitvinden? De foto is niet helemaal wat ik in gedachten had. Als het volgend weekend nog vriest kan ik nog een poging wagen.

Toen ook nog maar wat ijsdruppels met rijp. Een beetje uit de losse hand (pittenzak!), zonder goed op de achtergrond te letten. Het licht in het ijs is mooi.

Zelfde foto, andere uitsnede.

En eentje met de X-factor :-)

Nu begrijp ik wel waarom veel macrofotografen een 150 mm objectief gebruiken. Met een crop-factor van 1,5 wordt 100 mm eigenlijk 150 mm. Alle foto's zijn gecropt, omdat het onderwerp zo klein is. Het is even wennen. Met bloemen en insecten zal dit wellicht een voordeel zijn. En zo sta ik weer met beide benen op de grond. Alle begin is moeilijk, zelfs als je al lang begonnen bent. Daarom is het extra kicken als er dan ineens iets heel moois uitrolt.

De ochtendstond

Zaterdagochtend wilde ik bevroren druppels fotograferen. Ik hoopte ze te vinden bij De Braak, maar daar was niets te zien en dus moest ik snel op zoek naar een onbeschutte plek. Bij Friese Veen lukte het wel terwijl de zon al ras begon te klimmen. Ik dook snel op het eerste de beste bevroren stukje - geen geduld om nog even verder te kijken. De beste druppels zaten diep verscholen in het gras. Alles wat hoger hing was alweer aan het ontdooien.

Deze winter wil ik daar toch een hele mooie foto van zien te maken. Wat heet: een koud kunstje!

En als je dan toch met natte knieën in het gras ligt... wat een eigenaardige hobby is dit toch.

De volgende stop was het dikkopmos - het groeit overal en heeft verse sporenkapsels. Dit kapsel draagt nog een huikje; het dunne vliesje dat er half af hangt.

Deze is zijn huikje zojuist verloren. Het hangt nog wel aan de steel en wappert vrolijk in de wind. Mossen met een beetje tegenlicht zijn net lampjes.

Dit is waarschijnlijk gesnaveld klauwtjesmos. Het deksel bevat een lange punt - de snavel. Al zie ik niet echt klauwtjes aan het groen eromheen...

Als het deksel eraf valt worden de peristoomtanden zichtbaar. Bij droog weer buigen ze naar buiten en kunnen de sporen verwaaien. Dit mos is heel pietepeuterig. Als je op de foto klikt zijn de tandjes net zichtbaar.

Vorig jaar heb ik me een beetje verdiept in mos. Voor beginners is de Fotogids Mossen een aanrader. Al moet ik zeggen dat ik wel een beetje determineer met de franse slag... Het gaat me vooral om de mooie structuren. Ze zijn zo sierlijk. Heerlijk om naar te turen met je macrolens!