In de hoop nog een mooie waterjuffer te zien, ging ik vanavond nog even een blokje om. Die waterjuffers vond ik niet, dus probeerde ik maar te zien wat was... Zo stond daar ineens een pracht van een paard in het zachte avondlicht.
En een spiegelingetje kan me ook altijd bekoren. Het is goed te zien hoe droog het is geweest.
De bloemen van de beuk hebben hun werk gedaan. Het ligt hier werkelijk bezaaid. Deze trof me omdat hij tussen hemel en aarde is blijven zweven.
Licht tussen het donker.
Hier kan ik ook nooit aan voorbij lopen - een blad dat oplicht door de zon.
Tegenlicht maakt kleine lampjes van de uitgebloeide paardenbloemen.
De beukennootjes groeien als kool. Nog nooit zag ik zoveel bloei. Ligt dat nu aan mij, of is het echt een bijzonder jaar?
Vandaag viel mijn oog op de bloemen van de paardenkastanje.
En daarna op de meeldraden. Ik heb geloof ook iets met meeldraden...
Het was een hele toer om ze er scherp op te krijgen, want ik hou er niet van om iets af te plukken. Al was de verleiding wel groot!
En dan eindelijk ook een vrouwelijke bloem van de beuk.
Je kunt wel zien waar de beukenoot zijn rare haardos vandaan heeft. Opvallend was dat van één boom niet alle takken bloeien.
Wat er vorige week nog zo uit zag...
stond er vandaag al zo bij.
Na het zien van al die zachtheid, vroeg ik me af in welk jaargetijde de beuk zijn naam kreeg.
En nu vraag ik me af hoe dat nu zit met die meeldraden die er bovenuit piepen... 
... en die hangende dingetjes eronder.
Is dat nu hetzelfde of niet?
Even het bomenboekje erbij en ik citeer: 'De kleine bloemen verschijnen samen met het blad. De mannelijke hangen in gesteelde kluwentjes aan de twijgen, de vrouwelijke staan rechtop in groene, viltig behaarde bekertjes.'
De beuk is eenhuizig dus die viltig behaarde bekertjes zitten daar ook ergens. Da's nu weer leuk om uit te zoeken. En zo zie je maar weer - heb ik toch weer iets geleerd, want eerlijk gezegd had ik geen idee...
