Dit plaatje werkt verkoelend... op mij tenminste. Vandaag is het zo warm dat ik mezelf voel verdampen. Nou ja,... alleen water dan. De rest zit er nog gewoon aan ;-)
Dit grasje is me eigenlijk wat te stijf, maar met een paar druppels erop is het net een kerstboom met ballen. Een snelle blik in de Flora van de lagen landen kon me niet aan de juiste naam helpen. Ik heb er vast overheen gebladerd. Het is een veelvoorkomende grassoort.
Hoe maak je van zo'n stijf onderwerp nou iets leuks... met een diagonaaltje misschien?
Tot slot nog even close-up, want eigenlijk ging het me om die dikke druppel :-)
Je moet misschien een macrofotograaf zijn om dit te kunnen waarderen, maar een vliegende vlieg er scherp op krijgen is een uitdaging! En zoals je ziet, is er ruimte voor verbetering. Ofwel: hij is niet helemaal scherp. De sluitertijd was 1/2500. Dit is de hommelbijvlieg, Eristaris intricaria. Om het makkelijk te maken mogen insecten graag lijken op andere insecten (net mensen). Dit is dus een zweefvlieg, maar hij lijkt op een hommel.
Ik heb dit wel eens eerder geprobeerd met een zweefvlieg die me uit leek te dagen. Als ik mijn camera erop had gericht en snel probeerde scherp te stellen, vloog hij een stukje verder. De hommelbijvlieg heeft ook een beetje het karakter van een hommel: rustig aan... even lekker hangen (en poepen) en dan weer een stukje verder zweven.
Dit zwartpootsoldaatje zat met zijn achterwerk vast aan het kleefkruid. Ik dacht: wat zit ie nou te doen? Hij rekte en strekte zich, maar niets hielp. Ja, wie gaat er dan ook op kleefkruid zitten?
Met zijn poten probeerde hij zich af te zetten. Al het gewriemel ten spijt... hij kwam maar niet los. Toen ik hem in allerlei standen had gefotografeerd kon ik het niet langer aanzien en heb hem bevrijd.
Om toch nog een aardig plaatje te kunnen maken, zette ik hem op een bedauwd rietstengeltje. En hij leefde nog lang en gelukkig... (hoop ik).
Wat een zalige zomerdag! Koffie op een terras aan de Drentsche Aa... En vanavond ben ik toch nog even met de macrolens op stap geweest. Kon het niet laten. Avondlicht, en vooral tegenlicht, is ook erg mooi.
Dit juffertje wist ik nog te snappen. Een snelle blik in de insectengids doet vermoeden dat dit een breedscheenjuffer is. Haar pootjes lijken mij nogal breed, vergeleken met die van de juffers van een paar blogs geleden.
Het zal wel een beproefde tactiek zijn om zo te gaan zitten. Twee lodderige oogjes kijken in de lens. Niet alleen haar ogen maar ook haar grote poten vallen op. Toch een breedscheenjuffer?
Het is dat hij wegsprong, anders had ik hem waarschijnlijk niet eens gezien. Ik denk dat dit de nimf van een sabelsprinkhaan is. Hij had nog geen vleugels, vandaar. Volgens mijn boekje zijn er 6 nimfale stadia. Wat een werk om een mooie sprinkhaan te worden...
Ik had hem gezien en hij mij. Hij probeerde zich te verschuilen. Uiteindelijk zaten we elkaar een beetje aan te kijken. Als fotograaf wil je graag dat je 'onderwerp' een beetje vrij staat, zodat je een mooie dof (depth of focus) met een rustige achtergrond kunt maken. Deze jongen bleef mooi tussen de sprieten zitten, dus dat was lastig.
Voor eerst vond ik het mooi zo en liet hem weer alleen. Misschien zocht hij een plekje voor de volgende vervelling. En daar wil je geen pottenkijkers bij hebben natuurlijk!
Oefening baart kunst, ook met fotografie... Dus heb ik nog maar even op de lissnuitkever 'geoefend'. Het ging me al beter af dan de vorige keren. Dit kevertje was op gateninspectie.
Even kijken... is het wat? Zouden het ook luie kevers zijn? Het is vast makkelijker verder boren in een bestaand gat.
Als je in de foto's naar de stand van de antennes op zijn neus kijkt kun je zien hoe hij ze beweegt. Hij houdt ze mooi in de lucht. Na een korte inspectie ging de reis verder.
Om het plaatje compleet te maken, ook nog een (rommelige) opname van de gele lis.
