Het voelt anders als je ineens weer een bladerdak boven je hoofd hebt. Het bos krijgt een andere sfeer, vooral op de wat smallere paadjes. Op dit brede pad kwam net de zon te voorschijn. De bomen leken licht te geven.

Wat me altijd weer verwonderd is hoe de natuur zichzelf 'uitpakt' in de lente. De blaadjes van de beuk zitten keurig opgevouwen in hun omhulsel. Ik vraag me dan af waarom? Maar je moet ook niet alles willen weten...

Met een beetje tegenlicht zijn deze dunne blaadjes extra mooi.

De varens staan er weelderig bij. Op mijn fotoverlanglijstje staat nog een krul met dauw. De kunst is om een kleine perfecte krul te vinden - deze varens zijn daarvoor wat te rommelig. Ze kunnen nog wat leren van de beuk!

Toen viel mijn oog op een insect dat aan de uiterste punt van een blad hing. Het is een dode bladwesp volgens mij. Maar het lijkt wel een onvolgroeid exemplaar. Alsof hij er 'in' is gebleven. Het is me helaas niet gelukt om hem er haarscherp op te krijgen. Nu ben ik op zoek naar de levenscyclus van deze beestjes. Want gaan ze aan de punt van een blad hangen als de larve een wesp wordt? Ik ben er nog niet achter.

Wat ook opviel waren de knaagsporen op het jonge blad. Groene blaadjes zijn het lekkerst! Overal zag ik gaatjes maar van de boosdoeners geen spoor. Zonde...

Tot slot had ik een ontmoeting met een stier (het gele ding in zijn oor heb ik trouwens weggewerkt). Gelukkig zat er een hek tussen ons. Dan durf ik wel. Al lijkt hij hier best aaibaar...

Een bloemetje met een bij...;-) De scherpte op de bij laat wat de wensen over, maar wat wel grappig is dat je nog net ziet dat hij drinkt van de nectar. Zijn snuit steekt in het gele hart van het vergeet-mij-nietje.

Sinds ik een snelle camera heb, heb ik geprobeerd om een duikend meerkoetje op de foto te zetten. Dat leverde hooguit een kontje boven water op, met een mooie plons. Maar ik meende toch echt een koet half in de sprong te kunnen fotograferen! Nu heb ik een filmpje gemaakt en dat is maar goed ook. Dat wat ik meende te kunnen zien, is er helemaal niet! Dit was dus een eindeloos project geworden. De meerkoet maakt een klein hupje en verdwijnt dan bijna geruisloos onder water. Prachtig om te zien. Mijn film is veel langer, maar dat is niet op te laden met mijn trage verbinding. Dus hierbij de essentie.

Een stralende morgen met veel dauw op het gras en prachtig gefilterd licht.



Mijn favoriete druppelplantjes staan er weer. Met de zon op de juiste plek, kun je mooie sterretjes maken.

Tot slot een pinksterbloem, maar wel met wat dauw natuurlijk! Goede wandelschoenen heb ik inmiddels. Nu nog een jas die smerig mag worden, want voor zoiets lig ik op mijn ellebogen in de modder. Trouwens, kniebeschermers zouden ook wel fijn zijn...

Het was een spectaculair mooie ochtend. Veel dauw, nevel en een krachtige zon. Het is moeilijk om op zo'n ochtend rustig te blijven. Dít is het moment. En dan is het net of alle foto's net niet willen lukken - ongeduld... Voor deze druppel ben ik toch nog even teruggewandeld. Rustig zitten, nadenken, goed kijken en dan is het ook goed. Toen ik twee uur later weer langs dit polletje gras kwam, waren alle druppels al opgedroogd. Zie... je moet er wel bij zijn als het moment daar is!


De meeste plantjes schieten nu als een speer uit de grond, maar sommige blaadjes lijken het rustig aan te doen.

Tere kastanjeblaadjes in de laatste zonnestralen. Zo 's avonds is het genieten in een bos. Het gaat ook zo lekker ruiken als de lucht wat vochtig wordt. Bijna was ik het bos weer uit toen het was alsof er iemand heel hard aanklopte. Er zat een specht pal boven mij in de boom, die enorm druk was en mij niet zag. Kadootje!

Een frisse nacht, grondmist en er was zon beloofd. Dus, op tijd uit de veren om druppels te fotograferen. Alles was er, behalve de zon. Ik heb me wel vermaakt al is de opbrengst toch wat mager. Met de ISO op 800 was er nog vrij weinig licht.



Dat het echt mistig is geweest is te zien aan dit katje. Een meter boven de grond en toch vol met kleine druppels.

Meestal kijk ik door de zoeker, maar hier heb ik scherpgesteld met LiveView op het sporenkapsel (?). Je kunt met LiveView het beeld op het scherm 10x vergroten en heel precies focusseren. Ook de bewegingen worden uitvergroot en ik zag dat ik mijn toestel absoluut niet stil hield, zelfs met steun. Dus een statief én de zelfontspanner gebruiken zou veel beter zijn. Ook de scherptediepte is wat mager, maar een mosje met wat rag en druppels vind ik toch wel sierlijk.