Eitje

Wie zoekt zal vinden! Dit is het eitje van het oranjetipje. Helemaal zoals het hoort op de look-zonder-look.

En nog eentje...

Er vloog ook nog een mannelijk oranjetipje rond.

En om te laten zien hoe klein het eitje is, nog een foto van de look-zonder-look waar het eitje uit de eerste foto op zit. Er staat een pijltje bij...

Kort na de paring zet het vrouwtje tientallen eitjes af. Vooral op de pinksterbloem en look-zonder-look. De eitjes zijn eerst wit, later oranje. De eerste rups die uitkomt probeert alle andere eitjes op te eten om z'n eigen overlevingskansen te vergroten. Uit het ei komt een lichtgroene rups met kleine donkere stipjes. Die eet eerst de bloemen op en vervolgens alle hauwtjes.
Bron: Natuurmonumenten, Puur, nummer 1, 2012

De kunst is nu om een rups te vinden... En als dat is gelukt, een pop!

Oranjetipje

Vandaag zag ik het eerste oranjetipje (Antocharis cardamines). Hij zat aan het bospad ver weg van de pinksterbloemen.

Hij bleef bijna stil zitten. Het was al zes uur... zou dit zijn slaapplek zijn?

Zijn vleugels hield hij stijf gevouwen. Of ze oranje waren heb ik niet kunnen zien. Alleen de mannetjes hebben oranje tipjes... Maar op de bovenste foto bespeur ik een vaag oranje randje.

Op Vlindernet staat: 'Het oranjetipje is een gemakkelijk te herkennen voorjaarsvlinder die, heel toepasselijk, rond Koninginnedag te vinden is.' Deze vlinder is in ieder geval op tijd. En nu speuren naar dat ene eitje!

Om een uur of zeven 's avonds zag ik haar rondfladderen in het hoge gras.

Het witje fladderde heel druk, maar ging ook steeds even op dezelfde planten zitten. Dus wachtte ik geduldig af... En zo lukte het om een paar foto's te maken.

Dit blijkt het vrouwtje van het oranjetipje te zijn. In tegenstelling tot het mannetje, heeft het vrouwtje geen oranje tipjes. Ik dacht eerst dat het een Resedawitje was, want daar lijkt ze erg op. Maar als het niet helemaal klopt, klopt het helemaal niet. Weer iets geleerd!

De mooie latijnse naam voor het oranjetipje is Anthocharis cardamines.