Deze fotozomer staat bij mij in het teken van de juffers. Ik heb er een zwak voor gekregen. Af en toe is er een juffertje dat niet bang is, of té bang om te bewegen. Al kijkt deze wel heel stoer in de lens. Ik kon het blad vasthouden waar ze op zit en zo heel dicht bij komen.

Het groen en zwart van haar ogen kleurt mooi bij het blad en haar schaduw. Alsof ze het erom doet - een echt model.

En deze oranje soldaatjes doen nog wel zo hun best om de bal hoog te houden! Helaas...

Het is bijna zover... daarom een soldaatje (van oranje). Opeens zijn ze overal. Gisteren zelfs een hele stapel op één bloem. Ik heb ze ook nog nooit in zulke grote getale zien vliegen. Zou het een voorbode zijn?

Dit plaatje werkt verkoelend... op mij tenminste. Vandaag is het zo warm dat ik mezelf voel verdampen. Nou ja,... alleen water dan. De rest zit er nog gewoon aan ;-)

Ik twijfel of ik nog even op jufferjacht zal gaan. Het loopt nu tegen zevenen, dat moet nog kunnen. Zouden insecten deze warmte lekker vinden of is het voor hen ook een beetje teveel van het goede?

Dit grasje is me eigenlijk wat te stijf, maar met een paar druppels erop is het net een kerstboom met ballen. Een snelle blik in de Flora van de lagen landen kon me niet aan de juiste naam helpen. Ik heb er vast overheen gebladerd. Het is een veelvoorkomende grassoort.

Hoe maak je van zo'n stijf onderwerp nou iets leuks... met een diagonaaltje misschien?


Tot slot nog even close-up, want eigenlijk ging het me om die dikke druppel :-)

Je moet misschien een macrofotograaf zijn om dit te kunnen waarderen, maar een vliegende vlieg er scherp op krijgen is een uitdaging! En zoals je ziet, is er ruimte voor verbetering. Ofwel: hij is niet helemaal scherp. De sluitertijd was 1/2500. Dit is de hommelbijvlieg, Eristaris intricaria. Om het makkelijk te maken mogen insecten graag lijken op andere insecten (net mensen). Dit is dus een zweefvlieg, maar hij lijkt op een hommel.

Ik heb dit wel eens eerder geprobeerd met een zweefvlieg die me uit leek te dagen. Als ik mijn camera erop had gericht en snel probeerde scherp te stellen, vloog hij een stukje verder. De hommelbijvlieg heeft ook een beetje het karakter van een hommel: rustig aan... even lekker hangen (en poepen) en dan weer een stukje verder zweven.

En dit is gefotoshopt, als je het niet al gezien had. Twee vliegen in één klap, dat zou wel heel knap zijn!

Dit zwartpootsoldaatje zat met zijn achterwerk vast aan het kleefkruid. Ik dacht: wat zit ie nou te doen? Hij rekte en strekte zich, maar niets hielp. Ja, wie gaat er dan ook op kleefkruid zitten?

Met zijn poten probeerde hij zich af te zetten. Al het gewriemel ten spijt... hij kwam maar niet los. Toen ik hem in allerlei standen had gefotografeerd kon ik het niet langer aanzien en heb hem bevrijd.

Om toch nog een aardig plaatje te kunnen maken, zette ik hem op een bedauwd rietstengeltje. En hij leefde nog lang en gelukkig... (hoop ik).