Op de bovenste foto stond alles nog in de schaduw, maar al doende kroop de zon steeds dichterbij. Voorzichtig grasjes wegplukkend probeerde ik de foto wat rustiger te maken. Gras uit focus wordt een lijn in de achtergrond: geen gezicht.
Het lastige hierbij was dat de onderste bloempjes eraf vielen als je ze aanraakte. Het was net mikado. Misschien is de bovenste foto nog het mooist - ook al is het licht het koelst . Door iets meer afstand is er ook net iets meer scherptediepte.
Dit is een stereopaar. Als je een klein beetje scheel kunt kijken kun je de afbeelding in 3D zien. Het werkt zo: klik eventueel op de foto zodat je hem iets groter kunt bekijken. Neem eventueel wat afstand en kijk dan een klein beetje scheel. Je ziet dan vier foto's. Probeer nu zó scheel te kijken, dat de middelste twee foto's over elkaar heen vallen. Als je dit nog nooit hebt gedaan vraagt het misschien een beetje geduld - maar probeer nu op het middelste beeld scherp te stellen. Soms gaat dat vanzelf. Het resultaat is dat je diepte gaat zien. Echter... je kunt er ook hoofdpijn aan overhouden, dus stop zodra je merkt dat het je niet lukt.
Op een vermolmde boomstam groeide dit zwammetje (ascomyceet). Ik denk dat het gaat om het rood wasbekertje (o, wat weer een mooie naam - al zou schoteltje hier beter passen... en oranje). Ze zijn heel klein, een paar millimeter. Ik moet daar nog eens met een statief bij, dan wordt ook al het andere kleine grut ertussen beter zichtbaar.
Op de hei viel mijn oog op het bouwsel van de gewone zakdrager (?). Zie het blog van Kees Boele voor een mooi overzicht. Het bouwsel bood goed houvast voor een ander gastje...
Nu is ook te zien waar de zakdrager zijn basismateriaal vandaan haalt - het zijn dezelfde strootjes als waar hij aan gehecht is ;). Niet zo'n mooie foto, maar toch geinig.
Volgend weekend ben ik op Schier! Ik neem mijn andere - alles in één - camera mee. Kijken of ik daar nog mee uit de voeten kan.
