zondag 19 april 2015

Lensbaby

Er moet iets veranderen dacht ik bij mezelf - ik wil iets anders proberen. Niet dat al mijn foto's lukken en dat er niets te proberen valt met de lens die ik heb (want hij is geweldig) maar het voelt alsof ik steeds hetzelfde rondje maak. Er zijn steeds minder verrassingen. En er zijn allerlei manieren om daar uit te komen, dat weet ik wel... Maar de simpelste manier voor mij was: een nieuwe lensje. En toen ik weer eens over de website van Andrea Gulickx dwaalde wist ik het. Ik ga een lensbaby kopen! Het is de composer pro met sweet 50 geworden - een goede lens om mee te beginnen - met natuurlijk macroconverters.

Gisteren was het een prachtige dag. Om half 8 was ik op de hei - popelend - het was nog wat nevelig en het mos was berijpt. Om te beginnen was mos niet zo'n handig onderwerp. Er stonden ook veel kleine lariksstruikjes met druppels. Een vreselijk strakke plant. Maar... zelf van iets straks kan deze lens nog iets zwierigs maken. Toen ik dat zag werd ik blij. De foto's zijn niet echt geweldig - dus die laat ik maar niet zien. Na wat geprobeerd te hebben wist ik dat ik andere onderwerpen nodig had. Vlug naar huis dus en hup, naar de Hortus!

Mijn idee was om allerlei ontluikend blad te fotograferen. Hoefde ik ook niet op de knieën... en kon ik mijn wat nettere broek aantrekken. Nou ja, binnen de kortste keren lag ik weer op de grond natuurlijk. Overal stonden bosanemoontjes en die zijn toch wel erg leuk om op te oefenen.


Het moeilijkste met dit lensje is om goed te focusseren. Maar eerlijk gezegd, als ik met mijn 100 mm lens uit de hand met F2.8 en bovenop mijn onderwerp scherp wil stellen, zit ik er ook vaak naast. De enige complicatie nu is dat je de sweet spot moet zien te vinden.

Ik had mezelf al ingeprent dat het misschien helemaal niets zou worden de eerste keer en dat dat dan maar zo was... Maar eerlijk gezegd, ik heb genoten van het fotograferen en het uitproberen en de verrassende resultaten. Niet alle begin is moeilijk..... dus!

zondag 12 april 2015

Speenkruid


Na lange tijd maar weer eens naar Vennebroek en De Braak geweest. Sinds daar van alles is omgehakt heb ik de lol er een beetje af. Het is wel de enige plek waar ik bosanemoontjes weet te vinden en juist nu wilde ik graag het gras in (en niet de hei op). Ik kreeg er geen spijt van. Niet vanwege de bosanemonen, want dat ging me niet zo goed af, maar door het speenkruid (Ranunculus ficaria).


Toen ik ze zag staan dacht ik, wat met bosanemonen kan moet met speenkruid ook kunnen! Het licht viel er zo mooi in. En met speenkruid hoef je minder bang te zijn dat je er bovenop gaat liggen... vind ik tenminste. Speenkruid en anemonen behoren beide tot de Ranonkel familie. Dat ze op elkaar lijken is dus geen toeval.

Ik had altijd moeite om van speenkruid een leuke foto te maken. Geel is lastig. En 's ochtends vroeg zijn ze ook nog niet open. Maar inmiddels was het al half elf en kennelijk warm genoeg.

Achteraf had ik wat beter mijn best moeten doen want de omstandigheden waren ideaal. En als ik naar mijn foto's kijk dan zie ik dat ik niet goed heb opgelet (zeur, zeur). En dus toog ik vanochtend nogmaals richting De Braak. Maar alle bloempjes waren nog dicht (nog te koud) en ze stonden in de volle zon - dus dat werd twee keer niks.

Deze is wellicht wat te druk.

Als het moment zich aandient moet je hem wel plukken! Licht is veranderlijk en omstandigheden variëren van dag tot dag. Wat ik nu wel weet is dat speenkruid zeer de moeite waard is. Ik zal daar een volgende keer niet meer zo aan voorbijlopen met het idee: 'geel... dat wordt niks!'

zondag 5 april 2015

Goede vrijdag 2015

Twee jaar geleden alweer maakte ik deze foto's van gedrongen kantmos. In afwachting van betere opnames heb ik ze nooit geplaatst. Nu dit toch een ratjetoe blog wordt, kunnen ze er mooi bij. En ik vind het zulk leuk spul, vandaar.

Alles was heerlijk fris door de regen (d.d. 14 april 2013 alweer!!). Veel lentegroen is er nog niet, wel zag ik kleine slakjes op een vermolmde boomstam die zich tegoed deden aan mos. Door de lens zag ik ook de knopjes van het gedrongen kantmos (Lophocolea heterophylla). In mijn herinnering waren ze groter, misschien heb ik er al een paar keer overheen gekeken.


Uit de hand fotograferen lukte niet (niet dat ik met mijn hand kan fotograferen, dat zou wat zijn!) en dus werd het stapelen: de pittenzak op de fototas half tegen de boomstam omhoog.




De zwarte knopjes barsten uiteindelijk in vieren en daarbij slingeren spiraalvormige cellen (elateren) de sporen naar buiten. Ik heb daar vorig jaar iets over geschreven. Ik wilde de knopjes naast de rijpe kapsels fotograferen maar kon er geen vinden.


Het blad van gedrongen kantmos bestaat uit twee rijen blaadjes in een plat vlak. De blaadjes hebben een halvemaanvormige uitsparing die naar de top toe verdwijnt.

Zover de foto's uit het archief. Op deze goede vrijdag was het hier prachtig weer. Rustig en zonnig. En dan is het heerlijk om door het bos te struinen op zoek naar kleine schatten. Thuis blijken de foto's dan nog wel eens tegen te vallen maar dat mag de pret niet drukken.

Mos met dauw, daar moest ik even met mijn neus bovenop. De grond kan zo lekker ruiken. Het is geen geweldige foto maar het staat voor een frisse lenteochtend met dauw. En ik zie er opeens een eierdopje in...

Het bleek het grijs kronkelsteeltje te zijn waarin talloze sporenkapsels verstopt zaten - nou... verstopt.... Ik vroeg me af waarom er heel vaak rode dekseltjes, randjes e.d. aan mos zitten. Moet iemand dit zien? Of is het 'toeval'. Mossen kunnen geen water vasthouden en zijn meesters in het vangen van wat er dan wel is - de kleurloze glasharen hebben hier talloze dauwdruppeltjes verzameld. De rode kleur zou iets met bescherming tegen uitdroging te maken kunnen hebben. Wie een mooi filmpje over mossen wil zien moet hier even kijken 'Pflanzenreich Moose'

Vaak zijn er onderweg kadootjes te vinden. Zo vond ik dit hazenpootje. Heel iel en dun stond hij in een stuk omgewoelde aarde. Ik hoop tenminste dat het gewoon zand was... Helaas was er weinig kleur in de achtergrond te bespeuren. Met wat gedraai en mijn hoofd op de grond, kon ik wel het licht vangen. Later bedacht ik dat ik zelf voor wat kleur had kunnen zorgen, maar toen was ik alweer thuis!

En nog een foto vanonder de hoed.

De volgende stop was de kraaiheide, die rond deze tijd bloeit. Het is kleurig, maar strak. Maak daar maar iets moois van. De planten zijn eenslachtig - dus mannelijke en vrouwelijke bloemen op verschillende planten. Dit zijn de mannelijke bloemen. Ik moet dus toch eens kijken of ik de vrouwelijke bloempjes kan vinden. De vruchten ervan heb ik wel gezien.



In juli 2014 vond ik deze bessen. Nu zag ik er een paar, uitgedroogd en zilvergrijs. Dat waren dus de vrouwelijke planten. Daar moet ik nog eens goed kijken waar de stampers zitten.


Mooie rode meeldraden - deze zijn bijna rijp.


Er groeide ook rendiermos. Door de lens zie je details die je met het blote oog makkelijk over het hoofd ziet. Zo vielen ineens de gaatjes in midden in de vertakkingen op. Het zijn 'open oksels'. Nog nooit van gehoord.

In de plas zag ik padden zwemmen. Twee jaar geleden (Paddentrek) had ik het geluk dat ik in het bos was terwijl de padden op weg waren naar het water. Een zeldzaam mooi moment. Ik heb het idee dat ik nu alweer te laat ben, maar misschien trekken ze alleen 's avonds? Het zat er niet vol mee en verschillende mannetjes zwommen nog verwachtingsvol (of wanhopig) rond. Deze foto heb ik flink bewerkt om het stel zichtbaar te maken. Ik heb toch nog maar een polarisatiefilter besteld. Daar wil ik sowieso nog mee experimenteren.

Bij wijze van toetje nog twee stereofoto's. Je moet kunnen scheelkijken om het effect te kunnen zien, maar probeer het niet te lang anders krijg je hoofdpijn! Hier staat uitgelegd hoe het werkt: Stereo-kijken

Nou, dit was het even. Ik hoop dat het morgenvroeg goed weer is, dan neem ik het er nog even van.

Voor iedereen die dit op tijd leest: een hele fijne Pasen!

zaterdag 28 februari 2015

Ruig en rijp

Al vijf maanden nauwelijks gefotografeerd. Ongekend! Maar vanochtend was weer een mooi begin. Onderweg naar het bos hing de zon nog laag boven de berijpte velden. sprookjesachtig mooi.

Op de hei kapselt het ruige haarmos. Dat leek me wel een mooi onderwerp met rijp. Het was wel weer even wennen. Waar zat dat ene knopje nou...

En waar was dat mooie licht? Het fijnst is het toch om lekker uit de hand te fotograferen al is het dan wel minder scherp.

Maar goed, de kop is er weer af. En je kunt de dag niet beter beginnen dan met een frisse neus. Het vuur is weer een beetje aangewakkerd. Laat de lente maar komen!

zaterdag 13 september 2014

Eén

Dit druppeltje krijgt zijn eigen podium.

donderdag 28 augustus 2014

Tijd voor iets anders

Vandaag vieren Groningers het Gronings Ontzet - dat betekent voor mij een dagje vrij. Dus heb ik vanochtend van het zalige weer kunnen genieten in het bos: op jacht naar paddenstoelen. Maar eerst nog een paar foto's van een koraaljuffertje dat ik twee weken geleden snapte. Ze vond het niet leuk dat ik het statief vlak voor haar neus opzetten.

 En draaien hielp niet.




In de hei vond ik ook nog een tijgerspin. Vorig jaar heb ik ze niet gezien en nu al drie! Wat ik mooi vind in deze foto zijn de zachte lichtbollen in de achtergrond.

Tot slot nog een foto van de zonnedauw. Ik merk dat ik zin heb in iets anders.....

De paddenstoelen zijn dit jaar vroeg en dus werd het tijd om poolshoogte te nemen bij de aardsterren. Dit jaar hoop ik het vroege stadium te vinden - als ze tenminste weer op dezelfde plek komen. Er was nog niets te zien. In het bos vond ik wel deze eikenbladzwammetjes (denk tenminste dat ze dit zijn). Het is nog wat somber zonder het vurige oranje van afgevallen blad maar ik had de smaak meteen te pakken.

En vanochtend zag ik mijn kans schoon om even bij Drouwen het bos in te gaan. De roodbruine slanke amaniet (Amanita fulva) is altijd een van de eerste. Hij valt ook goed op. Deze heeft zich net uit de bosgrond omhoog gewerkt.

Ook vond ik deze trechtervormige paddenstoeltjes. Het zou de valse hanenkam (Hygrophoropsis aurantiaca) kunnen zijn. Ik wilde de lamellen er scherp op hebben maar dat is niet helemaal gelukt. En dat met f13. Dat is altijd weer uitproberen met paddenstoelen - veel of weinig scherptediepte. Dit voldoet net niet helemaal. Maar daar kom je dan thuis pas achter.

Even verderop stond dit eekhoorntjesbrood (Boletus edulis). Een vers exemplaar dat nog niet door de slakken is ontdekt. Voor het eerst deed mij de onderkant aan rijzend deeg denken.

Langs het fietspad trof ik vorige jaren porseleinzwammen. Misschien waren die ook al te vinden... Toen zag ik dit zwammetje! Wat een geluk. Ik dacht dat ik eindelijk het hazenpootje had gevonden. Zo'n prachtig fotogeniek paddenstoeltje. Het is hem niet volgens mij - misschien het plooirokje?

Om deze uitgebreid te kunnen fotograferen moest ik wel de opmerkingen van voorbijgaande fietsers weerstaan. Het blijft gênant, maar ja... alles voor een mooie foto!

Het overkomt me nog (te) vaak dat ik thuis denk: ik had meer zus of zo moeten doen. Waarom heb ik daar niet aan gedacht? Dus: groot en klein diafragma proberen en alle richtingen uit; goed kijken en veel foto's maken. Met iets meer scherptediepte wordt ook de structuur van de hoed zichtbaar. Die is werkelijk prachtig!


Ik ben er wel blij mee. Uiteindelijk bleek het paddenstoeltje - het was er ook maar één - los te liggen zodat ik hem kon optillen. Het was niet mogelijk om het goed stil te houden. Deze is nog aardig gelukt. Prachtig die lamellen - die trouwens allemaal tot aan de steel doorlopen. Toch geen plooirokje?

Wat mij betreft is het paddenstoelenseizoen geopend. Het liefst maak ik wat feeërieke foto's en ik denk dat ik weet hoe ik dat moet aanpakken. Nu hopen dat er veel kansen komen om dingen uit te proberen !

woensdag 6 augustus 2014

Pieken en dalen

Het Watermolenveen na een heldere nacht. Dit is een panorama van een aantal foto's. Je ziet dat de toppen van de bomen net worden verlicht door de opkomende zon. En ja... het was een prachtige ochtend met nevel over de velden. Ik kan daar enorm van genieten (even in het groot bekijken, is mooier).

Dit is het stukje waar de juffers in het gras zitten. Het gras heet bochtige smele (Deschampsia flexuosa). Hoe kon ik dat vergeten... ik vond het altijd zo'n grappige naam. Bovendien zitten er bochtjes in het gras. In het bos liggen veel bomen om. Ze zijn gesneuveld tijdens een van de laatste stormen.

De vorige keer ging het fotograferen zo perfect. Ik dacht dat het nog even dunnetjes over te doen. Maar vaak gaat zoiets met ups en downs. Niet teveel verwachten... dan valt het ook niet tegen.

Al heel lang wil ik een mooie close-up maken van ogen met dauw. Daarvoor heb je een statief nodig en veel scherptediepte (lange sluitertijden). Het mag dus absoluut niet waaien. Ook het juffertje moet zich gedeisd houden en het liefst natuurlijk met allemaal kleine druppeltjes op haar ogen. Ik vrees dat ze al vrij snel beginnen te wrijven zodra de temperatuur het toelaat. Vandaar ook dat er soms enorme druppels aan de poten zitten (vermoed ik). Nou ja, ik vind het nog best een mooi plaatje zo. In de vleugels zijn de bruine pterostigma's te zien. Dit is weer een gewone pantserjuffer (Leste sponsa).

Behalve juffertjes zat er nog meer verstopt in het gras: zwarte vliegen...


... maar vooral ook sierlijke gaasvliegen: het goudoogje (Chrysoperla carnea). Hier heb ik geprobeerd om door het gras heen te fotograferen. Helaas zat er toch nog iets voor de lens. Omdat ze zo'n prachtig kleedje krijgen met dauw, wilde ik dat nog eens overdoen.


En hoewel ik dacht dat het goed gelukt was... thuis vond ik het allemaal nogal tegenvallen. De sfeer ontbrak in de foto.


Terwijl ik hier een tijdje geleden toch vreselijk blij mee zou zijn geweest.
Erg is dat toch... Soms moet het ook even liggen om het met een frisse blik opnieuw te bezien.


Hier is de achtergrond egaal geworden. Waarom viel me dat ter plekke niet op?


Na de gaasvlieg ben ik rond gaan neuzen naar andere onderwerpen, inmiddels hongerig nam ik eerst een lekker plakje (Groninger!) koek. Terwijl ik al etend wat heen en weer liep zag ik ineens dit blauwtje. Een kadootje! Ze hing heel stil, evenwijdig aan de grond aan pitrus (?). Uiteindelijk heb ik het statief er maar bijgezet.

De achtergrond is de bodem. Het licht streek net langs de druppels op haar vleugels. Het is een vrij somber plaatje geworden maar dat kon niet anders. De achtergrond maakt het een beetje goed met het toefje roze en oranje van de dophei en nog wat andere schakeringen. Ik ben blij met elk blauwtje dat ik nog vind. Ik heb ze dit jaar gemist.

Na dit succes (dacht ik) mocht ik wel weer druppels fotograferen van mezelf. Het leek me aardig om van alle soorten spinrag een plaatje te maken. In theorie leuk, in de praktijk vrij saai. Dit vond ik dan wel weer grappig. Het is een web vlak boven de grond waarbij netjes om het mos is heen gewerkt. Als een oude boom die midden in een nieuw huis mag blijven staan.


Degene die voor het eerst knikkers heeft gemaakt van glas heeft hier misschien zijn inspiratie vandaan gehaald. Onder sommige hangmatten hingen spinnetjes. Het leek me leuk om ze vanonder het web te fotograferen maar dat was niet te doen. Dan had ik eerst een kuil moeten graven.


Vervolgens heb ik me nog even op de struikhei gestort (Erica tetralix). Lastig spul - want er zit altijd wel een scheef sprietje tussen in de achtergrond. De kleuren zijn wel heel prachtig. Daar ga ik misschien toch nog eens beter mijn best op doen. Dit zijn allemaal uitsneden. Nou ja, wat is daar eigenlijk mis mee Kram?

Nog een fris plaatje. Druppels, daar word je blij van.

Bijna bij de auto moest ik dit juffertje nog even op de foto zetten. Nu viel me op dat ze toch wel goed zijn gecamoufleerd ook al steken die bolle ogen altijd mijlenver uit. Even wegkijken en ik kon haar haast niet terugvinden.

Al met al vind ik het toch wel een leuke serie geworden. Het moeilijkst vind ik het om een foto te maken waar veel aan te beleven is, die sfeer heeft én waar je niets van af hoeft te snijden. Daar streef ik naar. Maar als dat niet lukt moet je ook een keer tevreden zijn... en daarna weer je lekker op pad om het nog beter te doen.