zondag 13 juli 2014

Blinkend gras

Op het heideveld waar ik regelmatig kom staat ook veel heel fijn gras. Na een heldere nacht blinkt dat 's ochtends van de dauw. Al meerdere malen heb ik daar foto's van gemaakt en dat viel me vaak niet mee. Nu zitten er een paar tussen die de sfeer voor mij weergeven. Maar ja, ik heb ze dan ook gemaakt  ;)

Het licht in deze foto's vind ik mooi en ondertussen heb ik geprobeerd om toch ten minste íets scherp te krijgen. Viel nog niet mee zo uit de hand. En het woei niet eens.

Alle foto's zijn uitsneden en deze heb ik zelfs gekanteld. Het blauw is de lucht. Volgens mij werkt het wel zo.

Uiteindelijk ben ik in het gras gaan liggen om vanuit een heel laag standpunt te kunnen fotograferen.

En zo heeft de voorgrond waarschijnlijk voor allerlei effecten gezorgd die ik zelf wel mooi vind, al wordt het zo steeds abstracter.


Ik word er wel blij van en dat is eigenlijk mijn graadmeter voor een fijne foto.

Morning has broken...




zaterdag 21 juni 2014

Huiler

Het weekend Schier was genieten. Heerlijk weer en goed gezelschap - wat wil je nog meer! Op zaterdag gingen we met de Balg-express naar de oostpunt van het eiland. Een bijzondere plek. Alsof je aan het einde van de wereld bent. En daar lag deze jonge zeehond op het strand.

We maakten ons nog even zorgen of dit wel klopte. Maar hij zag er goed uit en leek zich niet aan ons te storen.


Ik had hem graag even aangeraakt, maar dat kon natuurlijk niet.

Een gaap.

Hij kijkt wat lodderig en je zou denken - wat kwijlt dat beest... maar hij ligt naast een kwal.


 Doet mij erg aan een kat zonder oren denken.























En in zee zwommen twee volwassen zeehonden. Vermoedelijk was een van de twee de moeder.

Toch wel bijzonder om zo'n beestje van zo dichtbij te kunnen fotograferen. De foto's zijn gemaakt met de Canon Powershot SX1 IS.

Schier is een heerlijk eiland. Ik moet er echt eens vaker naar toe.

maandag 9 juni 2014

Mannetjesereprijs en ander spul



Een rondje bos en hei bracht me bij dit plantje. Voor mij was het een onbekende, maar het bleek een variant van ereprijs te zijn: mannetjesereprijs (Veronica officinalis). Het stond aan de rand van een heideveld, zie het kleine sprietje hei in de hoek! En de gelijkenis met ereprijs is ook duidelijk natuurlijk, als je het eenmaal weet.

Op de bovenste foto stond alles nog in de schaduw, maar al doende kroop de zon steeds dichterbij. Voorzichtig grasjes wegplukkend probeerde ik de foto wat rustiger te maken. Gras uit focus wordt een lijn in de achtergrond: geen gezicht.


Het lastige hierbij was dat de onderste bloempjes eraf vielen als je ze aanraakte. Het was net mikado. Misschien is de bovenste foto nog het mooist - ook al is het licht het koelst . Door iets meer afstand is er ook net iets meer scherptediepte.


Dit is een stereopaar. Als je een klein beetje scheel kunt kijken kun je de afbeelding in 3D zien. Het werkt zo: klik eventueel op de foto zodat je hem iets groter kunt bekijken. Neem eventueel wat afstand en kijk dan een klein beetje scheel. Je ziet dan vier foto's. Probeer nu zó scheel te kijken, dat de middelste twee foto's over elkaar heen vallen. Als je dit nog nooit hebt gedaan vraagt het misschien een beetje geduld - maar probeer nu op het middelste beeld scherp te stellen. Soms gaat dat vanzelf. Het resultaat is dat je diepte gaat zien. Echter... je kunt er ook hoofdpijn aan overhouden, dus stop zodra je merkt dat het je niet lukt.

Op een vermolmde boomstam groeide dit zwammetje (ascomyceet). Ik denk dat het gaat om het rood wasbekertje (o, wat weer een mooie naam - al zou schoteltje hier beter passen... en oranje). Ze zijn heel klein, een paar millimeter. Ik moet daar nog eens met een statief bij, dan wordt ook al het andere kleine grut ertussen beter zichtbaar.

Op de hei viel mijn oog op het bouwsel van de gewone zakdrager (?). Zie het blog van Kees Boele voor een mooi overzicht. Het bouwsel bood goed houvast voor een ander gastje...

Nu is ook te zien waar de zakdrager zijn basismateriaal vandaan haalt - het zijn dezelfde strootjes als waar hij aan gehecht is ;). Niet zo'n mooie foto, maar toch geinig.

Volgend weekend ben ik op Schier! Ik neem mijn andere - alles in één - camera mee. Kijken of ik daar nog mee uit de voeten kan.

zaterdag 31 mei 2014

Kleinoden


De zin in fotograferen is weer helemaal terug - gelukkig! Om mooie foto's te kunnen maken moet ik vaak op pad. Niet alles lukt en soms lukt er niets. Maar als ik genoten hebt van het buiten zijn, de geur van nat gras en vermolmd hout, kom ik vol energie weer thuis. De ochtend is toch mijn favoriete moment. Ik hou van de stilte, en ochtendnevel of dauw maken alles net even mooier.

De draadontspanner lag nog in de auto dus ik heb deze haarmosjes uit de losse hand geschoten. Je kunt zien dat het niet helemaal superscherp is. Maar ja... dan had ik even terug moeten lopen en zo fanatiek ben ik dan ook weer niet ;). Eentje heeft zijn muts verloren.



Op vermolmd hout is van alles te vinden en ik word er altijd naar toegetrokken. Dit zijn de vruchtlichamen van de bloedweizwam (Lycogala epidendrum), een slijmzwam. In een jonger stadium zijn ze meer roestbruin. Onooglijk, ik weet het. Nu waren ze ook nog nat van de regen. Droog ziet het er weer heel anders uit, maar die plaatjes zijn niet goed genoeg. Ik ga daar nog eens werk van maken - een uitdaging!

Ik ben deze week al een paar keer op pad geweest en vond allerlei verschillende dingen. Het is wat dat betreft weer een onsamenhangend geheel. Wel allemaal macro's ;)


In het bos scharrelde dit komkommerspinnetje (Araniella cucurbita). Ik dacht altijd dat ze veel groter waren, maar ik verwar hem geloof ik met de tijgerspin. Dat is pas een joekel.

De komkommerspin dankt zijn naam aan zijn groene achterlijf. Het hele beestje is nog geen centimeter lang. Associaties met komkommers heb ik helemaal niet bij zoiets kleins.

Dit is een rare foto, maar ik plaats hem toch omdat het altijd zo leuk is om iets nieuws te vinden. Het zijn schijfjes van een paar millimeter doorsnee die op levende takjes groeiden. Door de lens zag ik pas de haartjes op de rand. Je kunt zien hoe klein het is wanneer je het vergelijkt met het mos rechts (gewoon haakmos). Hij lijkt op het dofpaars wolschijfje, maar die is vrij zeldzaam. Dus dat zal wel niet... bovendien groeide hij op levende takjes en geen dode. Als ik er weer langs kom zal ik nog eens goed kijken.


Hier en daar heb ik ook juffertjes gezien, vooral blauwtjes. Ik verheug me erop om daar weer foto's van te maken. Ik heb de neiging om alles met tegenlicht te fotograferen en dan wordt het onderwerp vaak te donker. Alleen hier vind ik het beeld wel mooi. 

Vanochtend stond de zonnedauw al in de zon te blinken. Veel te fel licht. Toch proberen... Het blijft lastig spul. Zo lijkt het meer een komeet die een spoor van licht achterlaat. Vind ik wel wat hebben. Misschien nog eens proberen op een ochtend met een beetje sluierbewolking. Typte ik sluiterbewolking...

Dat al deze foto's beter hadden gekund, maakt dat ik weer op pad wil. Dat komt dus wel goed!

maandag 19 mei 2014

Kleine veenbes


Dat is lang geleden, maar de kop is er weer af. De zin in fotograferen was een beetje weg. Ongekend. Het is zo'n fantastische manier om van de natuur te genieten.

Vorig jaar oktober vond ik de bessen van de kleine veenbes (vaccinium oxycoccos) en dit weekend zag ik ook de bloemetjes.


Op weg naar de auto vloog er iets met veel geritsel in mijn haar. Schrikken, tot ik zag wat het was. Een dikke zwarte libel vloog rondjes over de hei. Ik keek hem na om een foto te kunnen maken. Toen pas zag ik de grote hoeveelheid roze in de verte. 


Voor deze foto's heb ik weer ouderwets in de plomp gelegen. Ik zie wel dat er nog allerlei sprietjes uit de weg hadden gemogen. Maar ach... dat zien we de volgende keer wel weer.


De kleine veenbes schijnt op de rode lijst te staan. Beter om hem voortaan maar met rust te laten. Kan hij fijn veel bessen produceren.

Op naar het volgende logje... met mooie druppels wellicht...


zondag 17 november 2013

De winter nadert


De nachttemperaturen beginnen te dalen en de eerste rijp is al gesignaleerd. Ik had een beetje hoop gisterochtend rijp te vinden op de hei. Nog even geduld... het was nog niet zover. Wel hingen er dikke druppels in de wortels die uit een omgewaaide boom staken. De meeste foto's zijn mislukt omdat het een beetje waaide. Jammer, want het ziet er bijzonder uit.

Een klein eindje verderop stonden acht Drentse heideschapen. En ja hoor.... daar kwam er eentje naar me toe. Een mooi klein schaap met respectabele hoorns. Het zal wel gewoon nieuwsgierigheid zijn, want het gras was daar echt niet lekkerder. Niet dat ik het heb geproefd...

Rondspeurend over het veld vond ik deze vuurrode sporenkapsels van ruig haarmos (Polytrichum piliferum). Een oud sporenkapsel houdt de omgeving in gaten (schapen). De kapsels van haarmos doen er lang over om uit te groeien - tenminste die van het gewoon haarmos.

Zeker met rijp is het een mooi onderwerp. Ik hou het in de peiling, wellicht lukt het me om er iets bijzonder van te maken.

Ze moeten nog even hun best doen en wat verder doorgroeien.

Het was erg nat op de hei. En de blaadjes die in het water verzeild waren geraakt vond ik ook wel wat hebben. Maar wat op het kleine scherm van de camera een mysterieus plaatje lijkt, valt in het groot nog vaak tegen. Dat is een kwestie van uitproberen en leren wat werkt.


Vorige week vond ik deze paddenstoeltjes, voor mij nieuw. Nu struikel ik waarschijnlijk over de soorten die ik nog niet eerder heb gezien.... maar deze trokken mijn aandacht vanwege hun bijzondere steel. Het blijken slijmsteelmycena's te zijn (Mycena rorida). De slijmlaag lijkt net glas. Bijzonder. En ze groeiden uit een afgerukte tak. Hoe hadden ze dat gedaan zonder storm? Het is trouwens een algemeen voorkomende soort.

De kleuren waren prachtig gisteren. Het wordt de hoogste tijd voor een lens met een beetje groothoek. Daar ga ik maar eens werk van maken. Iets leuks voor de kerstvakantie.

zaterdag 26 oktober 2013

Slappe knietjes

Dit is het verzameld werk van drie uitstapjes. De eerste foto's zijn gemaakt in de Hortus. Vorige keer lukte het om een schilderachtige foto te maken en ik wilde weten of ik dat kon reproduceren. Nu vallen de blaadjes ineens erg rap, dus de boom van de vorige foto was bijna kaal. In de Chinese tuin stond deze esdoorn in vuur en vlam. Perfect! En het licht viel er ook nog eens mooi doorheen. Nu nog het juiste doorkijkje vinden...


Heerlijke kleuren, al was het niet precies wat ik voor ogen had.


Dit is het! Jammer dat er geen mooier blaadje te vinden was. Blij ben ik er wel mee, want ik weet hoe het moet! Al vrees ik de komende tijd weinig met die kennis te kunnen... maar we zullen zien. Misschien dat het met mos ook wil.


Deze paddenstoel zag ik staan toen ik in een hoosbui onder een boom schuilde. Over een deel van de lamellen zit nog een vlies. Ik dacht dat het misschien een gordijnzwam was, maar dat is niet zo. Vandaag zag ik dat het gordijn van de gordijnzwam er inderdaad uitziet als spinrag. Dan zal dit misschien toch het eikenbladzwammetje zijn geweest.


Vorig jaar vond ik bij Vennebroek een verdroogde aardster en ik heb er nu opnieuw naar gezocht. Op precies dezelfde plek stonden nu drie gekraagde aardsterren, open en vers!


Ik heb geprobeerd om het ontsnappen van de sporen vast te leggen. Met een klein diafragma en een lange sluitertijd probeerde ik het te vangen terwijl ik met een stokje tegen de bol tikte. Dat lukte van geen kant. De natuur doet dit met water, bedacht ik toen, dus vandaar de plens uit mijn waterfles... niet erg subtiel, maar de sporen zijn net te zien. Het waaide ook wat te hard... Volgend jaar maar weer eens proberen - en kijken of er vroegere stadia zijn te vinden. Het staat alvast in mijn agenda!


Vanochtend ging ik naar Eext om daar in het bos en op de hei naar moois te zoeken. Het bos stond vol met kleine paddenstoeltjes. En ik dacht dat we het meeste al hadden gehad! Misschien niet onlogisch dat nu de soorten te voorschijn komen die op dennenappels en blad groeien?

Een schelpzwammetje, niet in mooi licht maar kijk eens naar die lamellen. Zijn ze niet prachtig?


Nogmaals twee paddenstoeltjes die op een dennenappel groeien. De soortnaam moet ik schuldig blijven. Het viel me nu ook weer op dat je steeds meer ziet als je er eenmaal oog voor hebt. Er waren ontelbaar veel kleine paddenstoeltjes te vinden tussen het strooisel.



De slappe knieën kreeg ik na een akkefietje met deze schapen. Ze stonden aan de bosrand met hun kop tegen een boom te schuren. Ik moest er langs en ze waren niet bang... Ze lieten zich zelfs op hun kop aaien. Dat beviel kennelijk zo goed dat ze achter me aan kwamen. Ongekend, want meestal hebben ze totaal geen interesse. Alleen... ze begonnen met z'n allen tegen me aan te duwen! En als je ooit bokkende schapen hebt gezien... Allerlei scenario's gingen door mijn hoofd. Het waren forse sterke schapen. Wegduwen hielp niet. Moest ik schreeuwen? En als ik weg zou rennen, zouden ze dan achter me aanrennen? En zou ik het dan erger maken?


Ik besloot om me toch maar uit de voeten te maken. Niet rennen, maar snel wandelen. En tot mijn opluchting was dat voldoende. Terwijl ik nog een foto probeerde te maken zag ik dat ze al weer in beweging kwamen.

Achteraf denk ik dat ze het niet kwaad bedoelden. Maar toch... Een volgende keer hou ik ze wel in de peiling!