dinsdag 26 mei 2015

Pinksteren


Licht en kleur, daar probeer ik me een beetje op te richten. Ik zie het bij anderen - sprankelende foto's met veel kleur en toch niet zwaar. Hoe doen ze dat? En kan dat met alles of zit het er soms gewoon niet in? Dit was een prachtige boom die vol hing met trosjes rode bloemen. Erachter stond een gele rododendron in de volle zon. Deze foto vind ik goed gelukt. Het licht links onderin zorgt voor het juiste evenwicht volgens mij. In de meeste foto's was het geheel veel zwaarder. De kleuren doen me wel denken aan gele vla met aardbeien...


Met de varens ben ik ook aan het stoeien geweest. Het werd pas wat toen dit lieveheersbeestje in beeld kwam. Hij liep maar heen en weer te scharrelen (naar bladluizen of ander voedsel?).


Bovenkant blad, onderkant blad - oversteekje.... Ik hoopte erop dat hij zou gaan vliegen maar het enige wat eraf kon was wat gerek en gestrek.




Deze tere witte bloesems vind ik ook erg mooi.



De bloesemtijd is al zo'n beetje over. Terwijl ik hier iets van probeerde te maken vlogen de bloemblaadjes in het rond. Mooi aan deze vind ik de oranje meeldraden.


Een klein beetje anders. Kan niet kiezen.


En waarom zie ik nooit foto's van madeliefjes? Waarschijnlijk omdat het lastig is daar iets moois van te maken. Met dauw zou het nog wat kunnen worden.



Tweede Pinksterdag heb ik 's avonds poolshoogte genomen op de hei. Die is kurkdroog. Er stond al zonnedauw - daar ga ik weer eens op af op een nevelige ochtend. Er vloog een libel maar juffers zag ik nog niet. En wat een muggen! De muggenstick heb ik gelijk opgezocht - het was niet fijn.


Overal stonden pollen ruig haarmos met bijna rijpe sporenkapsels. Ze zijn beslist mooier in de ochtend. Zonnedauw en haarmos dus, als het weer eens nevelig is.


Op tweede Pinksterdag, in een regenbuitje, maakte ik deze foto in de tuin van Borg Ewsum in Middelstum. Heel veel soorten ereprijs - prachtig om te zien. Ik vind deze wel mooi om het winterse sfeertje. Was een ongelukje maar het heeft wel wat.

Het wordt weer hoog tijd voor plaatjes met dauw! 


zondag 17 mei 2015

Wit op wit

In de Hortus bloeit nu daslook (Allium ursinum). Op Hemelvaartsdag was de lucht behoorlijk grijs maar ik weet dat het bijna altijd de moeite waard is. Met al dat wit was het misschien ook wel zo goed.

Door de camera iets te verplaatsen ontstaan er kleine verschillen in compositie. De bovenste vind ik geloof ik het mooist - al vraag ik me af of hij niet wat gecropt moet worden. De middelste is erg soft geworden (een softie).


En bij deze komt de achtergrond juist wat harder over. Hoewel er enorm veel bloemen staan om uit te kiezen is het toch niet zo makkelijk om een goede combinatie te vinden. Vaak staat er teveel omheen. Gras wurmt zich ook overal tussen. Dat pluk ik dan wel weg hoor als het zo uitkomt. Moet kunnen, alleen het gras.


Ik hou meer van landschapsformaat maar misschien is hier juist portretformaat beter.


Vandaag wilde ik weer op pad en het klaarde maar niet op. Uiteindelijk ben ik maar gewoon gegaan - het miezerde nota bene. Eigenlijk was het prachtig met al die druppeltjes al lukte het niet omdat heel mooi te fotograferen.

Een mier schuilt onder een van de bloempjes. Mieren zitten werkelijk overal! Het zal deze niet zijn geweest, maar even later viste ik er een uit mijn nek. Hij beet gemeen, het begint nu weer te jeuken. Het is vreemd dat ik altijd overal in de mieren ga zitten. En een mier is nooit alleen...

Hier had het bloempje naar de mooie schaduwen moeten wijzen - dat lukte helaas niet. Ik laat het zien omdat ik de achtergrond mooi vind - daar wil ik meer van zien.

Ik heb ook geprobeerd om wat meer afstand te nemen maar al die foto's zijn te rommelig geworden. Voorlopig ben ik klaar met de daslook. Volgend jaar weer!


Er stond ook een boom met bloesems en ik heb geprobeerd om tussen de takken door te fotograferen. Er was eigenlijk maar één bloem waarmee dat goed lukte (vandaar dat deze in alle foto's figureert), de rest was buiten mijn bereik. Deze is genomen op Hemelvaart, met de grijze lucht.

En deze is van vandaag (inmiddels gisteren), nat van de hele fijne regen. Dat vind ik wel wat toevoegen. Hier valt het licht net een beetje op de bloem. Precies goed.


Het kan natuurlijk ook zo, al zorgt de bovenkant voor iets dreigends.

Aan het eind van de middag heb ik de 100 mm lens verwisseld voor de lensbaby (sweet 50). Inmiddels was de zon erbij gekomen dus de lichtomstandigheden zijn wat anders. Als het goed is is deze foto niet overbelicht, al lijkt dat hier nu wel zo.


Ander formaat....
Eigenlijk vind ik de eerste foto met de gewone macrolens het mooist. Wat me ook opvalt is dat alle druppels zijn verdwenen. Dat is snel gegaan!

Tot besluit nog een andere bloesem. Wat ik hier mooi vind is dat de lichtvlek dezelfde vorm heeft als de bloem. En dat is puur toevallig. Alsof ze samen dansen.

Het virus heeft me goed te pakken. Als het niet lukt wil ik terug om het nog eens te proberen. Als het wel lukt wil ik terug voor meer... En zo hoort het!

zondag 10 mei 2015

Wilde Hyacint... en Grote Muur

De Hortus in Haren is momenteel mijn speeltuin. Er staat zoveel te bloeien dat het moeilijk kiezen is. De kievitsbloemen zijn al verdwenen, maar wat er nu volop bloeit zijn wilde hyacinten (Hyacinthoides non-scripta), Grote Muur (Stellara holostea) en Daslook. Met de hoekzoeker is het zoveel makkelijker om vanuit een laag standpunt te fotograferen. En ik wilde graag schilderachtige foto's maken. Met de 100 mm Macrolens erop en het diafragma open (F2.8) ben ik aan de slag gegaan. Wat was dat leuk!


Van alle hyacintenfoto's vind ik de meeste toch niet zo bijzonder geworden, afgezien van de bovenste. Met Grote Muur had ik meer succes. Net als de hyacinten stonden ze onder de bomen - dus niet in de volle zon. De zon piepte er wel voldoende tussendoor om mooi tegen het licht te kunnen fotograferen.


En als het licht dan toevallig iets meer op een bloempje viel, dan concentreerde ik me daarop. Zo fotografeerde ik helemaal in het begin ook toen er technisch veel mis ging maar ik gewoon mijn gevoel volgde. Ik stelde me dan voor dat de natuur mij aanwees wat ik moest fotograferen (als het ware).


Toch nog een hyacint, wel fors gecropt.

Hier heb ik wat met de kleurbalans gespeeld. De gele meeldraden komen zo extra goed uit (en de originele kleur vond ik niet mooi).

Tot slot nog een foto met iets meer omgeving.

Zo fotograferend (hoekzoeker erop en vast diafragma) kon ik me helemaal richten op de compositie. Dat vind ik vaak lastig, zeker als er veel meer elementen in het spel zijn. Het juiste licht had ik nu wel te pakken. Wat kun je blij worden als iets lukt! Hier kan ik weer een weekje op voort!


zaterdag 2 mei 2015

Moeilijk, moeilijk...

In mijn hoofd zit een aantal richtlijnen om te zorgen dat er iets goed uit de camera komt. Een van de laatste is nu: 'onderwerp nooit in de zon'. Het is namelijk erg verleidelijk om bloemen in de zon te fotograferen want mijn ogen vinden het mooi..... maar de camera helaas niet.
Vorige weekend was ik in de Hortus. Van heel veel fotos's is dit de mooiste, gemaakt met de Lensbaby sweet 50. In zacht licht krijg je subtiele effecten. Met te hard licht wordt het een dolle boel, vooral als je de composer scheef zet. Deze bloesem wapperde aan de boom ('geen tijd besteden aan kansloze projecten...') maar hier had ik geluk.

Vanochtend was ik bij Landgoed Vennebroek. Er hing een prachtige sfeer. Dit panorama is gemaakt met de 100 mm macrolens - een paar foto's aan elkaar gezet.

Mijn camera heeft helaas geen kantelbaar scherm en ik kan soms niet goed zien wat ik doe. Vorig week zat ik ook weer te hannesen. Daarom heb ik een hoekzoeker aangeschaft, een soort periscoopje op je zoeker. Het werkt geweldig! De bril kan zelfs af. Het fotograferen van klein spul op de grond of zelfs iets van onderaf - waar ik dus helemaal niets meer kon zien - gaat nu makkelijker. Dit is ereprijs.


Waar ik eigenlijk voor kwam waren de pinksterbloemen. Het is een lastige bloem... maar dat zeg ik geloof ik van alle bloemen! Eigenlijk heeft elk onderwerp zijn uitdagingen. Ik wilde het feeëriek hebben met een mooie achtergrond. Het sfeertje vind ik mooi - maar dit kan beslist beter.

Het is voor het eerst dat ik hier Canadeze ganzen met jongen zie. Het drietal dat andere jaren rondscharrelde heb ik nog niet gezien - die zijn gemerkt. Dit moet een ander stelletje zijn. Zo leuk, die eigenwijze kleintjes.


Verder met de pinksterbloemen tussen het gras. Hoe maak je hier nou iets speciaals van?


Toch ook nog maar heel dicht erop met F2.8 - zo krijg je dus een heel zacht plaatje. Vind ik wel mooi zo.


Maar wat ik eigenlijk zocht is iets in deze richting - en nu hoop ik dat ik nog een kans krijg om dit nog eens te proberen. Dit is veel te rommelig. En dat spinrag leek me mooi, maar het is net een waslijn zo dwars door het beeld. Ik heb met de kleurbalans gespeeld en vind dit effect wel wat hebben. Nu nog een harmonieuze compositie.

Zo in het begin van het seizoen moet ik eerst weer op gang komen en door schade en schande wijzer worden. Ik ga maar eens een journaal aanleggen zodat ik volgend jaar die eerste fase over kan slaan. Hoop ik... want steeds je aandacht erbij hebben is ook best moeilijk - het is zo lekker om er op los te fotograferen. Nog zo'n verleiding.

zondag 19 april 2015

Lensbaby

Er moet iets veranderen dacht ik bij mezelf - ik wil iets anders proberen. Niet dat al mijn foto's lukken en dat er niets te proberen valt met de lens die ik heb (want hij is geweldig) maar het voelt alsof ik steeds hetzelfde rondje maak. Er zijn steeds minder verrassingen. En er zijn allerlei manieren om daar uit te komen, dat weet ik wel... Maar de simpelste manier voor mij was: een nieuwe lensje. En toen ik weer eens over de website van Andrea Gulickx dwaalde wist ik het. Ik ga een lensbaby kopen! Het is de composer pro met sweet 50 geworden - een goede lens om mee te beginnen - met natuurlijk macroconverters.

Gisteren was het een prachtige dag. Om half 8 was ik op de hei - popelend - het was nog wat nevelig en het mos was berijpt. Om te beginnen was mos niet zo'n handig onderwerp. Er stonden ook veel kleine lariksstruikjes met druppels. Een vreselijk strakke plant. Maar... zelf van iets straks kan deze lens nog iets zwierigs maken. Toen ik dat zag werd ik blij. De foto's zijn niet echt geweldig - dus die laat ik maar niet zien. Na wat geprobeerd te hebben wist ik dat ik andere onderwerpen nodig had. Vlug naar huis dus en hup, naar de Hortus!

Mijn idee was om allerlei ontluikend blad te fotograferen. Hoefde ik ook niet op de knieën... en kon ik mijn wat nettere broek aantrekken. Nou ja, binnen de kortste keren lag ik weer op de grond natuurlijk. Overal stonden bosanemoontjes en die zijn toch wel erg leuk om op te oefenen.


Het moeilijkste met dit lensje is om goed te focusseren. Maar eerlijk gezegd, als ik met mijn 100 mm lens uit de hand met F2.8 en bovenop mijn onderwerp scherp wil stellen, zit ik er ook vaak naast. De enige complicatie nu is dat je de sweet spot moet zien te vinden.

Ik had mezelf al ingeprent dat het misschien helemaal niets zou worden de eerste keer en dat dat dan maar zo was... Maar eerlijk gezegd, ik heb genoten van het fotograferen en het uitproberen en de verrassende resultaten. Niet alle begin is moeilijk..... dus!

zondag 12 april 2015

Speenkruid


Na lange tijd maar weer eens naar Vennebroek en De Braak geweest. Sinds daar van alles is omgehakt heb ik de lol er een beetje af. Het is wel de enige plek waar ik bosanemoontjes weet te vinden en juist nu wilde ik graag het gras in (en niet de hei op). Ik kreeg er geen spijt van. Niet vanwege de bosanemonen, want dat ging me niet zo goed af, maar door het speenkruid (Ranunculus ficaria).


Toen ik ze zag staan dacht ik, wat met bosanemonen kan moet met speenkruid ook kunnen! Het licht viel er zo mooi in. En met speenkruid hoef je minder bang te zijn dat je er bovenop gaat liggen... vind ik tenminste. Speenkruid en anemonen behoren beide tot de Ranonkel familie. Dat ze op elkaar lijken is dus geen toeval.

Ik had altijd moeite om van speenkruid een leuke foto te maken. Geel is lastig. En 's ochtends vroeg zijn ze ook nog niet open. Maar inmiddels was het al half elf en kennelijk warm genoeg.

Achteraf had ik wat beter mijn best moeten doen want de omstandigheden waren ideaal. En als ik naar mijn foto's kijk dan zie ik dat ik niet goed heb opgelet (zeur, zeur). En dus toog ik vanochtend nogmaals richting De Braak. Maar alle bloempjes waren nog dicht (nog te koud) en ze stonden in de volle zon - dus dat werd twee keer niks.

Deze is wellicht wat te druk.

Als het moment zich aandient moet je hem wel plukken! Licht is veranderlijk en omstandigheden variëren van dag tot dag. Wat ik nu wel weet is dat speenkruid zeer de moeite waard is. Ik zal daar een volgende keer niet meer zo aan voorbijlopen met het idee: 'geel... dat wordt niks!'

zondag 5 april 2015

Goede vrijdag 2015

Twee jaar geleden alweer maakte ik deze foto's van gedrongen kantmos. In afwachting van betere opnames heb ik ze nooit geplaatst. Nu dit toch een ratjetoe blog wordt, kunnen ze er mooi bij. En ik vind het zulk leuk spul, vandaar.

Alles was heerlijk fris door de regen (d.d. 14 april 2013 alweer!!). Veel lentegroen is er nog niet, wel zag ik kleine slakjes op een vermolmde boomstam die zich tegoed deden aan mos. Door de lens zag ik ook de knopjes van het gedrongen kantmos (Lophocolea heterophylla). In mijn herinnering waren ze groter, misschien heb ik er al een paar keer overheen gekeken.


Uit de hand fotograferen lukte niet (niet dat ik met mijn hand kan fotograferen, dat zou wat zijn!) en dus werd het stapelen: de pittenzak op de fototas half tegen de boomstam omhoog.




De zwarte knopjes barsten uiteindelijk in vieren en daarbij slingeren spiraalvormige cellen (elateren) de sporen naar buiten. Ik heb daar vorig jaar iets over geschreven. Ik wilde de knopjes naast de rijpe kapsels fotograferen maar kon er geen vinden.


Het blad van gedrongen kantmos bestaat uit twee rijen blaadjes in een plat vlak. De blaadjes hebben een halvemaanvormige uitsparing die naar de top toe verdwijnt.

Zover de foto's uit het archief. Op deze goede vrijdag was het hier prachtig weer. Rustig en zonnig. En dan is het heerlijk om door het bos te struinen op zoek naar kleine schatten. Thuis blijken de foto's dan nog wel eens tegen te vallen maar dat mag de pret niet drukken.

Mos met dauw, daar moest ik even met mijn neus bovenop. De grond kan zo lekker ruiken. Het is geen geweldige foto maar het staat voor een frisse lenteochtend met dauw. En ik zie er opeens een eierdopje in...

Het bleek het grijs kronkelsteeltje te zijn waarin talloze sporenkapsels verstopt zaten - nou... verstopt.... Ik vroeg me af waarom er heel vaak rode dekseltjes, randjes e.d. aan mos zitten. Moet iemand dit zien? Of is het 'toeval'. Mossen kunnen geen water vasthouden en zijn meesters in het vangen van wat er dan wel is - de kleurloze glasharen hebben hier talloze dauwdruppeltjes verzameld. De rode kleur zou iets met bescherming tegen uitdroging te maken kunnen hebben. Wie een mooi filmpje over mossen wil zien moet hier even kijken 'Pflanzenreich Moose'

Vaak zijn er onderweg kadootjes te vinden. Zo vond ik dit hazenpootje. Heel iel en dun stond hij in een stuk omgewoelde aarde. Ik hoop tenminste dat het gewoon zand was... Helaas was er weinig kleur in de achtergrond te bespeuren. Met wat gedraai en mijn hoofd op de grond, kon ik wel het licht vangen. Later bedacht ik dat ik zelf voor wat kleur had kunnen zorgen, maar toen was ik alweer thuis!

En nog een foto vanonder de hoed.

De volgende stop was de kraaiheide, die rond deze tijd bloeit. Het is kleurig, maar strak. Maak daar maar iets moois van. De planten zijn eenslachtig - dus mannelijke en vrouwelijke bloemen op verschillende planten. Dit zijn de mannelijke bloemen. Ik moet dus toch eens kijken of ik de vrouwelijke bloempjes kan vinden. De vruchten ervan heb ik wel gezien.



In juli 2014 vond ik deze bessen. Nu zag ik er een paar, uitgedroogd en zilvergrijs. Dat waren dus de vrouwelijke planten. Daar moet ik nog eens goed kijken waar de stampers zitten.


Mooie rode meeldraden - deze zijn bijna rijp.


Er groeide ook rendiermos. Door de lens zie je details die je met het blote oog makkelijk over het hoofd ziet. Zo vielen ineens de gaatjes in midden in de vertakkingen op. Het zijn 'open oksels'. Nog nooit van gehoord.

In de plas zag ik padden zwemmen. Twee jaar geleden (Paddentrek) had ik het geluk dat ik in het bos was terwijl de padden op weg waren naar het water. Een zeldzaam mooi moment. Ik heb het idee dat ik nu alweer te laat ben, maar misschien trekken ze alleen 's avonds? Het zat er niet vol mee en verschillende mannetjes zwommen nog verwachtingsvol (of wanhopig) rond. Deze foto heb ik flink bewerkt om het stel zichtbaar te maken. Ik heb toch nog maar een polarisatiefilter besteld. Daar wil ik sowieso nog mee experimenteren.

Bij wijze van toetje nog twee stereofoto's. Je moet kunnen scheelkijken om het effect te kunnen zien, maar probeer het niet te lang anders krijg je hoofdpijn! Hier staat uitgelegd hoe het werkt: Stereo-kijken

Nou, dit was het even. Ik hoop dat het morgenvroeg goed weer is, dan neem ik het er nog even van.

Voor iedereen die dit op tijd leest: een hele fijne Pasen!