zaterdag 30 januari 2016

Muurbloempjes

Januari is een goede maand om mos te fotograferen. Vooral na een mistige koude nacht. Het is overal te vinden maar ik ging naar de rotstuin in de Hortus. En daar stond het gewoon muursterretje (Tortula muralis). Gewoner kun je het niet krijgen! Die dag lagen er nog sneeuwresten en de zon scheen fel. Wat ik hier wel leuk vind zijn de lichtbolletjes die van de rots af lijken te buitelen. Achteraf is het nogal grijs, niet zo'n wonder in een rotstuin. Verder naar onder staat nog een kleurrijke variant.

Ik zie hier twee figuurtjes die zich aan elkaar vastklampen. Maar je kunt ook zeggen: twee sporofyten en een druppel dauw... Hier schoot mij te binnen wat ik afgelopen jaar heb geleerd: achtergrond, achtergrond, áchtergrond! De enige kleur in mijn achtergrond was een struik met rode besjes. Helaas was de hoek waaronder ik dat erin kreeg niet gunstig. En dit heeft toch ook wel wat.



De gesteelde haarmuts (Orthotrichum anomalum) was ook van de partij. Hij stond, nog in zijn eentje, te glimmen in de zon... de blije eikel.


Het licht was fel en soms levert dat best mooie plaatjes op. Een hele optocht daalt de helling af.

Omdat één mosje ook maar alleen is heb ik de twee foto's gecombineerd. 


En zo kan het ook. En nu is het maar net wat je fantasie hiervan maakt. Ik kan er van alles in zien, maar ja... dat ben ik.



Al glibberend over de ijsresten kwam ik bij de knoppen van een lis.



Ik prees me gelukkig dat ik de enige was in de hele Hortus. Volgens mij heeft niemand gezien hoe ik bijna in de knoppen kroop om die druppels te fotograferen. Een paar bloemen waren al uit en het blauw en geel met al die druppels en die zon... prachtig! Ik wilde dat heel graag een beetje artistiek fotograferen en dat lukte maar niet.

Ik probeer dan snel foto's te maken zonder veel denken om zo gevoelsmatig composities te maken. Ik had gewoon teveel in beeld. Om een idee te geven twee uitsnedes. Het had zo mooi kunnen zijn...



Die haartjes rechts die zo mooi oplichten. Daar smul ik van, van zulke details.

De mossen op steen vond ik nogal kleurloos en dus heb ik de kleuren aangepast. Voor mij hoeven kleuren niet natuurlijk te zijn. Bij anderen vind ik juist onwereldse kleuren heel erg mooi. Hoe zij dat doen weet ik niet. Dit heb ik gedaan met photoshop: selectieve kleur.




Ook in deze foto vind ik het blauw mooi.

Als je op de eerste foto klikt komen ze groter en mooier in beeld. Ik hoop tenminste dat het werkt want ik heb zo zitten prutsen met het uploaden. Dat zie je pas als het online staat.
Allee, tijd voor de warme hap. Als ik met foto's bezig ben bestaat er geen tijd.




zaterdag 16 januari 2016

Laagjes


Nu had ik er eens profijt van dat ik niet gauw iets weggooi. Een mislukte foto neemt immers niet zoveel ruimte in. En je kunt nooit weten! Het uitproberen van meerdere lagen op een foto is enigszins verslavend. Ik moet me 's avonds wegrukken van het scherm. Van alle projectjes deze week is dit mijn favoriet, een paddestoel in een storm.


Of deze, in de wolken.


Een laagje gras pepte deze foto helemaal op.



De foto's van blad vind ik erg mooi als extra laag. Ik ga meer verzamelen als het er weer is. Klein en fijn met zachte contrasten heb ik nodig.


Maar zo kan het ook. Kwestie van smaak.


Een heel andere sfeer, alsof de sprinkhaan voor een doek met waterverf hangt. Het ruwe komt door een foto van gladde schors.


Tot slot een kikkertje (eigenlijk drie kikkers als je goed kijkt).

Alle lagen zijn van eigen foto's. Door uit proberen krijg je vanzelf voorkeur voor bepaalde structuren (blad is mooi, en fijn gras). Mijn voorraad is nog beperkt - veel van hetzelfde. Wat ook leuk kan zijn is water in allerlei vormen. Maar dan zo dat het opgaat in de foto. Eens even denken hoe ik dat ga doen..

Als je op de foto's klikt komen ze groter en mooier in beeld.

En ondertussen valt buiten ook een laag...
sneeuw!

zaterdag 9 januari 2016

Oud en Nieuw


Op het blog van Kathleen Clemmons las ik over het toevoegen van textuur aan foto's. De resultaten vond ik erg mooi dus dat nodigde uit tot experimenteren. Het idee is heel eenvoudig: je kopieert een laag met een mooie textuur op je foto, kiest zacht licht voor het overvloeien en dan maak je de laag deels doorzichtig - naar smaak. Mijn eerste experiment is nog vrij tam. En je kunt afvragen of het nou zoveel toevoegt - het origineel is ook wel aardig.


Maar ik heb het afgelopen jaar vreselijk veel foto's van bloemen gemaakt en de meeste zijn vrij saai - je hebt het in één oogopslag gezien. Goed basismateriaal dus. Nu had ik alleen nog foto's nodig met een geschikte structuur. Je kunt van alles nemen: stof, hout, steen, boomschors en gaandeweg bleek dat de mogelijkheden eindeloos zijn - het resultaat is soms verrassend mooi. 

De rode bloem bevat een laag schors en dit juffertje in 't groen bevat een structuurlaag die bestaat uit bladeren. 

Het is deze foto die ik eigenlijk op zich ook wel mooi vind. Er is niets om je aandacht echt op te richten maar toch heeft het iets heel zachts met mooie details.

Hoeveel foto's ik wel niet heb gemaakt van anemonen dit jaar. En meestal werd het niet zoals ik voor ogen had. Nu kwam goed van pas dat ik niet gauw iets weggooi....  Deze is op zich niet zo interessant om te zien, maar met een laag die bestaat uit een foto van steen, heeft het iets speciaals gekregen.




Al gauw bleek dat je ook lagen kunt stapelen. Verrassend hoe de kleuren van de verschillende lagen met elkaar mengen. Hier word ik blij van!

Het is altijd heerlijk als iets nieuws meteen zo 'pakt' dat je er niet mee op kunt houden. Voorlopig vermaak ik me wel even, totdat de eerste bloempjes zich weer aandienen!

Tot besluit nog deze spin...

zondag 8 november 2015

Schimmeltje

Even een zijpaadje. In het bos zat op sommige plekken het mos onder een witte poedersuikerachtige laag. Hierboven is het wel heel erg. Het lijkt wel kerst! Door de lens werden kleine draadjes met een pluimpje zichtbaar. Het leek het meest op een schimmel, maar was dat ook zo?


Op een plek waar het ook onder zat vond ik ze ook op sporenkapsels. Hier kun je mooi de afzonderlijke structuurtjes zien: draadjes met pluimpjes en allemaal even lang.

Om iets meer te weten te komen heb ik ze met een lichtmicrosocoop bekeken. De foto is geen topper maar het laat denk ik wel zien waar het om gaat. Je ziet een schimmeldraad met wat vertakkingen. Het preparaat zat vol met de ovale structuren met drie dwarsschotjes. Bij het pijltje is dat vaag te zien, in het microscoop was het duidelijk zichtbaar. Ik dacht eerst dat het sporen waren maar schimmels kunnen zich ook ongeslachtelijk voortplanten via zogenaamde conidiosporen. Dit zijn vermoedelijk conidiosporen van een ascomyceet.

Een zoektocht op internet bracht me bij het ascomyceten-project van de Nederlandse Mycologische Vereniging. Daar staat een determinatiesleutel, maar die gaat alleen over schimmels met sporen.

Dit schimmeltje zag ik ook op ander mos (zie hier (foto 15)) en altijd wit. Hier houdt mijn zoektocht op.



Verder vond ik nog deze witte coconnetjes van de kleine boskogelspin (Paidiscura pallens) aan de onderkant van een afgevallen eikenblad. Een paar jaar geleden zag ik ze voor het eerst en kon ze toen niet thuisbrengen. Met het vermoeden dat het om een spin ging en de juiste zoekwoorden lukte het nu wel. Opvallend aan deze cocon zijn de puntjes die maken dat het op een Sputnik lijkt (zoals iemand on internet het omschreef).



Deze foto is begin november 2012 gemaakt. De coconnen kunnen talrijke kleine spinnetjes huisvesten. Mooi hoe hij is vastgezet met een draadje. Trouwens... hoe zou de spin die vorm erin krijgen? Met hulplijntjes??

Tot slot ...




... vond ik ook deze oude 'eierdopjes' aan de onderkant van een stukje schors. Een detail uit deze foto laat zien dat in elk eitje een beestje moet hebben gezeten.


Ze voelen plastic-achtig aan, vandaar dat ze nog redelijk waren behouden. De vorm is echter zo gewoon dat er niet op te zoeken valt. Geen idee wat hieruit is gekropen.

Ik heb er echt schik in om dingen uit te zoeken. Het is altijd weer kicken als het lukt. Soms lukt het ook niet... of een paar jaar later!


zondag 1 november 2015

Tengere beukentaailing



In vorige jaren zag ik ze bijna niet en nu struikel ik erover: de tengere beukentaailing (Marasmius setosus). Onder de nieuwe bovenlaag van beukenblad liggen de wat oudere zompige blaadjes. Daar wonen hele families. Het mooie van dit paddenstoeltje is dat hij zich in allerlei bochten wringt en zo iets menselijk krijgt.

Toen ik deze foto zag had ik zin om er wat meer mee te experimenteren. En nu, nu het alweer te laat is zie ik alweer meer mogelijkheden. Zo gaan die dingen...

Zo'n scheve horizon is misschien niet zo geslaagd, toch heeft het wel iets - die twee op de uitkijk.


Deze zijn wel héél erg klein. Ze lijken een lange tocht over de bergen te maken.

Vul zelf maar in: zie je een grotendeels onscherpe foto en een te kleine taailing... of zie je wat ik zie?

Een heerlijk plekje om uit te rusten...

Zwoegen in de brandende zon...

Of onderweg in de woestenij.

De taailingen groeien op losse blaadjes en zijn overal neer te planten. Nu vraag ik me dus af waarom ik niet iets met water heb geprobeerd want dat heb ik altijd bij me. Volgende keer maar weer om denken.
Het is natuurlijk een kwestie van smaak of je dit mooi vindt - het prikkelt mijn fantasie in ieder geval.

Ik heb ook wat meer informatie kunnen vinden over de schimmel die ik overal zie - dat komt de volgende keer.

(Als je op de eerste foto klikt komen ze groter en mooier in beeld)

dinsdag 27 oktober 2015

Plaatjes - op twee na


Een weekje alle tijd om te fotograferen en door de bossen te struinen. Paddenstoelen zijn er nog volop, gelukkig. In de eerste foto heb ik het zachte licht kunnen vangen. De groene kleur komt van een paar blaadjes erachter. Toch iets geleerd!

Langs het pad stond deze mooie paddenstoel met zijn plaatjes fier omhoog. Mijn oog viel erop omdat het licht er zo mooi doorheen schijnt. De omhoog stekende steeltjes en de rode kleur maken dat deze foto me aan gekookte peertjes doet denken (lekker!).

De namen van al dat moois moet ik veelal schuldig blijven maar dit is geloof ik een melksteelmycena.

Ook zag ik de tengere beukentaailing (Marasmius setosus). Tijdens het scherpstellen verscheen daar ineens een springstaartje. Hier zijn twee foto's gecombineerd om beide in focus te krijgen. Het lijkt of ze een wedstrijdje doen.

Een schimmelige honingzwam in de jungle.


Van deze heb ik er veel - kleintjes tussen het blad.


Vandaag was het de hele dag grijs en mistig. Dat is niet zo erg, het licht is dan mooi zacht. Ik besloot naar Vennebroek en De Braak te gaan. Bij De Braak was veel te zien, onder meer deze prachtig gevormde .... mycenas? Bij de voet van de kleinste zie je een wit vlekje...


... dat zijn deze tengere beukentaailingen (die ik nu overal in grote getale zie!). En - wie schetst mijn verbazing - alweer een springstaartje. Hij bleef doodstil zitten en zo te zien zit hij daar al een tijdje (springstaartjespoep?). Deze foto is ook weer een combinatie van drie.


Dit is mijn ding: één kleintje in een kolkende zee van bladeren.


Deze inktzwam stond te dringen tussen allerlei ander paddenstoelen. Hij is nog mooier met zijn hoedje iets uitgevouwen. Misschien moet ik morgen nog even terug gaan. Hoe snel gaat zoiets?


Veel paddenstoelen gaan zo op in de achtergrond dat je ze pas ziet als je er met je neus bovenop staat. Het lijkt me de rechte koraalzwam.


Ik wilde wel iets doen met bokeh en rare schaduwen. Mwah...

En hier heb ik het gevoel op een bed van mos te liggen - wat wel heerlijk is. Verder is hij vrij gewoontjes en de bovenkant is wat krap. Maar toch hoort hij erbij.

Tot slot deze rare zwammetjes die ik volgens mij al eens heb gezien maar hoe heten ze ook alweer? In de grote paddenstoelengids heb ik ze niet kunnen vinden. De naam was heel toepasselijk weet ik nog, maar dat geldt voor veel paddenstoelen. 

Op twee na dus allemaal plaatjeszwammen. 

En dan heb ik de lensbaby nog niet eens uit de tas gehad. Nog veel te proberen!

Als je op de eerste foto klikt komen ze groter en mooier in beeld.