zaterdag 13 september 2014

Eén

Dit druppeltje krijgt zijn eigen podium.

donderdag 28 augustus 2014

Tijd voor iets anders

Vandaag vieren Groningers het Gronings Ontzet - dat betekent voor mij een dagje vrij. Dus heb ik vanochtend van het zalige weer kunnen genieten in het bos: op jacht naar paddenstoelen. Maar eerst nog een paar foto's van een koraaljuffertje dat ik twee weken geleden snapte. Ze vond het niet leuk dat ik het statief vlak voor haar neus opzetten.

 En draaien hielp niet.




In de hei vond ik ook nog een tijgerspin. Vorig jaar heb ik ze niet gezien en nu al drie! Wat ik mooi vind in deze foto zijn de zachte lichtbollen in de achtergrond.

Tot slot nog een foto van de zonnedauw. Ik merk dat ik zin heb in iets anders.....

De paddenstoelen zijn dit jaar vroeg en dus werd het tijd om poolshoogte te nemen bij de aardsterren. Dit jaar hoop ik het vroege stadium te vinden - als ze tenminste weer op dezelfde plek komen. Er was nog niets te zien. In het bos vond ik wel deze eikenbladzwammetjes (denk tenminste dat ze dit zijn). Het is nog wat somber zonder het vurige oranje van afgevallen blad maar ik had de smaak meteen te pakken.

En vanochtend zag ik mijn kans schoon om even bij Drouwen het bos in te gaan. De roodbruine slanke amaniet (Amanita fulva) is altijd een van de eerste. Hij valt ook goed op. Deze heeft zich net uit de bosgrond omhoog gewerkt.

Ook vond ik deze trechtervormige paddenstoeltjes. Het zou de valse hanenkam (Hygrophoropsis aurantiaca) kunnen zijn. Ik wilde de lamellen er scherp op hebben maar dat is niet helemaal gelukt. En dat met f13. Dat is altijd weer uitproberen met paddenstoelen - veel of weinig scherptediepte. Dit voldoet net niet helemaal. Maar daar kom je dan thuis pas achter.

Even verderop stond dit eekhoorntjesbrood (Boletus edulis). Een vers exemplaar dat nog niet door de slakken is ontdekt. Voor het eerst deed mij de onderkant aan rijzend deeg denken.

Langs het fietspad trof ik vorige jaren porseleinzwammen. Misschien waren die ook al te vinden... Toen zag ik dit zwammetje! Wat een geluk. Ik dacht dat ik eindelijk het hazenpootje had gevonden. Zo'n prachtig fotogeniek paddenstoeltje. Het is hem niet volgens mij - misschien het plooirokje?

Om deze uitgebreid te kunnen fotograferen moest ik wel de opmerkingen van voorbijgaande fietsers weerstaan. Het blijft gênant, maar ja... alles voor een mooie foto!

Het overkomt me nog (te) vaak dat ik thuis denk: ik had meer zus of zo moeten doen. Waarom heb ik daar niet aan gedacht? Dus: groot en klein diafragma proberen en alle richtingen uit; goed kijken en veel foto's maken. Met iets meer scherptediepte wordt ook de structuur van de hoed zichtbaar. Die is werkelijk prachtig!


Ik ben er wel blij mee. Uiteindelijk bleek het paddenstoeltje - het was er ook maar één - los te liggen zodat ik hem kon optillen. Het was niet mogelijk om het goed stil te houden. Deze is nog aardig gelukt. Prachtig die lamellen - die trouwens allemaal tot aan de steel doorlopen. Toch geen plooirokje?

Wat mij betreft is het paddenstoelenseizoen geopend. Het liefst maak ik wat feeërieke foto's en ik denk dat ik weet hoe ik dat moet aanpakken. Nu hopen dat er veel kansen komen om dingen uit te proberen !

woensdag 6 augustus 2014

Pieken en dalen

Het Watermolenveen na een heldere nacht. Dit is een panorama van een aantal foto's. Je ziet dat de toppen van de bomen net worden verlicht door de opkomende zon. En ja... het was een prachtige ochtend met nevel over de velden. Ik kan daar enorm van genieten (even in het groot bekijken, is mooier).

Dit is het stukje waar de juffers in het gras zitten. Het gras heet bochtige smele (Deschampsia flexuosa). Hoe kon ik dat vergeten... ik vond het altijd zo'n grappige naam. Bovendien zitten er bochtjes in het gras. In het bos liggen veel bomen om. Ze zijn gesneuveld tijdens een van de laatste stormen.

De vorige keer ging het fotograferen zo perfect. Ik dacht dat het nog even dunnetjes over te doen. Maar vaak gaat zoiets met ups en downs. Niet teveel verwachten... dan valt het ook niet tegen.

Al heel lang wil ik een mooie close-up maken van ogen met dauw. Daarvoor heb je een statief nodig en veel scherptediepte (lange sluitertijden). Het mag dus absoluut niet waaien. Ook het juffertje moet zich gedeisd houden en het liefst natuurlijk met allemaal kleine druppeltjes op haar ogen. Ik vrees dat ze al vrij snel beginnen te wrijven zodra de temperatuur het toelaat. Vandaar ook dat er soms enorme druppels aan de poten zitten (vermoed ik). Nou ja, ik vind het nog best een mooi plaatje zo. In de vleugels zijn de bruine pterostigma's te zien. Dit is weer een gewone pantserjuffer (Leste sponsa).

Behalve juffertjes zat er nog meer verstopt in het gras: zwarte vliegen...


... maar vooral ook sierlijke gaasvliegen: het goudoogje (Chrysoperla carnea). Hier heb ik geprobeerd om door het gras heen te fotograferen. Helaas zat er toch nog iets voor de lens. Omdat ze zo'n prachtig kleedje krijgen met dauw, wilde ik dat nog eens overdoen.


En hoewel ik dacht dat het goed gelukt was... thuis vond ik het allemaal nogal tegenvallen. De sfeer ontbrak in de foto.


Terwijl ik hier een tijdje geleden toch vreselijk blij mee zou zijn geweest.
Erg is dat toch... Soms moet het ook even liggen om het met een frisse blik opnieuw te bezien.


Hier is de achtergrond egaal geworden. Waarom viel me dat ter plekke niet op?


Na de gaasvlieg ben ik rond gaan neuzen naar andere onderwerpen, inmiddels hongerig nam ik eerst een lekker plakje (Groninger!) koek. Terwijl ik al etend wat heen en weer liep zag ik ineens dit blauwtje. Een kadootje! Ze hing heel stil, evenwijdig aan de grond aan pitrus (?). Uiteindelijk heb ik het statief er maar bijgezet.

De achtergrond is de bodem. Het licht streek net langs de druppels op haar vleugels. Het is een vrij somber plaatje geworden maar dat kon niet anders. De achtergrond maakt het een beetje goed met het toefje roze en oranje van de dophei en nog wat andere schakeringen. Ik ben blij met elk blauwtje dat ik nog vind. Ik heb ze dit jaar gemist.

Na dit succes (dacht ik) mocht ik wel weer druppels fotograferen van mezelf. Het leek me aardig om van alle soorten spinrag een plaatje te maken. In theorie leuk, in de praktijk vrij saai. Dit vond ik dan wel weer grappig. Het is een web vlak boven de grond waarbij netjes om het mos is heen gewerkt. Als een oude boom die midden in een nieuw huis mag blijven staan.


Degene die voor het eerst knikkers heeft gemaakt van glas heeft hier misschien zijn inspiratie vandaan gehaald. Onder sommige hangmatten hingen spinnetjes. Het leek me leuk om ze vanonder het web te fotograferen maar dat was niet te doen. Dan had ik eerst een kuil moeten graven.


Vervolgens heb ik me nog even op de struikhei gestort (Erica tetralix). Lastig spul - want er zit altijd wel een scheef sprietje tussen in de achtergrond. De kleuren zijn wel heel prachtig. Daar ga ik misschien toch nog eens beter mijn best op doen. Dit zijn allemaal uitsneden. Nou ja, wat is daar eigenlijk mis mee Kram?

Nog een fris plaatje. Druppels, daar word je blij van.

Bijna bij de auto moest ik dit juffertje nog even op de foto zetten. Nu viel me op dat ze toch wel goed zijn gecamoufleerd ook al steken die bolle ogen altijd mijlenver uit. Even wegkijken en ik kon haar haast niet terugvinden.

Al met al vind ik het toch wel een leuke serie geworden. Het moeilijkst vind ik het om een foto te maken waar veel aan te beleven is, die sfeer heeft én waar je niets van af hoeft te snijden. Daar streef ik naar. Maar als dat niet lukt moet je ook een keer tevreden zijn... en daarna weer je lekker op pad om het nog beter te doen.


vrijdag 1 augustus 2014

Gelukt!



Na gisteren stond ik te popelen en vanochtend was het wéér nevelig met een zonnetje. Zouden ze in het gras zitten, dacht ik nog.... en toen zag ik haar al hangen. Ik heb er heel veel gemaakt van dit juffertje. Ik meende altijd dat de dauw het ze onmogelijk maakte om te vliegen maar het is de temperatuur. Als het maar even kan wordt er gepoetst en met de vleugels geslagen. Maar tot die tijd kun je prachtige foto's maken.


Even vanuit een andere hoek om de vleugels te laten zien. Dit lijkt me de gewone pantserjuffer (Lestes sponsa).

Met deze foto's ben ik heel erg blij!

donderdag 31 juli 2014

Opklaringen :)

Misschien de mooiste vondst van vandaag. En toen ik het eenmaal gezien had, zag ik het overal. Het lijkt een klein nestje en het zal wel van een spin zijn. het was me nog nooit eerder opgevallen. Bij een volgende gelegenheid wil ik er meer foto's van maken, het is zo sierlijk.

Dit is het rag van een spin die hangmatten maakt (in elkaar ragt, zou je haast zeggen). De hei hangt er vol mee en ik kon het niet laten om de druppels te fotograferen. Nou ja, je moet ervan houden...


De omstandigheden waren perfect vanochtend: opklaringen en nevel. Maar je moet snel zijn 's ochtends want te fel licht maakt alles hard. Vanochtend ontdekte ik dus dat in het sierlijke gras ook van alles verstopt zat, maar inmiddels stond de zon al vrij hoog. En ook de wind had er weer zin in.

Ik kon mijn geluk niet op toen ik ook nog een blauwtje zag zitten.


Ik heb er heel veel foto's van gemaakt. Lastig...


Ze hing scheef en niet erg stabiel. Het was de bedoeling om de héle vlinder in focus te hebben...


Hier is dat helaas niet gelukt, maar ik vind dit sfeertje zo mooi.

Ik kon er naar hartenlust omheen draaien. Jammer dat er wat gras voor zit, dat zie je dan thuis pas. Of ben ik een kniesoor.

Afijn, een volgende keer ga ik dus meteen naar het gras. Misschien morgen al, als het een beetje afkoelt vannacht. We zullen zien. Dit is echt vakantie voor mij - vroeg op pad kunnen en weten dat daarna niets meer hoeft.


maandag 28 juli 2014

Druppels

De zonnedauw is nu op z'n hoogtepunt en iedere keer als ik er voorbij kom doe ik een poging. Soms zit er dan iets moois tussen wat naderhand niet te reproduceren is. Dit is een detail, want zelfs met de camera erbovenop is dit maar een deel van de foto. Ik heb sindsdien geprobeerd om nog zo'n plaatje te maken, maar zo zacht krijg ik het niet meer. Raar is dat toch. Zo verging het me in het begin altijd - 'hoe heb ik dit gedaan?'

En zo ben ik nu ook weer juffertjes aan het fotograferen. Hier door wat bladeren heen, waardoor de voorgrond wat wazig is. Dit was aan het eind van de middag maar het liefst fotografeer ik 's ochtends natuurlijk!

Voor zondagochtend was mist voorspeld en dat was genoeg motivatie om weer eens extra vroeg op te staan. En mistig was het! Toch was het door de warme nacht minder nat dan ik had verwacht. Sommige juffertjes vlogen al. Dit is een koraaljuffer (Ceriagrion tenellum). Ze heeft zelfs haar ogen nog niet drooggewreven.

Zelfde juffertje. Mijn aanwezigheid veroorzaakte wel wat onrust. Ik voelde mij als een olifant in een porseleinkast met mijn grote stappers tussen dat fijne spul.

Ook rood, maar geen rode ogen. Dit moet een vrouwtje zijn die, in tegenstelling tot het mannetje, niet altijd helemaal rood is. Er bestaan verschillende tussenvormen.


Er vlogen ook veel pantserjuffers. Dit is een vrouwtje (houtpantserjuffer?). Ik had het statief mee en heb het hier gebruikt, maar het begon lichtelijk te waaien. Ze wiegde mooi heen en weer door mijn beeld. Goed excuus om toch maar lekker uit de losse hand te fotograferen, al vind ik dit toch wel de mooiste foto... Met een beetje geduld wil het wel. Maar ja...


Mannetje van de gewone pantserjuffer? Als je de naam erbij zet moet het wel kloppen natuurlijk. Ik kom er alweer helemaal in om - pterostigma's, schoudernaadstreep, berijping... het is wel een mannetje! Ik zal het nog eens helemaal uitpluizen.


Nog een pantserjuffer... De zon wilde er maar niet bijkomen. Aan de ene kant maakte het dat makkelijker - maar ik had graag wat sprankelender foto's willen maken. Lukt vast nog wel voor mijn vakantie ten einde is (inderdaad, vakantie ;)).


Dit is een onfortuinlijk koraaljuffertje. Ze hing doodstil - heel verstandig. Ik heb haar eruit gevist en hoop dat ze het heeft gered. 'Hij' moet ik zeggen.


Dit is dan weer een 'zij'. Een variant die niet helemaal rood is. Wat bijzonder is zo vroeg, als het nog heel stil is, is het geluid van de vleugeltjes van talloze juffertjes die alvast proberen te vliegen.

Even een ander plaatje tussendoor om een idee te geven van de sfeer. De zon wilde er niet door komen. 'Zo lijken de juffertjes ineens héél klein!' had ik eerst geschreven. Bij nader inzien heb ik eigenlijk het omgekeerde gevoel: de planten lijken enorm!


En alsof het nog niet gevaarlijk genoeg was met al dat spinrag en die plakkerige zonnedauw - hing daar een vette tijgerspin in een enorm web. Het web heeft extra versterking - de witte zigzaglijn die naar beneden loopt. Ze noemen dit een 'stabilement', maar de functie is onbekend. Misschien is het een laddertje voor de mannetjes die het niet makkelijk hebben bij deze soort. Ze zijn veel kleiner dan het vrouwtje en kunnen hooguit twee keer paren. Maar als ze pech hebben (en dat is meestal) dan zijn ze niet meer dan een lekker hapje, in alle betekenissen van het woord.